Connect with us

ಅಂತರಂಗ

ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣೋಟವೇ ತಪ್ಪು ಇನ್ನು ಮುನ್ನೋಟ ಹೇಗೆ–ಕೊರೋನಾ ಪ್ರಶ್ನೆ..?

Published

on

  • ನಾ ದಿವಾಕರ

ಭಾರತದ ಆಳುವ ವರ್ಗಗಳ ಮುಂದೆ ಕೊರೋನ ಬಹುಆಯಾಮದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದೆ. ಬಹುಶಃ 70 ವರ್ಷಗಳ ಸ್ವತಂತ್ರ ಆಳ್ವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸಮಾಜದ ಎಲ್ಲ ಮಜಲುಗಳನ್ನೂ ಎಳೆಎಳೆಯಾಗಿ ಹೊರಗೆಳೆದು ನಡುರಸ್ತೆಯಲಿ ಬೆತ್ತಲೆ ನಿಲ್ಲಿಸುವಂತಹ ಪ್ರಸಂಗ ಎದುರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಾಮಾಜಿಕ, ಆರ್ಥಿಕ, ಶೈಕ್ಷಣಿಕ, ಆರೋಗ್ಯ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ನೆಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಎದುರಾಗುತ್ತಿವೆ. ನಮ್ಮದೇ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಪೋಷಿಸಿರುವ ವಿಕೃತಿಗಳ ಪರಿಣಾಮ ಕೊರೋನಾ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆ.

ಸರ್ಕಾರದ ಅಥವಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವೈಫಲ್ಯವನ್ನು ಕುರಿತು ಸೊಲ್ಲೆತ್ತಿದ ಕೂಡಲೇ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ಪರ ವಿರೋಧದ ನೆಲೆಗಳು ಧುತ್ತೆಂದು ಎದುರಾಗಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ಇದು ಅನಿವಾರ್ಯವಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ನಾವು ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಮೂಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಬೇರುಗಳಲ್ಲಿದೆ. ಪ್ರಭುತ್ವ ಈ ದೋಷಪೂರಿತ ಬೇರುಗಳನ್ನು ಪೋಷಿಸುತ್ತಾ ಮತ್ತಷ್ಟು ಹದಗೆಡಿಸುತ್ತಿದೆ. ಸರ್ಕಾರಗಳು ಇತ್ತ ಬದಲಾವಣೆಯೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ, ನಿರ್ವಹಣೆಯೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ, ಪ್ರಭುತ್ವದ ನೀತಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಾತೀತವಾಗಿಸಿ ಆಡಳಿತ ನಡೆಸುತ್ತಿವೆ. ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸದೆ ಹೋದರೆ ನಾವು ಪಕ್ಷ ರಾಜಕಾರಣದ ಬಂದಿಗಳಾಗಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ.

50 ದಿನಗಳ ಲಾಕ್ ಡೌನ್ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕೊರೋನಾ ಹರಡುವಿಕೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದೆ. ಇದು ವಾಸ್ತವ. ಈ ಲಾಕ್ ಡೌನ್ ಮಾಡದೆ ಹೋಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಈ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಜನ ಕೊರೋನಾ ಪೀಡಿತರಾಗುತ್ತಿದ್ದರು ಎಂದು ವೈದ್ಯಕೀಯ ವಲಯದಲ್ಲೂ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಲಾಕ್ ಡೌನ್ ಹೊರತಾಗಿಯೂ ಕೊರೋನಾ ಹರಡುವಿಕೆಯನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಯಶಸ್ಸು ಕಾಣಲಾಗಿಲ್ಲ.

ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಸೋಂಕಿತರ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅಂಕಿಅಂಶಗಳನ್ನು ಕೆಲಹೊತ್ತು ಬದಿಗಿಡೋಣ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಇದು ಹವಾಮಾನ ವರದಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಇಂದು ನಮ್ಮ ಮುಂದಿರುವ ಬೃಹತ್ ಸಮಸ್ಯೆ ಲಾಕ್ ಡೌನ್ ನಡುವೆಯೂ ದೇಶದ ಅರ್ಥವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಹದಗೆಡದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮತ್ತು ಈ ಅರ್ಥವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸುವ ದುಡಿಮೆಯ ಕೈಗಳನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸುವುದು. ಮೊದಲನೆಯ ಆದ್ಯತೆಗೆ ಕೇಂದ್ರ ಹಾಗೂ ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರಗಳು ಸಾಕಷ್ಟು ಶ್ರಮ ವಹಿಸುತ್ತಿವೆ. ಎರಡನೆಯದು ಕೇವಲ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿದೆಯೇ ಹೊರತು, ಆದ್ಯತೆಯಾಗಿಲ್ಲ.

ಈ ಎರಡನೆ ಆದ್ಯತೆಯ ಫಲಾನುಭವಿಗಳು ಈ ದೇಶದ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಮತ್ತು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅಸಂಘಟಿತ ವಲಸೆ ಕಾರ್ಮಿಕರು. ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ಔರಂಗಾಬಾದ್ ಬಲಿ 16 ವಲಸೆ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಚಲಿಸುವ ರೈಲಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗಿದ್ದರೆ, ಹೈದರಾಬಾದ್ ನಿಂದ ಉತ್ತರಭಾರತಕ್ಕೆ ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣಿನ ಲಾರಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಹೊರಟಿದ್ದ ಐವರು ಕಾರ್ಮಿಕರು ಇಂದು ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದ್ದಾರೆ. ಇವರ ಸಾವಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಕಾರಣವೇ ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ನಮ್ಮನ್ನು ವಿಚಲಿತಗೊಳಿಸಬೇಕು.

ಯಾವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ದೂಷಿಸಬೇಕು. ಆಡಳಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೋ ಅಥವಾ ನಮ್ಮ ಸಾಮಾಜಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೋ ? ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೇ ದೂಷಿಸುತ್ತಾ ಕುಳಿತರೆ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಲ್ಲಿ ಅರಿವು ಮೂಡುವುದು ಯಾವಾಗ ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಒಂದೆಡೆಯಾದರೆ ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಸರ್ಕಾರ ಇವರಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಸವಲತ್ತುಗಳನ್ನೂ ನೀಡುತ್ತಿಲ್ಲವೇ ? ವಿಮೆ, ಭವಿಷ್ಯ ನಿಧಿ, ಕನಿಷ್ಟ ಕೂಲಿ, ಉಚಿತ ಪಡಿತರ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೀಡುತ್ತಿಲ್ಲವೇ ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೂ ಕೇಳಿಬರುತ್ತವೆ.

ನಿಜ ಸರ್ಕಾರ ಎಲ್ಲ ಸವಲತ್ತುಗಳನ್ನೂ ನೀಡುತ್ತಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ವಲಸೆ ಕಾರ್ಮಿಕರು ತಾವು ದುಡಿದ ಅಲ್ಪ ಆದಾಯದಲ್ಲೇ ಜೀವನ ಸವೆಸುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಹಿತವಲಯಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಮಾಡುತಿದ್ದರು. ತಮ್ಮ ಆದಾಯದ ಇತಿಮಿತಿಯಲ್ಲೇ ಸಾವಿರಾರು ಮೈಲು ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಕುಟುಂಬವನ್ನೂ ಸಲಹಿ ತಮ್ಮನ್ನೂ ಪೋಷಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಎಂದಾದರೂ ದೇಹಿ ಎಂದಿದ್ದಾರೆಯೇ ? ಇಲ್ಲವಲ್ಲಾ .

ಈಗ ಇವರೇಕೆ ನಮಗೆ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ? ಏಕೆಂದರೆ ಅವರ ಆದಾಯ ಸ್ಥಗಿತಗೊಂಡಿದೆ. ಅವರ ನಾಳಿನ ಕೂಳು ಇಲ್ಲವಾಗಿದೆ. ಇವರನ್ನೇ ನಂಬಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಕುಟುಂಬಗಳು ಬೀದಿಪಾಲಾಗುತ್ತಿವೆ. ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ವಲಸೆ ಕಾರ್ಮಿಕರಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿರುವ ಸ್ವಗ್ರಾಮದ ಸೆಳೆತ ನಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷಮ್ಯ ಎನಿಸಿದರೆ ನಾವು ನಾಗರಿಕರೇ ಅಲ್ಲ ಎನ್ನಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

“ ವಲಸೆ ” ಎನ್ನುವ ಪದಬಳಕೆಯೇ ನಮ್ಮ ಮತ್ತು ಅವರ ನಡುವೆ ಒಂದು ಗೋಡೆ ನಿರ್ಮಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆ ಕೂಡಿ ಬಾಳಿದವರಿಗೇ ಗೋಡೆಯಿಂದಾಚೆ ಇರಲು ಹೇಳುವ ಒಂದು ಸಮಾಜ ವಲಸಿಗರಿಗೆ ಇನ್ನೇನು ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯ ? ವಲಸೆ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಎಂದಾಕ್ಷಣ ನಮ್ಮ ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಅಸ್ಮಿತೆಗಳ ತಾಕಲಾಟ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದವರು, ಯಾವ ಭಾಷಿಕರು, ಅಸ್ಪೃಶ್ಯರೋ ಸ್ಪೃಶ್ಯರೋ, ಉತ್ತರದವರೋ ಈಶಾನ್ಯದವರೋ, ಬಿಹಾರಿಯೋ ಬಂಗಾಲಿಯೋ ಹೀಗೆ.

ಈ ಅಸ್ಮಿತೆಗಳ ಗೋಡೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ನಾವು ಅವರನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸುತ್ತೇವೆ. ಅವರು ನಮ್ಮನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಅವರ ದುಡಿಮೆಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕೊನೆಗೆ ನಮಗೆ ಸೂರು ಕಲ್ಪಿಸಲು ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ದುಡಿಯುವ ನೂರಾರು ಕೈಗಳಿಗೆ ನಾವು ನೀಡುವುದು ಅಳಿದುಳಿದ ಅನ್ನವನ್ನೇ ಹೊರತು ಭೂರಿ ಭೋಜನವೇನಲ್ಲ.

ಇವರಲ್ಲಿ ನಾವು ನಾಗರಿಕ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಅಪೇಕ್ಷಿಸುತ್ತೇವೆ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಜ್ಞಾನ ಅಪೇಕ್ಷಿಸುತ್ತೇವೆ, ಸಂಯಮ, ತಾಳ್ಮೆ, ಸಹನೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅಪೇಕ್ಷಿಸುತ್ತೇವೆ. ಸರ್ಕಾರ ಲಾಕ್ ಡೌನ್ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಉಚಿತ ಅಕ್ಕಿ ನೀಡಿರಲಿಲ್ಲವೇ ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಸಹಜ. ಆದರೆ ಜೀವನ ಎಂದರೆ ಅನ್ನ ಮಾತ್ರವೇ ? ಅಷ್ಟೇ ಆಗಿದ್ದರೆ ದುಡಿಮೆಯೂ ಬೇಕಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೇ ? ನಾವು ಸುಂದರ ಬದುಕಿನ ಕೋಟೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲು ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಜೀವನ ಸವೆಸಲು ಅಪೇಕ್ಷಿಸಿದರೆ ನಮ್ಮ ಮನಸಿಗೆ ಹುಳಿ ಹಿಂಡಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ.

ಏಕೆ ಹೀಗೆ ? ನಮ್ಮ ಕನಸಿನ ಬದುಕನ್ನು ತಕ್ಕಡಿಯ ಒಂದು ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿಟ್ಟು ಅವರ ಕನಸುಗಳನ್ನೂ ಇಟ್ಟು ನೋಡೋಣವೇ ? ನಮ್ಮ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಕುಟುಂಬ, ಮನೆ, ವಾಹನ, ಶಿಕ್ಷಣ, ಉದ್ಯೋಗ, ಮನರಂಜನೆ, ವಿಹಾರ, ಪ್ರಯಾಣ ಇವೆಲ್ಲವೂ ತೂಗುತ್ತವೆ. ಅವರ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಆಹಾರ, ಕುಟುಂಬ, ತಂಗಲು ಒಂದು ಚಾವಡಿ ಇಷ್ಟಲ್ಲದೆ ಇನ್ನೇನು ತೂಗುತ್ತದೆ. ಆದರೂ ನಾವು ತುಲಾಭಾರ ಮಾಡಲು ಸದಾ ಸಜ್ಜಾಗಿರುತ್ತೇವೆ.

ಮುಂಬಯಿಯ ಧಾರವಿಯತ್ತ ಒಮ್ಮೆ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದರೆ ಈ ವಾಸ್ತವ ಮುಖಕ್ಕೆ ರಾಚುತ್ತದೆ. ಹತ್ತು ಅಡಿ ವಿಸ್ತೀರ್ಣದ ಗೂಡಿನಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಜನ ಇರುತ್ತಾರೆ ಎಂದರೆ ನಮಗೆ ಊಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ? ಇದನ್ನು ಕಾಣಲು ಅಲ್ಲಿಗೇ ಹೋಗಬೇಕಿಲ್ಲ, ನಾವು ಖರೀದಿಸುವ ಫ್ಲಾಟ್ ಸುತ್ತಲೂ ಅದೇ ವಸತಿಸಮುಚ್ಚಯದ ನಿರ್ಮಾಣದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವ ವಲಸಿಗರ ಗೂಡುಗಳತ್ತ ಒಮ್ಮೆ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದರೂ ಸಾಕು, ಧಾರವಿ ಪರಿಚಯವಾಗುತ್ತದೆ. ನಾವು ಅತ್ತ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲವಷ್ಟೆ.

ಅವರ ಬಳಿ ಚರವಾಣಿ ಇರುವುದಲ್ಲವೇ ಎಂದು ಹುಬ್ಬೇರಿಸುತ್ತೇವೆ ? ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಹಿಟ್ಟಿಲ್ಲದೆ ಗಾದೆಯೂ ನಮಗೆ ನೆನಪಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಈ ವಲಸಿಗರನ್ನು ಸಾವಿರಾರು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ದೂರಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ದಿರುವ ಒಂದು ಅರ್ಥವ್ಯವಸ್ಥೆಯೇ ಅವರಿಗೆ ಚರವಾಣಿಯನ್ನೂ ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ, ತರಂಗಾಂತರವನ್ನೂ ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಬಂಡವಾಳದ ಸ್ವಾರ್ಥವೂ ಇರುವುದುನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕಷ್ಟೆ.

ಉತ್ತರ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ವಲಸೆ ಕಾರ್ಮಿಕರಿಗೆಂದೇ ಶ್ರಮಿಕ ರೈಲುಗಳು ಸಜ್ಜಾಗಿದ್ದರೂ ಸಾವಿರಾರು ಕಾರ್ಮಿಕರು ಕಾಲ್ನಡಿಗೆಯಲ್ಲೇ ಹೊರಟಿದ್ದಾರೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವರಿಗೆ ಆನ್‍ಲೈನ್ ಅರ್ಜಿ ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಕ್ರಮಸಂಖ್ಯೆಗಾಗಿ ಕಾಯುವಷ್ಟು ವ್ಯವಧಾನ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.

ಅದಕ್ಕೇ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ರೈಲಿಗೆ ಸಿಲುಕಿ ಸತ್ತಿದ್ದು, ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ತಡೆದಿದ್ದರೆ ಏನಾಗುತ್ತಿತ್ತು ? ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ. ನಿಜ, ತಡೆದಿದ್ದರೆ ಅವರು ಬದುಕಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಸಾವಿರಾರು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬಗಳೊಡನೆ ಸಂಪರ್ಕವನ್ನೇ ಕಡಿದುಕೊಂಡ ಸಾವಿರಾರು ಕಾರ್ಮಿಕರಲ್ಲಿ ನಾವು ವ್ಯವಧಾನವನ್ನು ಅಪೇಕ್ಷಿಸುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ ? ಸರ್ಕಾರ ಅವರಿಗೆ ಉಚಿತ ಅಕ್ಕಿ ನೀಡಿದೆ, ಮೊಬೈಲ್ ರೀಚಾರ್ಜ್ ಮಾಡಿಸಲು 10 ರೂ ಕೊಡುವವರಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳೊಡನೆ ಮಾತನಾಡುವ ತವಕ ಅವರಿಗೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲವೇ ? ಇದು ನಮಗೆ ಗೋಚರಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಮತ್ತು ಅವರ ನಡುವೆ ಒಂದು ಗೋಡೆ ಇದೆ. ಅದು ಅನೇಕ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ನುಂಗಿಹಾಕಿಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಈ ಕಾರ್ಮಿಕರಿಗಾಗಿಯೇ ಸರ್ಕಾರಗಳು ಸಾಕಷ್ಟು ಕಾನೂನುಗಳನ್ನು ಜಾರಿ ಮಾಡಿವೆ. ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾದ ಕಾಯ್ದೆಗಳಿವೆ. ಆದರೆ ಇವರನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಗುತ್ತಿಗೆದಾರರನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಯಾವ ಕಾಯ್ದೆ ಕಾನೂನು ಇದೆ ಎಂದು ನೋಡಿದಾಗ ಮೂಕವಿಸ್ಮಿತರಾಗುತ್ತೇವೆ. ಕಟ್ಟಡ ನಿರ್ಮಾಣ ಕಾಮಗಾರಿಯಲ್ಲಿ, ರಸ್ತೆ ಮತ್ತು ರೈಲು ನಿರ್ಮಾಣ ಕಾಮಗಾರಿಯಲ್ಲಿ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸೌಕರ್ಯಗಳ ನಿರ್ಮಾಣ ಕಾಮಗಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಬಂಡವಾಳಿಗರ ಮಾಫಿಯಾ ಎಷ್ಟು ಬಲಿಷ್ಠವಾಗಿದೆಯೋ ಅಷ್ಟೇ ಬಲಿಷ್ಠವಾಗಿರುವುದು ಗುತ್ತಿಗೆದಾರರ ಮಾಫಿಯಾ.

ಇದು ನಮ್ಮನ್ನಾಳುವ ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳಿಗೆ, ಆಡಳಿತ ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಅಧಿಕಾರಶಾಹಿಗೆ ತಿಳಿಯದ ವಿಷಯವೇನಲ್ಲ. ಆದರೂ ಒಂದು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ತೆಪ್ಪಗಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ, ಆರ್ಥಿಕ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವಲಯಗಳ ದುಷ್ಟ ಕೂಟಗಳು ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಸುಭದ್ರ ನೆಲೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತವೆ. ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ, ಪ್ರಭುತ್ವಕ್ಕೆ ಇದರ ಸ್ಪಷ್ಟ ಅರಿವು ಇರುತ್ತದೆ. ಆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ದೂಷಿಸಿದರೆ ತಪ್ಪೇನಿದೆ ?

ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಬಲಪಡಿಸಲೆಂದೇ ಜಾಗತಿಕ ಹಣಕಾಸು ಬಂಡವಾಳ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದೇಶದಲ್ಲೂ ತನ್ನದೇ ಹಿತವಲಯದ ಆಡಳಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತದೆ. ನಾವು ಚುನಾಯಿಸುವ ಸರ್ಕಾರಗಳು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಪ್ರಭುತ್ವ ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಚೌಕಟ್ಟಿನಿಂದ ಹೊರಬರುವ ವ್ಯವಧಾನವೂ ಇಲ್ಲದೆ, ಸಂಯಮವೂ ಇಲ್ಲದೆ, ಸಂವೇದನೆಯೂ ಇಲ್ಲದೆ ಬಂಡವಾಳದ ಜೀತದಾಳುಗಳಂತೆ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತದೆ.

ವಲಸೆ ಕಾರ್ಮಿಕರಲ್ಲಿ ವ್ಯವಧಾನ ಅಪೇಕ್ಷಿಸುವ ನಾಗರಿಕ ಸಮಾಜ, ಅಂದರೆ ನಾವು, ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ನಿರ್ವಾಹಕರಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆಯೋ ನಾವು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿರುತ್ತೇವೆ. ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸುವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಸಂರಕ್ಷಿಸುವ ಪ್ರಭುತ್ವ ನಮ್ಮ ಪಾಲಿಗೆ ಅಪ್ಯಾಯಮಾನವಾಗುತ್ತದೆ.

ಕಾರಣ, ಯೋಚಿಸುವ ಮನಸುಗಳನ್ನು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೇ ಖರೀದಿಸುತ್ತದೆ. ಶಿಕ್ಷಣದ ಮೂಲಕ, ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಮೂಲಕ, ಅಂತರ್ಜಾಲದ ಮೂಲಕ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಮೂಲಕ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಥಿಕ ನೆಲೆಗಳ ಮೂಲಕ. ಈ ವಶೀಕರಣ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗೆ ನಾವು, ಅಂದರೆ ಆಲೋಚಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಮನಸುಗಳು, ಸುಲಭ ತುತ್ತಾಗುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ಆಯ್ಕೆಗಳು ಪ್ರಭುತ್ವದ ಆದ್ಯತೆಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತವೆ, ನಮ್ಮ ಆದ್ಯತೆಗಳು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಇದಕ್ಕೆ ಗುರುದಕ್ಷಿಣೆಯಂತೆ ನಾವು ಐದು ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆಯೋ, ನಡುನಡುವೆಯೋ ಮತಗಟ್ಟೆಗೆ ಹೋಗಿ ಗುರುವಲ್ಲದ ಗುರುವಿಗೆ ನಮ್ಮ ಹೆಬ್ಬೆರಳುಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಲೇ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ. ನಮ್ಮ ಹಿತವಲಯ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಬೇಕು ಬೇಡಗಳ ಚೆಂಡಾಟಕ್ಕೆ ಮೈದಾನ ಹಿಗ್ಗುತ್ತಲೇ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ನಮಗೆ ನಾವೇ ಕಟ್ಟಿದ ಗೋಡೆಯ ಆಚೆಗಿನ ಪ್ರಪಂಚ ಕಾಣುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ ?

ಹಾಗಾಗಿಯೇ ನಮಗೆ ಒಂದು ಸೈಕಲ್ ಮೇಲೆ ಸಾವಿರ ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಹೋಗುವವನು, ಬಿರುಬಿಸಿಲಲ್ಲಿ ಮಗುವನ್ನು ತಲೆಯಮೇಲೆ ಹೊತ್ತು ಹೋಗುವವನು, ಕೊಂಕುಳಲ್ಲಿ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಅಳುತ್ತಿರುವ ಕಂದಮ್ಮನನ್ನು ಹೊತ್ತು ಹೋಗುವವಳು ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮ ಮತ್ತು ಅವರ ನಡುವೆ “ ವಲಸೆ ” ಎನ್ನುವ ಅಕ್ಷರದ ಗೋಡೆಯೊಂದು ನಿಂತಿರುತ್ತದೆ. ಇವರು ಇಲ್ಲೇ ಇದ್ದರೆ ಏನು ಗಂಟು ಹೋಗುತ್ತೆ ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯೂ ಸಹಜ.

ಆದರೆ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಹಿಂದೆ ನಮ್ಮ ಸ್ವಾರ್ಥವೂ ಇದೆ ಅಲ್ಲವೇ ? ನಾಳೆಯಿಂದ ಶ್ರಮದ ಬೆಲೆ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವ ಆತಂಕ. ಗುತ್ತಿಗೆದಾರನಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕೂಲಿ ನೀಡಬೇಕಾದ ಆತಂಕ. ಈ ಆತಂಕಗಳಿಗೆ ವಲಸಿಗರ ತಕ್ಕಡಿಯ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಜಾಗವೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ನಮಗೆ ಜೀವನ ಮತ್ತು ಜೀವನೋಪಾಯ ಒಂದೇ ಸೂರಿನಡಿ ಇರುತ್ತದೆ. ಅವರಿಗೆ ಎರಡರ ನಡುವೆ ನೂರಾರು ಮೈಲು ಅಂತರ ಇರುತ್ತದೆ.

ಈ ಕಟುವಾಸ್ತವವನ್ನು ಅರಿಯಲು ಬೇಕಾದ ಮುನ್ನೋಟ ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದ ಹಲವು ವರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಕೊರೋನಾ ನಿರೂಪಿಸಿದೆ. ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ಇದನ್ನು ಅಪೇಕ್ಷಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರಭುತ್ವದಿಂದ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವೆರಡೂ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಸಂರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿಯೇ ಇರುವ ಸಾಂಸ್ಥಿಕ ಸ್ಥಾವರಗಳು.

ಆದರೆ ನಾಗರಿಕ ಸಮಾಜ ಸ್ಥಾವರವಾಗಬಾರದು ಅಲ್ಲವೇ ? ಸದೃಢ ದೇಶ ನಿರ್ಮಾಣಕ್ಕಾಗಿ ಬೆವರು ಸುರಿಸಿ ದುಡಿವ ಶ್ರಮಿಕರ ಮಡುಗಟ್ಟಿದ ಭಾವನೆಗಳು ಜಡಗಟ್ಟಿದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಜಂಗಮ ಸ್ವರೂಪಿ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂತಹ ಒಂದು ಸಮಾಜವನ್ನು ಇನ್ನಾದರು ನಾವು ಕಟ್ಟಬೇಕಿದೆ ಎನಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇ ? ಇನ್ನೂ ಹಾಗೆನಿಸಿದದಿದ್ದರೆ, ಕೊರೋನಾ ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಇನ್ನೂ ಇರುತ್ತದೆ. ನಮಗೆ ಈ ಪಾಠವನ್ನು ಕಲಿಸಿಯೇ ತೀರುತ್ತದೆ. ಲಾಕ್ ಡೌನ್ ಇರಲಿ, ಇಲ್ಲದಿರಲಿ, ನಮ್ಮ ಮನಸಿನ ಬಾಗಿಲುಗಳನ್ನು ಸೀಲ್ ಡೌನ್ ಮಾಡುವುದು ಬೇಡ.

ಸುದ್ದಿದಿನ.ಕಾಂ|ವಾಟ್ಸಾಪ್|9980346243

ಅಂತರಂಗ

ಪ್ರೇಮ ವಿರಾಗಿಯ ಕಾತುರದ ಕವಿತೆಗಳು

Published

on

  • ಪರಶುರಾಮ್. ಎ

ಪ್ರೇಮ ವಿರಾಗಿಯ ನಡುಗತ್ತಲ ಕವಿತೆಗಳು” ಎಮ್.ಜಿ. ಕೃಷ್ಣಮೂರ್ತಿ ಇಂಡ್ಲವಾಡಿಯವರ ಪ್ರೇಮಿಯೊಬ್ಬನ ಕಾತುರದ ಕವಿತೆಗಳು. ಈ ಸಂಕಲನದಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು 53 ಕವನಗಳಿದ್ದು, ಕನ್ನಡ ಪುಸ್ತಕ ಪ್ರಾಧಿಕಾರದ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ಧನ ಪಡೆದ ಕೃತಿಯಾಗಿದೆ. ಕೆ.ವೈ. ನಾರಾಯಣಸ್ವಾಮಿಯವರು ಮುನ್ನುಡಿ ಬರೆದು ಕವಿಗೆ ಮುನ್ಸೂಚನೆಯನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನು ನೀಡಿದ್ದಾರೆ.

ಈ ಕವನ ಸಂಕಲನದ ಬಹುತೇಕ ಕವನಗಳು ಹೆಣ್ಣಿನ ಸ್ಪರ್ಶ ಮತ್ತು ದೈಹಿಕ ಸಾಮೀಪ್ಯದಿಂದ ಪ್ರಾಪ್ತವಾಗುವ ರೋಮಾಂಚನ ತಲ್ಲಣ ಮತ್ತು ಅನುಭವಗಳಿಂದ ತಾನು ಪಡೆದ ಹೊಸ ಅರಿವುಗಳನ್ನು ನಿರೂಪಿಸಿರುವ ರಚನೆಗಳೇ ಈ ಸಂಕಲನದ ತುಂಬಾ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿವೆ ಎನ್ನುತ್ತಾ, ಪ್ರೇಮಿಯಾಗಿ ಗೆದ್ದಿರುವ ಹಾಗೇ ಕವಿಯಾಗಿ ಗೆಲ್ಲುವ ದಾರಿ ಗುರಿಯನ್ನು ಕ್ರಮಿಸಬೇಕು. ಕವಿಗೆ ತಾನು ಬರೆಯುತ್ತಿರುವ ಮಾತು ಒಂದು ಪರಂಪರೆ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಮುಂದುವರಿಕೆ ಎಂಬ ಎಚ್ಚರ ಮತ್ತು ಭಯಗಳಿರಬೇಕು ಎಂಬ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಸಹ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ._

ಒಬ್ಬ ಪ್ರೇಮಿಗೆ ಇರಬಹುದಾದ ನೈಜ ಕಾತುರತೆ, ತುಡಿತಗಳು, ಭ್ರಮೆಗಳು, ಹುಚ್ಚುತನವೆಲ್ಲವೂ ಕವಿತೆಗಳ ಮೂಲಕ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದೆ. ಓದುಗರನ್ನು ಒಬ್ಬ ಪ್ರೇಮಿಯಾಗಿಸಲು ಅಣಿಗೊಳಿಸುವಂತಿದೆ ಈ ವಿರಾಗಿಯ ನಡುಗತ್ತಲ ಕವಿತೆಗಳು.

ಅವಳಿಗಾಗಿ one time story ಕವನದಲ್ಲಿ

ಪ್ರೇಮ ನಿವೇದನೆ ಅದೆಷ್ಟು ಕಷ್ಟ
ಮೈನಡುಗಿಸುವುದು
ಅವಳ ನೋಟ, ಮಾತು
ಅಪ್ಪಾ ಇನ್ನೇನು ಯಾವುದೊ ಸಿಡಿಲು
ಬಡಿಯುವ ಭಾಸ
ಇವೆಲ್ಲವುಗಳಿಂದ ಮೈದಡವಿ
ಮೇಲೇಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬಾಯಿಂದ ಮಾತೇ ಬಾರದು

ಎನ್ನುತ್ತಾ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರೇಮಿಯೊಳಗೆ ಇರಬಹುದಾದ ಹುಚ್ಚು ಭಯ, ಹುಸಿಭರವಸೆಯನ್ನು ನಂಬುತ್ತಲೇ ಕವನ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಸಂಕಲನದ ಒಂದೊಂದು ಕವನದಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮಿಯೊಬ್ಬನ ಆತಂಕ, ತುಮುಲ, ನಗು, ಕಲ್ಪನಾ ಲೋಕದ ವಿಲಾಸಿಯಾಗಿ ತೇಲುವುದು ಕಾಣಬಹುದು.

“ನನ್ನಮ್ಮ” ಕವನದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ತಾಯಿ ಕಂಡ ಜೀವನದ ಬೇಗುಧಿಯ ಜೊತೆಗೆ ಬದುಕಿನ ಸಂಘರ್ಷದಲ್ಲಿ ಸೆಣೆಸುತ್ತ ಸಂತಸವ ಲೆಕ್ಕವನ್ನಿಟ್ಟು ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯದ ಒಳಿತಿಗಾಗಿ ಕಾಯುವ ತಾಳ್ಮೆ ಎದ್ದು ತೋರುತ್ತದೆ.

ಮನೆಯ ಗುಬ್ಬಿಮರಿಗಳ
ಗಿಡುಗ ಕದ್ದೊಯ್ಯದಂತೆ
ಹದ್ದಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕವಿಯ ಕಣ್ಣಂಚಿನಿಂದಲೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಗ್ರಹಿಸಬಹುದಾಗಿದೆ.

ಪುಸ್ತಕದ ಮುಖಪುಟ ವಿನ್ಯಾಸ ಹಾಗೂ ಒಳಪುಟದಲ್ಲಿನ ಚಂದ್ರು ಕನಸು, ದಿವಾಕರ ಕೆನ್ ರವರ ರೇಖಾಚಿತ್ರ ಕಲೆಗಳು ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಮೆರುಗನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದೆ. ತಮ್ಮ ಪ್ರಥಮ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿಯೇ ಕೃಷ್ಣಮೂರ್ತಿಯವರು ಕವಿತೆಗಳಿಂದ ಗೆದ್ದಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರೇಮಿಯೊಬ್ಬ ಕಾಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲೆ ಬೇಕಾದ ಪುಸ್ತಕವಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಲಿದೆ ಈ ಪುಸ್ತಕ.

ಸುದ್ದಿದಿನ.ಕಾಂ|ವಾಟ್ಸಾಪ್|9980346243

Continue Reading

ಅಂತರಂಗ

ರವಿ ಬೆಳಗೆರೆ – ಸಂತಾಪ ಸೂಚಿಸುವ ಮುನ್ನ..!

Published

on

  • ನಾ ದಿವಾಕರ

ರೋಚಕತೆ ಸೃಜನಶೀಲತೆಯನ್ನುಕೊಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಅತಿಯಾದ ರೋಚಕತೆ ವೈಚಾರಿಕತೆಯನ್ನೂ ಕೊಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಅಕ್ಷರ ಕೃಷಿಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಇದನ್ನು ನೆನಪಿಡಬೇಕು. ಲೇಖನವಾಗಲಿ, ಕಾವ್ಯವೇ ಆಗಲಿ ಅಥವಾ ಒಂದು ಕಥನವೇ ಆಗಲೀ ಅವಶ್ಯಕತೆಯನ್ನು ಮೀರಿದ ರೋಚಕತೆಯಿಂದ ತನ್ನ ಅಂತಃಸತ್ವವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮವನ್ನು ತಮ್ಮ ವೃತ್ತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರವೃತ್ತಿಯನ್ನಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುವವರು ಇದನ್ನು ಮನಗಾಣದೆ ಹೋದರೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ? ತಮ್ಮ ಬರವಣಿಗೆಯಿಂದಲೇ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಪ್ರಭಾವಳಿಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಂಡು 25 ವರ್ಷಗಳ ನಿರಂತರ ಅಕ್ಷರ ಕೃಷಿ ನಡೆಸಿದ ರವಿಬೆಳಗೆರೆ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ಉತ್ತರ ನೀಡಿ ಇಹಲೋಕ ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಸಂತಾಪ ಸೂಚಿಸಲೂ ಹಿಂಜರಿಯುವಂತಹ ಮನಸುಗಳು ರವಿ ಬೆಳಗೆರೆಯವರ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಆರಾಧಿಸುವ ಮನಸುಗಳನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆ. ಇದು ವ್ಯಕ್ತಿಗತ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವಿಚಾರ. ಸೈದ್ದಾಂತಿಕವಾಗಿ, ತಾತ್ವಿಕವಾಗಿ ರವಿಯ ಯಾವ ಸ್ವರೂಪವನ್ನೂ ಒಪ್ಪದವರೂ ಸಹ, ಅವರೊಡಗಿನ ಸುದೀರ್ಘ ಒಡನಾಟ ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಅಗಲಿದ ಗೆಳೆಯನಿಗೆ ಭಾವಪೂರ್ಣ ಸಂತಾಪಗಳನ್ನು, ಕೆಲವು ಹೊಗಳಿಕೆಯ ಮಾತುಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೇಳಿರುವುದೂ ಸಹ ಸಾಮಾಜಿಕ ತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಟೀಕೆ, ವಿಮರ್ಶೆಗೊಳಗಾಗಿದೆ.

ನಾವು ರವಿ ಬೆಳಗೆರೆಯವರನ್ನು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ನೋಡುವುದೇ ಬೇರೆ, ಮಾಧ್ಯಮ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾಗಿ ನೋಡುವ ದೃಷ್ಟಿಯೇ ಬೇರೆಯಾಗಿದ್ದರೆ ಅಡ್ಡಿಯೇನಿಲ್ಲ. ಅದ್ಭುತ ಮಾತುಗಾರ, ಮೋಡಿ ಮಾಡುವಂತಹ ಸ್ನೇಹಮಯಿ, ಉತ್ತಮ ವಾಗ್ಮಿ ಮುಂತಾದ ಗುಣವಿಶೇಷಣಗಳ ನಡುವೆಯೇ ಮಾಧ್ಯಮ ಲೋಕದ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ರವಿಬೆಳಗೆರೆಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದಾಗ, ಅವರು ಅಪರಾಧಿಯಂತೆ ಕಟಕಟೆಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಲೇಬೇಕು ಎನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮಾತಿಲ್ಲ.

ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಹಾಯ್ ಬೆಂಗಳೂರು ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಲಂಕೇಶ್ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗಿಸಿ ವಿಮರ್ಶೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಲಂಕೇಶ್ ಪತ್ರಿಕೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಟ್ಯಾಬ್ಲಾಯ್ಡ್ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಚಾಲನೆ ನೀಡಿದ್ದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಒಂದು ಸುದ್ದಿಪತ್ರಿಕೆಯ ಸಾಮಾಜಿಕ, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಮತ್ತುರಾಜಕೀಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳನ್ನೂ ಅರಿತು ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟಿತ್ತು. ಲಂಕೇಶ್ ಪತ್ರಿಕೆ ಆರಂಭವಾದ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನಾಗರಿಕ ಸಮಾಜದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಳಕಳಿ, ಕಾಳಜಿ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಒಳತೋಟಿಗಳು ಸಂಘರ್ಷದ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆಯನ್ನು ತಲುಪಿದ್ದವು. ಜನಾಂದೋಲನಗಳು ಪರಿಪಕ್ವವಾಗಿ ನಂತರ ತನ್ನದೇ ಆದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಂದ ಕೆಲ ಕಾಲ ನೇಪಥ್ಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯುವ ಒಂದು ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಲಂಕೇಶ್ ತಮ್ಮ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಮೂಲಕ ಸಮಾಜೋ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಂವಾದ ಮತ್ತು ಸಂಕಥನಗಳಿಗೆ ಅವಕಾಶ ಕಲ್ಪಿಸಿದ್ದರು.

ಹಾಗಾಗಿ ಲಂಕೇಶ್ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಓದುಗರ ಬಳಗ ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಆಗ ತಾನೇ ತಮ್ಮ ಸಾಮಾಜಿಕ ನೆಲೆ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಆದರೆ ಪ್ರಭುತ್ವದೊಡನೆ ಸದಾ ಸಂಘರ್ಷದಲ್ಲಿರುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ಯುವ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಭಾರತೀಯ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿನ ಒಳನೋಟಗಳನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಚರ್ಚೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸುವುದು ಲಂಕೇಶರ ಗುರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದಿಂದ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಮಾಧ್ಯಮ ಪರಿಭಾಷೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಂಡ ಲಂಕೇಶ್ ಅಂದಿನ ಯುವ ಪೀಳಿಗೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ಹೋರಾಟ ನಿರತ ಜನತೆಯನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸಿದ್ದರು.

ಆದರೆ ರವಿ ಬೆಳಗೆರೆಯನ್ನು ಲಂಕೇಶರಿಗೆ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗಿಸುವ ಮುನ್ನ ನಾವು ಯೋಚಿಸಬೇಕಿರುವುದು, ಲಂಕೇಶರ ಕಾಲಘಟ್ಟದ ಸಮಾಜೋ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಪಲ್ಲಟಗಳು. ಈ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ಯುವ ಪೀಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ವಿಭಿನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನು ಬಿತ್ತುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಲಂಕೇಶ್ ಮಾಡಿದ್ದು ಸ್ಪಷ್ಟ. ಈ ಕುರಿತು ಪ್ರಸ್ತುತ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂವಾದದ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲ ಎಂದೆಣಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಆದರೆ ರವಿಬೆಳಗೆರೆ 1995ರಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಹಾಯ್ ಬೆಂಗಳೂರು ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದ ಸಂದರ್ಭವನ್ನೂ ಗಮನಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. 1989-90ರ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ರಾಜಕಾರಣ, ಕಾಶ್ಮೀರ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಉಲ್ಬಣ, ಮತೀಯ ರಾಜಕಾರಣ ಮತ್ತು ಜಾತಿ ರಾಜಕಾರಣದ ಗಟ್ಟಿ ನೆಲೆಗಳು , ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಜನಾಂದೋಲನಗಳು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ನವ ಉದಾರವಾದ ಮತ್ತು ಜಾಗತೀಕರಣ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದ ಆಧುನಿಕೋತ್ತರ ಚಿಂತನೆಯ ನೆಲೆಗಳು ಒಂದು ಹೊಸ ಪೀಳಿಗೆಯ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನೇ ಬದಲಿಸುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಮುನ್ನಡೆದಿದ್ದವು.

ಆ ವೇಳೆಗಾಗಲೇ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ದಲಿತ ಸಂಘರ್ಷ ಸಮಿತಿಯನ್ನೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಬಹಳಷ್ಟು ಜನಾಂದೋಲನಗಳು ವಿಘಟನೆಯತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದುದೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಅಯೋಧ್ಯೆ-ರಾಮಮಂದಿರ-ಕಾಶ್ಮೀರ ಮತ್ತು ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಾಳಜಿ, ಕಳಕಳಿ ಮತ್ತು ಸಮ ಸಮಾಜದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳು ಶಿಥಿಲವಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಪತ್ರಿಕೆ ಆರಂಭಿಸಿದ ರವಿ ಬೆಳಗೆರೆ ಇಂದು ನಾವು ಕಾಣುತ್ತಿರುವ ವಾಟ್ಸಪ್ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಬೌದ್ಧಿಕ ವಲಯಕ್ಕೆ ಬುನಾದಿ ಹಾಕಿದ್ದನ್ನು ಅವರ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲೂ , ಇಂದಿಗೂ ಗುರುತಿಸಬಹುದು.

ರೋಚಕತೆಯನ್ನೇ ಪ್ರಧಾನವಾಗಿಸಿ, ಗಂಭೀರ ಸುದ್ದಿಯನ್ನೂ ರೋಮಾಂಚಕಾರಿಯಾಗಿ ಬಿತ್ತರಿಸುವುದು, ತಾತ್ವಿಕ ನೆಲೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಕರ್ಷೆಗೊಳಪಡಬೇಕಾದ, ನಿರ್ವಚಿಸಬೇಕಾದ ಸಮಾಜೋ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಆಧುನಿಕೋತ್ತರ ನೆಲೆಗಳನ್ನೂ ಮೀರಿದ ನವ ಉದಾರವಾದದ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸುವುದು ರವಿ ಬೆಳಗೆರೆಯವ ಅಜೆಂಡಾ ಆಗಿತ್ತು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಅಲ್ಲಗಳೆಯಲಾಗದು.

ಆ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತಲಾದ ಭಾರತದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ರಾಜಕಾರಣದ ಬೀಜಗಳು ಇಂದು ಫಲ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ರವಿಬೆಳಗೆರೆಯವರಂತಹ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮಿಗಳ ಕೊಡುಗೆಯೂ ಇದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಒಪ್ಪಲೇಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಹಾಯ್ ಬೆಂಗಳೂರು ಪತ್ರಿಕೆ ವಿಕೃತ ಪರಿಭಾಷೆಯನ್ನೂ ತನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಇಲ್ಲಿ ರವಿ ಬೆಳಗೆರೆಯವರಿಗೆ ರೋಚಕತೆ ಮುಖ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಒಂದು ಇಡೀ ಪೀಳಿಗೆಯನ್ನು ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಳಕಳಿಯುಳ್ಳ ಹೋರಾಟ, ಸಂಘರ್ಷದಿಂದ ವಿಮುಖರಾಗಿಸುವ ಸಮಾಜೋ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿಗೆ ತಮ್ಮ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಮೂಲಕ ಸ್ಪಷ್ಟ ನೆಲೆ ಒದಗಿಸಿದ್ದು ರವಿ ಬೆಳಗೆರೆಯವರ ಸಾಧನೆ(?) ಎನ್ನಬಹುದೇನೋ.

ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಅವರ ಭಾಷಾ ಪ್ರೌಢಿಮೆ ಮತ್ತು ವಾಕ್ ಪಟುತ್ವ ಸೃಜನಶೀಲತೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ಸಂವೇದನಾಶೀಲತೆಯನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಬೆತ್ತಲಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಲಂಕೇಶರ ಟೀಕೆ ಟಿಪ್ಪಣಿಗೂ, ರವಿಬೆಳಗೆರೆಯ ಖಾಸ್ ಬಾತ್ ಗೂ ಇರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯೂ ನಮಗಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ದೇಶದ ಸಾಮಾಜಿಕ-ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಪಲ್ಲಟಗಳ ನಡುವೆಯೇ ಬೆಳೆಯುವ, ಬೆಳೆಯಬೇಕಾದ ಒಂದು ಮಾರ್ಗ. ಕನ್ನಡದ ಇಂದಿನ ಟಿವಿ ವಾಹಿನಿಗಳು ಮತ್ತು ಸುದ್ದಿಮನೆಗಳನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಿದಾಗ, ರವಿ ಬೆಳಗೆರೆ ಮತ್ತು ಅವರ ಹಾಯ್ ಬೆಂಗಳೂರು ಈ ವಾಹಿನಿಗಳ ಪಾಲಿಗೆ ದ್ರೋಣಾಚಾರ್ಯರಂತೆ ಕಾಣಬಹುದು.

ಈ ಚೌಕಟ್ಟಿನಿಂದಾಚೆಗೆ ರವಿ ಹೊರಬರಲೇ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಅವರ ಹಲವು ಕಾದಂಬರಿಗಳಲ್ಲೂ ಗುರುತಿಸಬಹುದು. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಯೂರುತ್ತಿದ್ದ ಮತಾಂಧ ರಾಜಕಾರಣ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ರಾಜಕಾರಣದ ಬಹುಸಂಖ್ಯಾವಾದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿಯೇ ತಮ್ಮ ಆಲೋಚನಾ ಕ್ರಮವನ್ನೂ ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ರವಿ ಬೆಳಗೆರೆ ತಮ್ಮ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಡಳಿತಾರೂಢ ಪಕ್ಷ ರಾಜಕಾರಣವನ್ನು ವಿಮರ್ಶಾತ್ಮಕವಾಗಿ ನೋಡಿದರೂ, ಪ್ರಭುತ್ವದ ಧೋರಣೆಯನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಂತಿಲ್ಲ. ಶಿಥಿಲವಾಗಿದ್ದರೂ ತಮ್ಮ ಹೋರಾಟದ ನೆಲೆಗಳನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತಲೇ ನವ ಉದಾರವಾದ ಮತ್ತು ಮತೀಯ ರಾಜಕಾರಣದ ವಿರುದ್ಧ ಸಂಘರ್ಷದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ ಜನಸಮುದಾಯಗಳಿಗೆ ಹಾಯ್ ಬೆಂಗಳೂರು ಪತ್ರಿಕೆ ಒಂದು ಅಂಗುಲದಷ್ಟು ಜಾಗವನ್ನೂ ನೀಡಲಿಲ್ಲ.

ಹಾಗಾಗಿಯೇ ತಮ್ಮ ಕೃತಿಗಳಲ್ಲೂ ರವಿ ಬೆಳಗೆರೆ ಅಂದಿನ-ಇಂದಿನ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ರಾಜಕಾರಣದ ಪ್ರವರ್ತಕರಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾರೆಯೇ ಹೊರತು ಓರ್ವ ಪತ್ರಕರ್ತರಾಗಿ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರು ಬಳಸಿದ ಪರಿಭಾಷೆಯೂ ಸಹ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಲ್ಲಿರುವ ಕನಿಷ್ಟ ಸಮೂಹ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಶಿಥಿಲಗೊಳಿಸುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲೇ ರಚನೆಯಾಗಿದ್ದನ್ನೂ ಗಮನಿಸಬೇಕು. 1995ರ ನಂತರದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ಕರ್ನಾಟಕದಾದ್ಯಂತ ಆರಂಭವಾದ ಅನೇಕ ಟ್ಯಾಬ್ಲಾಯ್ಡ್ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಿಗೆ ಲಂಕೇಶರಿಗಿಂತಲೂ ರವಿ ಬೆಳಗೆರೆ ಮಾದರಿಯಾಗಿದ್ದು ನಮ್ಮ ದುರಂತ. ಆದರೆ ಇದು ವಾಸ್ತವ.

ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಒಂದು ಪೀಳಿಗೆಯ ಬರಹಗಾರರು, ಯುವ ಹೋರಾಟಗಾರರು ಸಾಮಾಜಿಕ ತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ರವಿ ಬೆಳಗೆರೆ ವಿರುದ್ಧತಮ್ಮ ಸಿಟ್ಟು, ಆಕ್ರೋಶ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿರೋಧವನ್ನು ಹೊರಗೆಡಹುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ರಾಜಕಾರಣ ಮತ್ತು ಮತಾಂಧತೆ, ಇಸ್ಲಾಂ ವಿರೋಧಿ ಧೋರಣೆ ಮತ್ತು ಜಾತಿ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯ ವಿರುದ್ಧ, ದಲಿತ ಸಮುದಾಯಗಳು ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವ ಯುವ ಮನಸುಗಳಿಗೆ ರವಿಬೆಳಗೆರೆ ಓರ್ವ ಖಳನಾಯಕನಂತೆ ಕಂಡುಬಂದರೆ ಅಚ್ಚರಿಯೇನಿಲ್ಲ.

ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಮತ್ತು ಮಾಧ್ಯಮ ವಲಯ ಪ್ರಭುತ್ವದ ಬಾಲಂಗೋಚಿಗಳಂತೆ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾ ಅವಕಾಶವಂಚಿತ, ಶೋಷಿತ ಸಮುದಾಯಗಳಿಗೆ ವಿಮುಖವಾಗುತ್ತಿರುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಈ ಆಕ್ರೋಶ ಸಹಜವಾದದ್ದು. ಕರ್ನಾಟಕದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ವಿದ್ಯುನ್ಮಾನ ಮಾಧ್ಯಮವನ್ನೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಇಂದು ಸಮಾಜಮುಖಿ-ಜನಮುಖಿ ಯುವಪೀಳಿಗೆಗೆ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಸಹಾಯಕವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ, ಮಾದರಿಯಾಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ.

ಈ ವಿಕೃತ ಪರಂಪರೆಗೆ ಬುನಾದಿ ಹಾಕಿದವರಲ್ಲಿ ರವಿ ಬೆಳಗೆರೆ ಪ್ರಮುಖರು. ಬಹುಶಃ 1990ರ ದಶಕದ ಸಮಾಜೋ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಹಾಗೂ ರಾಜಕೀಯ ನೆಲೆಗಳೇ ಹಾಯ್ ಬೆಂಗಳೂರ್ ನಂತಹ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು, ರವಿ ಬೆಳಗೆರೆಯಂತಹ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮಿಯನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿತ್ತು ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ರವಿ ಬೆಳಗೆರೆಯವರ ಸಾವಿಗೆ ಸಂತಾಪ ಸೂಚಿಸುತ್ತಲೇ ಒಬ್ಬ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮಿಯಾಗಿ ಅವರಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದ್ದ ವಿಕೃತಿಗಳನ್ನು, ವಿಸ್ಮೃತಿಗಳನ್ನು ಹೊರಹಾಕಲು ಮುಂದಾಗಿರುವ ಯುವ ಮನಸುಗಳಿಗೆ ನಾವು ಸ್ಪಂದಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ರವಿ ಸರ್ ಹೋಗಿ ಬನ್ನಿ, ಬಂದರೂ ನಿಮ್ಮೊಳಗಿದ್ದ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮಿಯನ್ನು ಕಳಚಿಹಾಕಿ ಬನ್ನಿ.

ಸುದ್ದಿದಿನ.ಕಾಂ|ವಾಟ್ಸಾಪ್|9980346243

Continue Reading

ಅಂತರಂಗ

ಅದೊಂದು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿ ಮೆಟ್ಟು ಹೊತ್ತೆ ಅಂದಿದ್ದರು ರವಿ ಬೆಳಗೆರೆ..!

Published

on

  • ದೇಶಾದ್ರಿ ಹೊಸ್ಮನೆ, ಪತ್ರಕರ್ತರು

ಪತ್ರಕರ್ತ ರವಿ ಬೆಳಗೆರೆ ಈಗಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವರು ಪತ್ರಕರ್ತರಾಗಿ‌ ಮಾಡಿದ ಯಡವಟ್ಟುಗಳಲ್ಲಿ ನಟಿ ರೂಪಿಣಿ ಪ್ರಕರಣವೂ ಒಂದು. ಇದು ಆಕಸ್ಮಿಕವೋ, ಉದ್ದೇಶ ಪೂರ್ವಕವೋ, ಅಚಾತುರ್ಯವೋ ,ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ ‘ಹಾಯ್ ಬೆಂಗಳೂರ್ ‘ಪತ್ರಿಕೆಯ ಮೂರು‌ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಮುದ್ರಣಗೊಂಡಿದ್ದ ರೂಪಿಣಿ ಕುರಿತ ಒಂದು ವರದಿ ದೊಡ್ಡ ತಲ್ಲಣ ಎಬ್ಬಿಸಿತು.ಕೊನೆಗೆ ರವಿ ಬೆಳಗೆರೆಯವರೇ ಸಾರಿ‌ಕೇಳಿ, ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪಿಗೆ ಸಮಜಾಯಿಷಿ ನೀಡಬೇಕಾಗಿ ಬಂತು.

ರವಿ ಬೆಳೆಗೆರೆ ಹಾಗೇನೋ‌ ಮಾಡಿದರೂ ಸರಿ, ಆದರೆ ಆ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ‌ ಒಂದೆಡೆ ರೂಪಿಣಿ ಸಮಾಜದ ಮುಂದೆ‌ ಈರಸು- ಮುರುಸು ಅನುಭವಿಸಿದರು. ಮತ್ತೊಂಡೆ ‘ಹಾಯ್ ಬೆಂಗಳೂರ್’ ಪತ್ರಿಕೆಯ ವರದಿಗಳ ಕ್ರೆಡೆಬಿಲಿಟಿಯನ್ನೇ‌ ಕುಗ್ಗಿಸಿದ್ದು ಹೌದು. ಈ ಪ್ರಕರಣ ದೊಡ್ಡ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿ ದ್ದಾಗ ರವಿ ಬೆಳಗೆರೆ ಒಮ್ಮೆ ಶಿವಮೊಗ್ಗಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದರು.‌ ನಾನಾಗ‌ ಪದವಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ. ಜತೆಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಪತ್ರಿಕೆಯ ವರದಿಗಾರ ಕೂಡ.‌

ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಡಿಟೈಲ್ಸ್ ಅಷ್ಟಾಗಿ ನೆನಪಿಲ್ಲ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಮೂರು ದಿವಸಗಳ‌ ಸೆಮಿನಾರ್ ಅದು. ಮೂರನೇ ದಿನ‌ರವಿ ಬೆಳಗೆರೆ ಬಂದಿದ್ದರು. ಅದಕ್ಕೂ ಮೊದಲು‌ ತರಂಗ ವಾರ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಆಗಿನ‌ ಸಂಪಾದಕ ಸಂತೋಷ್ ಕುಮಾರ್ ಗುಲ್ವಾಡಿ ಸೇರಿ ಹಲವರು ಬಂದು ಹೋಗಿದ್ದರು. ಕೊನೆ ದಿನದ‌ ಮಾತು ರವಿ ಬೆಳಗೆರೆ ಅವರದು. ರವಿ ಬೆಳಗೆರೆ ಭಾಷಣ ಅಂದ್ರೆ ಭಾರೀ‌ ಜನ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದ ದಿನಗಳವು. ಪತ್ರಕರ್ತರಾಗಿ ಅಷ್ಟೊಂದು ತಾರಾ ವರ್ಚಸು ಅವರಿಗಿದ್ದ. ದಿನಗಳು.ಕುವೆಂಪು ರಂಗ‌ಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಆಯೋಜನೆ ಗೊಂಡಿತ್ತು.‌

ಸಂಜೆ‌‌ ಸಮಯ ಬೇರೆ, ರಂಗ‌ಮಂದಿರ ಕಿಕ್ಕಿರಿದಿತ್ತು. ಪತ್ರಕರ್ತನಾಗಿದ್ದರಿಂದ ವೇದಿಕೆಯ ಮುಂಭಾಗದ ಕುರ್ಚಿ ಯಲ್ಲೇ ಕೂರುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ರವಿ ಬೆಳಗೆರೆಯವರ ಭಾಷಣ ಮುಗಿದು, ಪ್ರಶೋತ್ತರ ಶುರುವಾದಾಗ, ನಾನು ಕೇಳಿದ ಮೊದಲ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ರೂಪಿಣಿ ಪ್ರಕರಣಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದು. ಹಾಯ್ ಬೆಂಗಳೂರ್ ನಾನು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ನೋಡುವ ಪತ್ರಿಕೆ. ಆದರೆ ರೂಪಿಣಿ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡದೊಂದು ಸುಳ್ಳು ಸುದ್ದಿ‌ಬರೆಯಿತು.

ಕೊನೆಗೆ ಕ್ಷಮೆ ಯಾಚಿಸಬೇಕಾಗಿ ಬಂತು. ಇದು ಯಾಕೆ ಹೀಗಾಯ್ತು? ಪತ್ರಿಕೆಯ ಕ್ರೆಡೆಬಿಲಿಟಿ ಬಗ್ಗೆ ನೀವು ಯೋಚಿಸಿರಲಿಲ್ಲವೇ? ನಾನು ಕೇಳಿದ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಗೆ ಕಿಂಚಿತ್ತು ಸಿಟ್ಟಾಗದೆ, ಉತ್ತರ ನೀಡಲು ನಿರಾಕರಿಸದೆ ನಗುತ್ತಲೇ ಎದ್ದು ನಿಂತು ಮೈಕ್ ಹಿಡಿದರು ರವಿ ಬೆಳಗೆರೆ. ‘ ಹೌದು, ಇದೊಂದು ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ‌ನಾನು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿ ಮೆಟ್ಟು ಹೊತ್ತೆ’ ಎಂದಷ್ಟೇ ಹೇಳಿ ಸುಮ್ಮನಾದರು‌. ರವಿ ಬೆಳೆಗೆರೆ ಹಾಗೆ ಹೇಳಿದ್ದು ಅವರ ದೊಡ್ಡತನ. ಈಗ ಅವರಿಲ್ಲ. ಹೇಗಾದ್ರೂ ಹೇಳಬಹುದು.‌

ಆದರೆ ಮಾಡಿದ್ದ ತಪ್ಪನ್ನು ಅವರು ಕಿಕ್ಕಿರಿದ ಜನ‌ಸಮೂಹದ ಮುಂದೆಯೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರು.‌ ಹಾಗಿದ್ದ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅವರು ಅಷ್ಟು ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದರು. ಆ ಘಟನೆಯಾಚೆ ನಾನವರನ್ನು ಯಾವತ್ತಿಗೂ ಮುಖಾ‌ಮುಖಿ ಭೇಟಿ ಮಾಡಿದವನಲ್ಲ. ಶೃಂಗೇಶ್ ಪರಿಚಯದ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ‘ಹಾಯ್ ಬೆಂಗಳೂರ್’ ಕುತೂಹಲದ ವಾರ ಪತ್ರಿಕೆ ಆಗಿತ್ತು. ಪತ್ರಕರ್ತನಾಗಿದ್ದ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅದನ್ನು ಕೊಂಡು ಓದುವ ಅಭ್ಯಾಸವೂ‌ ಇತ್ತು.ಹೀಗಿದ್ದೂ ರವಿಬೆಳಗೆರೆಯವರ ಬರಹ, ಬದುಕು ಎರಡರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ನನ್ನ ತಕಾರಾರು ಇತ್ತು.

ನಾನು ಎಡ ಚಿಂತನೆಯ ಚಳುವಳಿಯ ಪ್ರಭಾವದಲ್ಲಿದಿದ್ದು ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ. ಹೀಗಿದ್ದು ಅವರ ಬರವಣಿಗೆಯ ಶಕ್ತಿ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಅತೀ ದೊಡ್ಡ ಅಚ್ವರಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿತ್ತು.‌ ಇತ್ತೀಚೆಗಷ್ಟೇ ಅಂದರೆ ಕಳೆದ ವರ್ಷದ ಅವರು ಬಿಗ್ ಬಾಸ್ ಗೆ ಹೋಗಿ ಬಂದಿದ್ದ ಸಂದರ್ಭ ಕನ್ನಡ‌ಪ್ರಭಕ್ಕೆ ಸಂದರ್ಶನ ನಡೆಸುವ ಅವಕಾಶ ಬಂತು.‌ ಲೇಖಕ ಹಾಗೂ ಕನ್ನಡ ಪ್ರಭದ ಸಾಪ್ತಾಹಿಕ ಸಂಪಾದಕ ಜೋಗಿ ಸರ್ ಆ ಅವಕಾಶ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು.‌ಅವರೊಂದಿಗೆ ಹೋಗಿ ಒಂದಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಹರಟೆ ಹೊಡೆದು ಬಂದಿದ್ದೆ. ನಾನು ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿ‌ಮಾಡಿದ್ದು ಅದೇ ಮೊದಲು ಮತ್ತು ಕೊನೆ.ಈಗ ರವಿ‌ಬೆಳೆಗೆರೆ ಇನ್ನಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ತೀರಾ ನೋವು ತಂದಿದೆ.

ಸುದ್ದಿದಿನ.ಕಾಂ|ವಾಟ್ಸಾಪ್|9980346243

Continue Reading

Trending