Connect with us

ಲೈಫ್ ಸ್ಟೈಲ್

ಮೂಕಜೀವಿಗಳ ಪಾಡು ಕೇಳೋರು ಯಾರು..?

Published

on

ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಘನತ್ಯಾಜ್ಯ ಮತ್ತಿತರ ಅಪಾಯಕಾರಿ ತ್ಯಾಜ್ಯಗಳ ತಿಪ್ಪೆಯಲ್ಲಿರುವ ಈ ಮೂಕದನಗಳು ನಾನು ವಾಸವಿರುವ ಬೆಂಗಳೂರು ವಿವಿಯ ಜ್ಞಾನಭಾರತಿ ಪಕ್ಕದ ಜಗಜ್ಯೋತಿನಗರ ಬಡಾವಣೆ ಸೇರಿದಂತೆ ಮರಿಯಪ್ಪನಪಾಳ್ಯ – ಭುವನೇಶ್ವರಿ ನಗರ – ನಾಗದೇವನಹಳ್ಳಿ ಬಡಾವಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಬೀಡಾಡಿಗಳಾಗಿವೆ. ಕೆಂಗೇರಿ ಔಟರ್ ರಿಂಗ್ ರೋಡಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ರೈಲ್ವೆ ಅಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಪಘಾತಕ್ಕೀಡಾಗಿ ಅನೇಕ ದನಗಳು ಅಸುನೀಗಿವೆ. ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಪಾದಚಾರಿ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಡ್ಡ ನುಗ್ಗುವ ಇವು ಪ್ರಯಾಣಿಕರಿಗೆ ತೊಂದರೆದಾಯಕವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸುತ್ತಲೂ ಇವೆ.

ಕಳೆದ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆ ಎಂದರೂ ಐದಾರು ದನಗಳು ಅಪಘಾತಕ್ಕೀಡಾಗಿರುವುದನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ಕೆಲವು ಕಾಲು ಮುರಿದು, ಕೊಂಬು ಮುರಿದು, ಮೈಮೇಲೆ ಗಾಯಗಳಾಗಿ ನರಳಿ ಸತ್ತಿದ್ದರೆ ಮತ್ತೆ ಕೆಲವು ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ತ್ಯಾಜ್ಯವನ್ನು ಸೇವಿಸಿ ಸತ್ತುಹೋಗಿವೆ. ಈ ದನಗಳ ಮಾಲೀಕರು ಯಾರೆಂಬುದು ನನಗೆ ಈವರೆಗೆ ಯಾರಿಂದಲೂ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲಾಗಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೇ ದನಕ್ಕೆ ಹಗ್ಗ ಮೂಗದಾರ ಕೊರಳದಾರ ಮೊಕಾಡ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.

ಇಂತಹ ದನಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಗುರುತಿಸಿದ ಕೆಲವು ಹಸುಗಳು ಕರುಗಳು ಹೋರಿಗಳು ಒಂದೊಂದೇ ಕಾಣೆಯಾಗುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಯಾವುದೋ ಜಾನುವಾರು ಚೋರರಿಂದ ಇವು ಕಳುವಾಗುತ್ತಿರಬಹುದು ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಈ ದನಗಳು ಮೇವು ನೀರಿಗಾಗಿ ಅಲೆದಾಡುವಾಗ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಂಗಡಿಗಳ ವಸ್ತುಗಳಿಗೆ ಬಾಯಾಕುತ್ತವೆ. ಮನೆಗಳ ಮುಂದಿರುವ ಮರಗಿಡಗಳಿಗೆ ಬಾಯಾಕುತ್ತವೆ. ಈ ಮೂಕದನಗಳ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆ ಇಲ್ಲದ ಜನ ತುಂಡುಕೋಲು ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಪೈಪು ಕಬ್ಬಿಣದ ಕಂಬಿ ಮುಂತಾದ ವಸ್ತುಗಳಿಂದ ನಿರ್ದಯವಾಗಿ ಬಾರಿಸಿ ಓಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆಸಿಡ್ ಎರಚಿರುವ ಉದಾಹರಣೆಗಳೂ ಇವೆ.

ಈಗ ನಾನು ಹೇಳಹೊರಟಿರುವ ಸಂಗತಿ ಏನೆಂದರೆ, ಕಳೆದ ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಈ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸಮೃದ್ಧಿಯಾಗಿ ಮಳೆಬಾರದ ಕಾರಣದಿಂದ ಈಗ ಬೇಸಿಗೆಯ ರಣ ಬಿಸಿಲಿನ ತಾಪ ಮತ್ತು ನೀರಿನ ತತ್ವಾರ ಭಯಾನಕವಾಗಿದೆ. ವಾರಕ್ಕೆರಡು ಸಲವೋ ಅಥವಾ ಮೂರು ಸಲವೋ ನೀರು ಸರಬರಾಜು ಮಂಡಲಿಯವರು ವಿತರಿಸುವ ನೀರು ಗೃಹ ಬಳಕೆಗೂ ಸಾಲದಾಗಿ ಈ ಬಡಾವಣೆಗಳ ಜನರಿಗೆ ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿಗೆ ಭೀಕರ ಸಮಸ್ಯೆ ಎದುರಾಗಿದೆ. ಮಾತು ಬಲ್ಲ ಮನುಷ್ಯರಾದ ನಮ್ಮ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯೇ ಹೀಗಿರುವಾಗ ಮೂಕಜೀವಿಗಳಾದ ಈ ಬೀಡಾಡಿ ದನಗಳು, ಬೀದಿ ನಾಯಿಗಳು, ಪಕ್ಷಿ ಸಂಕುಲ, ಅಳಿಲು ಹಾವು ಹಲ್ಲಿ ಹೋತಿ ಕೋತಿ ಕಪ್ಪೆ ಹುಳುಉಪ್ಪಟೆ ಮುಂತಾದ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಜೀವಿಗಳ ಪಾಡೇನು? ಅವುಗಳಿಗೆ ಕುಡಿಯುವ ನೀರು ಮತ್ತು ಅಹಾರ ಎಲ್ಲಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ? ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ತ್ಯಾಜ್ಯದ ತಿಪ್ಪೆಯನ್ನು ಆಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಆಶ್ರಯಿಸಿರುವ ಈ ಮೂಕಜೀವಿಗಳ ಪಾಡು ಘನಘೋರ ನರಕವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

ವಿಸರ್ಜಿತ ಕೊಳೆತ ತರಕಾರಿ, ಕಸ, ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್, ಕೊಳಕು ಪೇಪರ್ ತಿಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಕಾಯಿಲೆಗಳಿಗೆ ಗುರಿಯಾಗಿ ಬಳಲುವುದು ಒಂದು ಕಡೆಯಾದರೆ, ಈ ದನಗಳಿಗೆ ಕುಡಿಯಲು ನೀರು ಸಿಗದೆ ಮೂಕವಾಗಿ ಗೋಳಿಡುತ್ತಿರುವ ಕರುಣಾಜನಕ ಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾ ಕರುಳು ಹಿಂಡಿದಂತಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇಲ್ಲಿನ ನಿವಾಸಿಗಳು ಕಸ ವಿಲೇವಾರಿಯ ಗಾಡಿಯವರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳ ತ್ಯಾಜ್ಯಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಈ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ತ್ಯಾಜ್ಯಾಹಾರಗಳೂ ಸಿಗದಂತಾಗಿದೆ. ಇಂತಹ ಮೂಕಜೀವಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ದಯಾದರ್ಶ ಕಾರುಣ್ಯವುಳ್ಳ ಜನ ತಮ್ಮ ಮನೆಯ ಮತ್ತು ನೆರೆಹೊರೆಯ ಮನೆಗಳ ಉಳಿಕೆ ಆಹಾರ ತ್ಯಾಜ್ಯ ಮತ್ತು ನೀರನ್ನು ಒದಗಿಸಿದರೆ ಇಂತಹ ಗೊಟ್ಟು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಈ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡಿದ ಸಾರ್ಥಕತೆಯಾದರೂ ಸಿಕ್ಕೀತು.

ನಾನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಕುಟುಂಬದವರು ತರಕಾರಿ ತ್ಯಾಜ್ಯ, ಹಣ್ಣುಗಳ ತ್ಯಾಜ್ಯ, ಉಳಿದ ಆಹಾರ ಮುಂತಾದ ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಒಂದು ಡಬ್ಬದಲ್ಲಿ ಶೇಖರಿಸಿ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಬರುವ ಬೀಡಾಡಿ ದನಗಳಿಗೂ ಬೀದಿ ನಾಯಿಗಳಿಗೂ ಒದಗಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ನಾನು 1992 ರಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಜ್ಞಾನಭಾರತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪದವಿ ವ್ಯಾಸಂಗ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನಭಾರತಿಯ ವಿಶಾಲ ಕ್ಯಾಂಪಸ್ ದಟ್ಟವಾದ ಹಸಿರು ಮರಗಳಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ನಂತರದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ Institute for Socio Economic Change ( ISEC ), National Law School of India University (NLSOIU), National Academic Accreditation Council (NAACK), ಇಂದಿರಾಗಾಂಧಿ ಕಲಾಗ್ರಾಮ, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ನಾಟಕ ಶಾಲೆ- NSD (National School of Drama), ಕುವೆಂಪು ಭಾಷಾಭಿವೃದ್ಧಿ ಪ್ರಾಧಿಕಾರ ಇನ್ನೂ ಮುಂತಾದ ಇಲಾಖೆಗಳ ಕಛೇರಿಗಳು ಜ್ಞಾನಭಾರತಿಯ ಕ್ಯಾಂಪಸ್ಸಿನೊಳಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದವು. ಅಪಾರ ಕಾಡು ನಾಶವಾಗಿ ಕಛೇರಿಗಳ ಭವ್ಯ ಕಾಂಕ್ರೀಟು ಕಟ್ಟಡಗಳು ಎದ್ದು ನಿಂತವು, ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ಭೂಗಳ್ಳರ ಒತ್ತುವರಿಯಿಂದ ಹಾಗೂ ಮರಗಳ್ಳರಿಂದ ಜ್ಞಾನಭಾರತಿಯ ಆವರಣದ ಅಪಾರ ಪ್ರಮಾಣದ ಕಾಡು ನಾಶವಾಗಿ ಹೋಯಿತು. ಅಮೂಲ್ಯ ಸಸ್ಯ ಪ್ರಭೇದಗಳು ನಾಶವಾಗಿಹೋದವು.

ನಾನು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾಗಿದ್ದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿನ ವೃಷಭಾವತಿ ನದಿಯ ನೀರು ಇವತ್ತಿನಂತೆ ತೀರಾ ಕೆಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಜ್ಞಾನಭಾರತಿ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಅಳಿಲು ಆಮೆ ಗುಬ್ಬಿ ಗೊರವಂಕ ನರಿ ಹಾವು ಹಲ್ಲಿ ಹೋತಿ ಕೋತಿ ಮುಂತಾದ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲದೆ ನೆರೆಯ ಹಳ್ಳಿಗಳ ರೈತಾಪಿಗಳ ದನಕರು ಕುರಿಮೇಕೆ ಮುಂತಾದ ಮೂಕಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ಒಡ್ಡುಗಳಿದ್ದವು, ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಕಟ್ಟೆ ಕುಂಟೆಗಳಿದ್ದವು. ಆಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನಭಾರತಿಯ ಆವರಣದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸದಿದ್ದ ನವಿಲುಗಳ ಒಂದು ಗುಂಪು ಈಗ್ಗೆ ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಬನ್ನೇರುಘಟ್ಟ ಕಾಡಿನಿಂದ ಬಂದು ವಂಶಾಭೀವೃದ್ದಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮೂವತ್ತಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ನವಿಲುಗಳು ಇಲ್ಲಿಯೇ ನೆಲೆಸಿವೆ. ನಾನು ಬಾಡಿಗೆ ಹಿಡಿದು ಕಳೆದ ಹನ್ನೊಂದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ವಾಸವಿರುವ #388, 1 ನೇ ಮುಖ್ಯರಸ್ತೆ, ಜಗಜ್ಯೋತಿನಗರ, ಜ್ಞಾನಭಾರತಿ, ಬೆಂಗಳೂರು ಇಲ್ಲಿನ ಮನೆಯ ಎದುರಿಗೇ ಜ್ಞಾನಭಾರತಿ ಕ್ಯಾಂಪಸ್ಸಿನ ಕಾಂಪೌಂಡ್ ಗೋಡೆಯಿದೆ. ಪ್ರತೀ ದಿನ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಮುಂದಿರುವ ಕಾಂಪೌಂಡ್ ಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡ ಮರಗಳ ನಡುವೆ ಈ ನವಿಲುಗಳು ಕೂಗುತ್ತಾ ಗರಿಬಿಚ್ಚಿ ನರ್ತಿಸುವುದನ್ನು ನಾವು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಈ ನವಿಲುಗಳು ಮತ್ತು ಶ್ರೀಗಂಧದ ಮರಗಳು ಚೋರರ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿರುವುದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಇವುಗಳ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಯಾರು ಹೊಣೆ?

ವೃಷಭಾವತಿ ನದಿಯು ಇಂದು ಕೊಳಚೆ ಚರಂಡಿಯಾಗಿ ರೂಪಾಂತರವಾಗಿದ್ದು ನದಿ ಎಂಬ ಹೆಸರು ಈಗ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಹಿಂದೆ ಇದ್ದ ಕೆರೆ ನೀರಿನ ನಾಲೆ ಕಾಲುವೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ಇಂದು ಕೊಳಚೆ ಮೋರಿಗಳಾಗಿ ನೀರು ವಿಷ ತ್ಯಾಜ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿಹೋಗಿದೆ, ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿರುವ ಕೆರೆಗಳಲ್ಲಿ ಇದೇ ವಿಷತ್ಯಾಜ್ಯದ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಗಬ್ಬೆದ್ದು ನಾರುತ್ತಿವೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಯಾವ ನೀರೂ ಈ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಕುಡಿಯಲು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ. ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಗೆಲುವು, ಗಣಪತಿ ಉತ್ಸವ, ದೀಪಾವಳಿ, ಹುಟ್ಟಿದ ಹಬ್ಬ, ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ, ರಂಜಾನ್, ಕ್ರಿಸ್ಮಸ್ ಮುಂತಾದ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಲು ವಿಷಕಾರಕ ರಾಸಾಯನಿಕಗಳ ಪಟಾಕಿಗಳನ್ನು ಸುಡುವ ಹುಚ್ಚರು, ಗಾಳಿ ನೀರು ಮಣ್ಣು ಮೌನ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಲಿನಗೊಳಿಸುವ ಕೇಡುಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಕೊಡುಗೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕೈಗಾರಿಕಾ ತ್ಯಾಜ್ಯಗಳ ವಿಲೇವಾರಿಗೆ ಇಲ್ಲಿನ ನದಿ ಮತ್ತು ನಾಲೆಗಳೇ ಆಸರೆಯಾಗಿವೆ. ಇಷ್ಟರ ನಡುವೆಯೂ ಶ್ರೀಮಂತರ ಮಹಲುಗಳಲ್ಲಿ ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ನೀರು ಪೋಲಾಗಿ ಚರಂಡಿಗೆ ಹರಿದುಹೋಗುತ್ತಿದೆ. ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ನೂರಾರು ವಿದ್ಯುತ್ ದೀಪಗಳು ಅಲಂಕಾರಿಕ ದೀಪಗಳು ಉರಿಯುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಹೋಸ್ ಪೈಪುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಮನೆ ಮುಂದಿನ ಉದ್ಯಾನಕ್ಕೆ, ಅಲಂಕಾರಿಕ ಸಸ್ಯಗಳಿಗೆ ನೀರಾಯಿಸುವ, ಕಾರುಗಳನ್ನು ತೊಳೆಯಲು, ಮನೆ ಆವರಣ ತೊಳೆಯಲು ಅಪಾರ ಪ್ರಮಾಣದ ನೀರನ್ನು ಬಳಸಿ ಚರಂಡಿಗೆ ಹರಿದುಹೋಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಅಂಥವರ ಸಿರಿವಂತಿಕೆ ಅಸಹ್ಯ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದೆ. ಮೂಕಜೀವಿಗಳಿಗೆ ನೀರು ಆಹಾರ ಒದಗಿಸದ ಈ ಶ್ರೀಮಂತ ಪಾಪಿಗಳು ಹೇಗಾದರೂ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೋ ನನಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಕರುಣಾಳು ಗೆಳೆಯರೇ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಏನೆಂದರೆ, ನಾವು ನಮ್ಮ ಸಹಮಾನವರೊಂದಿಗೆ ಸೌಹಾರ್ದ ಸಾಮರಸ್ಯಗಳಿಂದ ಬದುಕುತ್ತಿರುವಂತೆಯೇ ನಮ್ಮ ಸಹಜೀವಿಗಳಿಗೆ ನೀರು ಆಹಾರ ಒದಗಿಸುವುದರೊಂದಿಗೆ ಸಾಮರಸ್ಯದಿಂದ ಸಹಬಾಳ್ವೆ ನಡೆಸೋಣ.

-ಡಾ.ವಡ್ಡಗೆರೆ ನಾಗರಾಜಯ್ಯ
8722724174

ಸುದ್ದಿದಿನ.ಕಾಂ|ವಾಟ್ಸಾಪ್|9980346243

ಲೈಫ್ ಸ್ಟೈಲ್

ಜಾನುವಾರುಗಳ ಗೆರಸಲು(ಕಾಲು-ಬಾಯಿ ಜ್ವರ) ರೋಗವೂ, ಕರುವುಗಲ್ಲಮ್ಮ ದೇವತೆಯೂ….

Published

on

ಮ್ಮದು ರೈತಾಪಿ ಕುಟುಂಬ. ಕೃಷಿ ಕೆಲಸ ಮತ್ತು ಕರಾವಿಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸದಾ ಒಂದು ಜೊತೆ ನಾಟಿ ಹಸುಗಳು ಮತ್ತು ಕರುಗಳು ಇರುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವುಗಳನ್ನು ನಾವು ಸಾಕುತ್ತಿದ್ದೆವು ಎಂಬುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಆ ‘ಜೀವಧನ’ಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಸಾಕುತ್ತಿದ್ದವು ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ ಸರಿಯಾದೀತು. ಜಾನುವಾರುಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಿಕರು ‘ಜೀವಧನ’ ಎಂದು ಕರೆದಿರುವುದು ಅನ್ವರ್ಥಕವಾಗಿದೆ. ಜೀವಧನ ಎಂದರೆ ಜೀವಂತ ಹಣ! ಈ ಜೀವಧನಗಳು ಜೀವಂತ ಹಣ ಮಾತ್ರವಾಗಿರದೆ ಹಣಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ನಮ್ಮ ಜೀವಭಾವದೊಂದಿಗೆ ನಂಟು ಬೆಸೆದುಕೊಂಡಿರುತ್ತಿದ್ದವು. ಜಾನುವಾರುಗಳನ್ನು ನೋಟುಗಳ ರೂಪದ ಆರ್ಥಿಕ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುವುದೇ ಅಮಾನವೀಯ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಪುರಾತನ ಕಾಲದ ಚೇಗಿದ ಮರವೊಂದನ್ನು ನಾವು ಹಣದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬೆಲೆಕಟ್ಟಲು ಹೋದರೆ, ಆ ಮರವು ಇಷ್ಟೂ ದೀರ್ಘ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನೀಡಿದ ನೆರಳು, ಒದಗಿಸಿದ ಆಶ್ರಯ, ಕಣ್ಮನಗಳಿಗೆ ತಂಪು ತುಂಬಿದ ಸೌಂದರ್ಯ, ಪಸರಿಸಿದ ಗಾಳಿಗಮಲು, ಕರುಣಿಸಿದ ಹಣ್ಣುಹಂಪಲು ಮುಂತಾದವುಗಳಿಗೆ ಯಾವ ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟಲು ಸಾಧ್ಯ?

ದನಕರು ಕುರಿಮೇಕೆ ಕೋಳಿಗಳನ್ನು ಸಾಕುತ್ತಾ ಅವುಗಳೊಂದಿಗೆ ನಾವು ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದೆವು. ಅವುಗಳು ಖಾಯಿಲೆ-ಕಸಾಲೆ ಮುಂತಾದ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಅಕಾಲ ಮರಣಕ್ಕೀಡಾದರೆ ನಮ್ಮದೇ ಕಳ್ಳುಬಳ್ಳಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಂತೆ ತೀವ್ರ ದುಃಖ ನಮ್ಮನ್ನು ಆವರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಜಾನುವಾರುಗಳಿಗೆ ಬಾಧಿಸುವ ಗೆರಸಲು ರೋಗ (ಕಾಲು – ಬಾಯಿ ಜ್ವರ), ಕುಂದು, ಚಪ್ಪೆರೋಗ ಮುಂತಾದವು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರಂತೂ ನಮ್ಮ ಕರುಳು ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ನಡುಗಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅವುಗಳ ನರಳಾಟ ನೋಡಿ ಕಣ್ಣೀರಾಕುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಅಪ್ಪ, ಊಟ ನೀರು ನಿದ್ದೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ತನಗೆ ತೋಚಿದ ಗಿಡಮೂಲಿಕೆ ಮುಂತಾದ ಮುದ್ದುಗಳನ್ನು ಬಳಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ರೋಗಪೀಡಿತ ದನಗಳಿಗೆ ನಾಟಿ ಔಷಧ ನೀಡುವ ಪಂಡಿತರನ್ನು ಹುಡುಕಾಡಿಕೊಂಡು ಅಲೆದಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ತಿಗಳರ ಬೈಲಪ್ಪ, ಬುಡ್ಡೆ ಈರಣ್ಣ, ಮಂತ್ರವಾದಿ ವೆಂಕಟಸ್ವಾಮಯ್ಯ, ಬಡಗಿ ಮುದ್ಧಣ್ಣ ಮುಂತಾದ ಪಂಡಿತರು ನಮ್ಮೂರ ದನಗಳಿಗೆ ನಾಟಿಮದ್ದು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾಟಿಮದ್ದು ಕೊಡಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಔಷಧವನ್ನೂ ಕೊಡಿಸಬೇಕೆಂದು ಆಲೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನಾನು, ನಮ್ಮೂರಿನಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದ ಪಶುಸಂಗೋಪನೆ ಇಲಾಖೆಯ ಸರ್ಕಾರಿ ಪಶು ಚಿಕಿತ್ಸಾಲಯದ ‘ದನಿನ ಡಾಕ್ಟರ್’ ಡಾ.ಹುಲಿಯಪ್ಪನ ಬರುವಿಕೆಗಾಗಿ ದಾರಿ ಕಾಯುತ್ತಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಪುಟಗೋಸಿ ಬಿಗಿಮಾಡಿಕೊಂಡು ಲಾಡಿದಾರದಲ್ಲಿಯೋ ಉಡುದಾರದಲ್ಲಿಯೋ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಪುಡಿಕಾಸನ್ನು ಔಷಧ ಇಂಜೆಕ್ಷನ್ ಪೌಡರ್ ಮುಂತಾದವುಗಳಿಗಾಗಿ ಅಪ್ಪ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದ. ಅಮ್ಮನೂ ತನ್ನ ಕೂಲಿನಾಲಿಯ ದುಡ್ಡನ್ನು ಎಲೆಅಡಕೆಯ ಸಂಚಿಯಿಂದ ತೆಗೆದು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ದಿಕ್ಕುದೇವರುಗಳಿಗೆಲ್ಲಾ ಕಾಸಿನ ಮುಡುಪು ಕಟ್ಟಿ ಹರಕೆ ಹೊರುತ್ತಿದ್ದಳು. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮುದುಗೆರೆ ಸಪ್ಪಲಮ್ಮ ಹಾಗೂ ಮಚ್ಚೇನಹಳ್ಳಿ(ದನಿನ) ಮಾರಮ್ಮ ದೇವರ ಹೆಸರುಗಳಲ್ಲಿ ಹರಿಷಿಣದ ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಮುಡುಪು ಕಟ್ಟಿದ ಕಾಸನ್ನು ದೇವರ ಪಟದ ಮುಂದಿನ ಮೊಳೆ ಅಥವಾ ನಿಲದ(ನೆಲುವು) ನೇಕೆಹುರಿಗಳಿಗೆ ಗಂಟು ಹೂಡುತ್ತಿದ್ದಳು.ಸ್ಥಳೀಯ ದೇವರ ಗುಡಿಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿಸಿ ತೆಂಗಿನಕಾಯಿಯ ತೀರ್ಥವನ್ನು ದನಗಳ ಮೈಮೇಲೆ, ನಮಗೆ ಮತ್ತು ಕೊಟ್ಟಿಗೆಗೆ ಚುಮುಕಿಸಿ ಎಲ್ಲರ ಹಣೆಗಳಿಗೂ ಬೊಟ್ಟಿಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಗೆರಸಲು ರೋಗ ಅಥವಾ ಕಾಲು- ಬಾಯಿ ಜ್ವರ ಎಂಬ ರೋಗವು ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕ ರೋಗವಾಗಿದ್ದು, ಒಂದು ರೋಗಗ್ರಸ್ತ ರಾಸಿನಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಆರೋಗ್ಯವಂತ ರಾಸಿಗೆ ನೇರ ಸಂಪರ್ಕದಿಂದಲೂ, ಮೂತ್ರ ಗಂಜಳದ ವಾಸನೆ ತುಂಬಿಕೊಂಡ ಗಾಳಿಯ ಮೂಲಕವೂ ಹರಡಿಕೊಂಡು ಇಡೀ ಊರಿನ ಜಾನುವಾರುಗಳಿಗೆ ಅತೀ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹಬ್ಬಿಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು. ಕಲುಷಿತಗೊಂಡ ಮೇವು ಮತ್ತು ಮಲೆತ ನೀರನ್ನು ಸೇವಿಸುವುದರ ಮೂಲಕವೂ ಗೆರಸಲು ರೋಗಾಣುಗಳು ಹರಡುತ್ತವೆಂಬ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ತಿಳಿವಳಿಕೆ ಇರದಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಿಕರು, ಇವೆಲ್ಲವೂ ದೇವರುಗಳೇ ತಂದೊಡ್ಡುವ ದೊಡ್ಡ ರೋಗಗಳೆಂದು ನಂಬಿದ್ದರು.

ನಮ್ಮದು ಚಿಕ್ಕ ಮನೆ. ದನಗಳ ಗ್ವಾಂದಿಗೆ ಎದುರಿನಲ್ಲಿಯೇ ನಾವು ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಮಲಗಿರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ದನಗಳು ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಹಾಯ್ದಾಡುತ್ತಾ ಕೊಂಬುಗಳಿಂದ ಬಡಿದಾಡಿಕೊಂಡರೆ ಸಾಕು ಅಪ್ಪ ದಡಕ್ಕನೆ ಎದ್ದು ಕೂರುತ್ತಿದ್ದ. ಹಾಯ್ದಾಡುವ ದನಗಳನ್ನು ನಾವು ಸಾಕಿದ್ದೇ ಅಪರೂಪ. ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದದ್ದು ಹಸುಮಕ್ಕಳಂತಹ ದನಗಳು. ನಾನು ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ನೇರವಾಗಿ ಹಸುವಿನ ಕೆಚ್ಚಲಿಗೆ ಬಾಯಿಹಾಕಿ ಹಾಲು ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದೆನು. ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ದನಗಳು ಅಂತಹ ಸಾಧುಜೀವಿಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಇಂಥಾ ಹಸುಗಳಿಗೆ ಗೆರಸಲು ರೋಗ ತಗುಲಿದಾಗ ರೋಗಗ್ರಸ್ತ ರಾಸಿನಲ್ಲಿ ಮೊದಲಿಗೆ ತೀವ್ರ ಜ್ವರ ಕಾಣಿಸುಕೊಂಡು ಮೇವು ತಿನ್ನುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು. ಬಾಯಲ್ಲಿ ನೊರೆ ಎಂಜಲು ಸುರಿಸಿಕೊಂಡು ಮೂಗಿನಲ್ಲಿ ಸಿಂಬಳ ಸುರಿಸಿಕೊಂಡು ನೀರನ್ನೂ ಕೂಡಾ ಮುಟ್ಟದೆ ಮೈಕೂದಲು ಮುಳ್ಳೆದ್ದು ನಿಂತುಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು.

ನಾವು ಹಾಲಿಂಡುವ ಮಾತಿರಲಿ ಕರುವಿಗೂ ಹಾಲೂಡುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹಸುವಿಗೆ ನೋಡನೋಡುತ್ತಲೇ ಕಾಲು ಕುಂಟು ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು. ಮುಸುಡಿಯ ಮೇಲೆ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಗುಳ್ಳೆಗಳೆದ್ದು ಆ ಗುಳ್ಳೆಗಳೊಡೆದು ಬಾಯಿಯ ಜೊಲ್ಲು ವಾಸನೆ ನಮ್ಮ ಮನೆ ತುಂಬಾ ಹರಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ನನ್ನ ಅಪ್ಪನು ಹಸುವಿನ ಬಾಯಿಯನ್ನು ಭದ್ರವಾಗಿ ಹಿಡಿದು ಕೈಗಳಿಂದ ಮುಸುಡಿಯನ್ನು ವಸಡುಗಳನ್ನೂ ಅಗಲವಾಗಿ ತೆಗೆದು ಬಾಯಿಯ ಮತ್ತು ನಾಲಗೆಯ ಹುಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ವಸಡು ನಾಲಗೆ ಮುಸುಡಿಯ ಮೇಲೆಲ್ಲಾ ಅಲ್ಸರ್ ಬೊಬ್ಬೆಗಳೆದ್ದು ಈರುಳ್ಳಿ ಪೊರೆ ತೆಗೆದಂತೆ ಅಲ್ಸರ್ ಪೊರೆಯುದುರಿದ ಜಾಗಗಳೆಲ್ಲಾ ಕೆಂಪಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳಾಗಿದ್ದ ನಾವು, ನಮ್ಮ ಹಸುವಿಗೆ ಒದಗಿದ ಪಾಡನ್ನು ಕಂಡು ಮನೆ ತುಂಬಾ ಅಳುತ್ತಿದ್ದೆವು. ನಾವು ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಯತ್ನಸಿದರೂ ಆ ಹಸು ಮೇವು ತಿನ್ನಲು ನೀರು ಕುಡಿಯಲು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಪಾದಗಳ ಗೊರಸಿನ ಸೀಳುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಹುಣ್ಣುಗಳಾಗಿ ನೊಣ ಸೊಳ್ಳೆ ಜೀರುಂಡೆಗಳು ಕುಳಿತು ಹುಣ್ಣುಗಳು ದೊಡ್ಡ ವ್ರಣಗಳಾಗಿ ಹುಳುಗಳು ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮೊಲೆತೊಟ್ಟು ಮತ್ತು ಕೆಚ್ಚಲಿಗೂ ಗುಳ್ಳೆಗಳು ಹಬ್ಬುತ್ತಿದ್ದವು.

ಅಪ್ಪನು ಬೆಟ್ಟ ಗುಡ್ಡ ಬಯಲು ಅಲೆದಾಡಿ ಲೋಳೆಸರ (ಆಲೋವೆರಾ) ತಂದು ಬೆಂಬೂದಿಯಲ್ಲಿ ಸುಟ್ಟು, ಹಿಂಡಿ ತೆಗೆದ ರಸವನ್ನು ದನಗಳ ಬಾಯಿ ನಾಲಗೆ ವಸಡು ಗೊರಸುಗಳ ಮೇಲೆ ಸವರಿ ಬಿಳಿ ಪಾವುಡದಲ್ಲಿ ಒರೆಸುತ್ತಿದ್ದ. ಗೊರಸಿನ ಗಾಯಗಳನ್ನು ಬಿಸಿನೀರಿನಲ್ಲಿ ತೊಳೆದು, ಸೀಳುಗಳಿಗೆ ಹೊಂಗೆಣ್ಣೆ, ಹಿಪ್ಪೆ ಎಣ್ಣೆ ಅಥವಾ ಬೇವಿನೆಣ್ಣೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದೆವು ಕೋಳಿಪುಕ್ಕ ಅಥವಾ ಗರಿಕೆ ಎಸಳನ್ನು ಬೇವಿನೆಣ್ಣೆಯಲ್ಲಿ ಅದ್ದಿ ಸೀಳುಸೀಳಿಗೂ ಹಚ್ಚಿದರೆ ನೊಣ ಕೂರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಗುಡಾಣದಲ್ಲಿ ಬಿಸಿನೀರು ಕಾಯಿಸಿ ಮೈತೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಬಲು ಎಚ್ಚರದಿಂದ ದನದ ಕೊಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿ ತೆಂಗಿನ ಗರಿಗಳಿಗೆ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಿ ಧಗಧಗಿಸುವ ಜ್ವಾಲೆಯ ಮೇಲೆ ಬೇವಿನಸೊಪ್ಪು ಲಕಲಿಸೊಪ್ಪು ತಂಗಡಿಸೊಪ್ಪು ಕಕ್ಕೆಸೊಪ್ಪು ಮುಂತಾದ ನಾಲ್ಕಾರು ಬಗೆಯ ಹಸಿರು ತೊಪ್ಪಲು ಹಾಕಿ ಉರಿಸಿ ಹೊಗೆ ತುಂಬಿಸಿ, ಹಸಿರೆಲೆ ಹೊಗೆಯ ಕಾವಿನಲ್ಲಿ ದನಗಳನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು.

ಗೆರಸಲು ರೋಗದಿಂದ ನಮ್ಮ ಹಸುಗಳು ನರಳುವಾಗ ಅಮ್ಮನು ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಸೇರಿನಷ್ಟು ಹುರುಳಿಕಾಳನ್ನು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ನೆನೆಸಿ, ರುಬ್ಬು ಗುಂಡಿನಿಂದ ರುಬ್ಬಿ ಹುರುಳಿಕಾಳಿನ ಹಾಲನ್ನು ಸೋಸಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ರಾಗಿ ಅಂಬಲಿಯನ್ನು ಕಾಯಿಸಿ ತಂದುಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅಪ್ಪ ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿದಿರಿನ ಗೊಟ್ಟದಿಂದ ದನಗಳಿಗೆ ಕುಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಸ್ವಲ್ಪ ಚೇತರಿಕೆ ಕಾಣಿಸಿದಾಗ ಹಸಿ ಹುಲ್ಲು, ಹುರುಳಿ ಹೊಟ್ಟು, ತೊಗರಿ ಹೊಟ್ಟು, ಅವರೆ ಹೊಟ್ಟು, ಸಾವೆ ಹುಲ್ಲು, ಆರಕದ ಹುಲ್ಲು, ಕೊರಲೆ ಹುಲ್ಲು ಮುಂತಾದ ಮೆತ್ತನೆ ಮೇವನ್ನು ತಿನ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ನಾನು ನನ್ನ ಅಕ್ಕ ಮತ್ತು ತಮ್ಮಂದಿರು ಹಸಿ ಹುಲ್ಲನ್ನು ಹೊಲಮಾಳದಲ್ಲಿ ಕಿತ್ತು ತರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅಂತೂ ಇಂತೂ ನಾಟಿಮದ್ದು, ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಮದ್ದು, ದೇಶಿಜ್ಞಾನದ ಚಿಕಿತ್ಸೆ, ಮೆತ್ತನೆಯ ಮೇವು ಮುಂತಾದ ಆರೈಕೆಗಳು ಫಲಿಸಿ ನಮ್ಮ ದನಗಳು ಮತ್ತೆ ಹೊಸ ಜೀವಕಳೆ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು.ನಮ್ಮ ಮುಖದಲ್ಲೂ ನಗು ತರಿಸಿ ಬದುಕಿಗೆ ಕಳೆ ತುಂಬುತ್ತಿದ್ದವು.

ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನದೇ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸಲು ನನಗೆ ಪ್ರೇರಣೆ ನೀಡಿದ್ದು ನಾನು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಸಂಶೋಧಿಸಿದ ಒಂದು ಜಾನಪದ ಸ್ಥಳಪುರಾಣ.
ತುಮಕೂರು ಜಿಲ್ಲೆ ಮಧುಗಿರಿ ತಾಲ್ಲೂಕಿನ ಕೊಡಿಗೇನಹಳ್ಳಿ ಹೋಬಳಿ ದೇವರತೋಪು ಎಂಬ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿರುವ ಕರುವುಗಲ್ಲಮ್ಮ ಎಂಬ ಗೋಕಲ್ಲನ್ನು ಕುರಿತ ಈ ಸ್ಥಳಪುರಾಣವು ಹದಿಮೂರು ಶತಮಾನಗಳಷ್ಟು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸರಿಯುತ್ತದೆ. ಜಯಮಂಗಲಿ ನದಿಯ ತಟದಲ್ಲಿರುವ ದೇವರತೋಪು ಗ್ರಾಮದ ಪುರಾತನ ಶ್ರೀ ಲಕ್ಷ್ಮೀನರಸಿಂಹಸ್ವಾಮಿ ದೇವಾಲಯದ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿರುವ ಕರುವುಗಲ್ಲು ಆ ಊರಿನ ಹುಟ್ಟಿನ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತದೆ.

ಸೀಮಾಂಧ್ರದ ರಾಯಲಸೀಮಾ ಕರ್ನೂಲು ಜಿಲ್ಲೆಯ ಆಹೋಬಲಂ ಮೂಲದ ವೈಷ್ಣವ ಪಂಥೀಯ ಕಾಪುರೆಡ್ಡಿ ಸಮುದಾಯದ ಕೆಲವು ಕುಟುಂಬಗಳು ಆರು ಎತ್ತಿನ ಬಂಡಿಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ದಕ್ಷಿಣ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಮಧುಗಿರಿ ಸೀಮೆಗೆ ವಲಸೆ ಬಂದರು. ಕಡಪ – ಕದಿರಿ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಪಿನಾಕಿನಿ ನದಿಯ ತೋಳುಗಳನ್ನಿಡಿದು ತಮ್ಮ ವಲಸೆ ದಾರಿಯನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ ಪಿನಾಕಿನಿಯು ಮೈದುಂಬಿದಳು.ಕುಲದೇವತೆಯಾದ ಆಹೋಬಲ ನರಸಿಂಹಸ್ವಾಮಿಯ ಹೆಸರೆತ್ತಿ ಪೂಜಿಸಿದ ಅವರು, ಪಿನಾಕಿನಿಯನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಲು ಮೈದುಂಬಿ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳು ಬಂಡಿಜಾಡಿನಷ್ಟು ಓಣಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹರಿದಳು. ಬಂಡಿಗಳು ಸಾಗಲು ಬಂಡಿಜಾಡಿನಷ್ಟು ಅಗಲ ಅವಕಾಶ ನೀಡಿದ ಪಿನಾಕಿನಿಗೆ ಕೈಮುಗಿದು ಪ್ರಯಾಣ ಮುಂದುವರೆಸಿದ ಕಾಪುರೆಡ್ಡಿಗಳು ದೊಡ್ಡದಾಳವಟ್ಟ ಎಂಬ ಊರಿನ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದು ತಲುಪಿದಾಗ ಸಂಜೆಯಾಗಿತ್ತು. ಬಂಡಿಗೆ ಹೂಡಿದ್ದ ಬಿಳಿ ಎತ್ತೊಂದು ಸತ್ತ ಕಾರಣ ಬಿಳಿ ಎತ್ತುಗಳ ಬಂಡಿಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ಕುಟುಂಬದವರೆಲ್ಲರೂ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಹಳ್ಳದ ದಿಡ್ಡೆಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಬೇಕೆಂದು ಹಾಗೂ ಕರಿ ಎತ್ತಿನ ಬಂಡಿಗಳ ಕುಟುಂಬಗಳು ತಮ್ಮ ಪ್ರಯಾಣವನ್ನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಬೆಳೆಸಬೇಕೆಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಲಾಯಿತು. ಬಿಳಿ ಎತ್ತಿನ ಬಂಡಿಯ ಕುಟುಂಬಗಳು ಅಲ್ಲಿಯೇ ನೆಲೆಸಿ ತಮ್ಮ ಕುಲದೇವತೆ ನರಸಿಂಹಸ್ವಾಮಿಯ ಗುಡಿಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡರು.

ಕರಿ ಎತ್ತಿನ ಬಂಡಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾಪುರೆಡ್ಡಿ ಕುಟುಂಬದವರು ಕೊಡಿಗೇನಹಳ್ಳಿ ಹತ್ತಿರದ ತೋಪಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಜಯಮಂಗಲಿಯು ಮೈದುಂಬಿ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆ ರಾತ್ರಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಒಲೆಗುಂಡು ಹೂಡಿ ಅಟ್ಟುಂಡು ಬೆಳಗಾದಾಗ ಪ್ರಯಾಣ ಮುಂದುವರಿಸಲೆಂದು ಬಂಡಿಹೂಡಲು ಹೋದಾಗ ಕರಿ ಎತ್ತೊಂದು ತಾನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಬಿಳಿ ಎತ್ತನ್ನು ನೆನೆದು ದುಃಖಿಸುತ್ತಾ ಮೇವು ನೀರು ಸೇವಿಸುವುದನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿತು. ಜ್ವರ ಬಂದು ಬಂಡಿಯ ನೊಗಕ್ಕೆ ಹೆಗಲು ಕೊಡಲೊಪ್ಪದೆ ಪಡಾವು ಮಲಗಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಆಗ ಬಿಳಿ ಎತ್ತಿನ ನೆನಪಿಗಾಗಿ ಬೆಣಚುಕಲ್ಲಿನ ಬಿಳಿ ಗೋಕಲ್ಲನ್ನು ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಲು ದುಃಖ ಮರೆತ ಆ ಎತ್ತು ಲವಲವಿಕೆಯಿಂದ ಮೇವುಕಚ್ಚಿ ನೊಮರು ಹಾಕಿತು. ಮೈದುಂಬಿ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಜಯಮಂಗಲಿ ನದಿಯ ದಂಡೆಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಕುಲದೇವತೆಯಾದ ಲಕ್ಷ್ಮೀನರಸಿಂಹಸ್ವಾಮಿಯ ಹೆಸರೆತ್ತಿ ಪೂಜಿಸಿ ಅವನಿಗೊಂದು ಗುಡಿಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ನೆಲೆಸಿದರು.

ಮುಂದೆ ಕರಿ ಎತ್ತು ತೀರಿಕೊಂಡಾಗ ಅದನ್ನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಸಮಾಧಿ ಮಾಡಿದರು. ಅಂದು ಸಮಾಧಿಗುಡ್ಡೆಯ ಗುರುತಿಗೆ ನೆಟ್ಟ ಗೋಕಲ್ಲು ಅಂದಿನಿಂದಲೂ ಕರುವುಗಲ್ಲಮ್ಮ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಸುತ್ತೇಳು ಊರುಗಳ ರೈತಾಪಿಗಳು ತಮ್ಮ ಜಾನುವಾರುಗಳಿಗೆ ಶ್ರೇಯಸ್ಕರವಾಗಲೆಂದು ಹಾಗೂ ಜಾನುವಾರುಗಳಿಗೆ ರೋಗರುಜಿನಗಳು ಬಂದಾಗ ಈ ಗೋಕಲ್ಲಿಗೆ ಹರಕೆ ಹೊತ್ತು ಪೂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕರಿ ಗೋಕಲ್ಲಿನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಯೇ ಬಿಳಿ ಗೋಕಲ್ಲು ಕೂಡಾ ಇದೆ. ಇದು ಸ್ಥಳಪುರಾಣ.

ದಕ್ಷಿಣ ಕರ್ನಾಟಕದ ಬಹುತೇಕ ಊರುಗಳಲ್ಲಿ ಕರುವುಗಲ್ಲಮ್ಮ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪೂಜಿಸುವ ಗೋಕಲ್ಲುಗಳಿವೆ. ಜಾನುವಾರುಗಳಿಗೆ ಗೆರಸು ರೋಗ (ಕಾಲು – ಬಾಯಿ ಜ್ವರ) ಬಂದಾಗ, ಪ್ರತಿ ಕುಟುಂಬದ ರೈತರು ಕರುವುಗಲ್ಲಮ್ಮನ ಮೇಲೆ ಕೊಡಗಟ್ಟಲೆ ನೀರು ಸುರಿದು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ನೀರು ಹರಿದ ದಾರಿಗುಂಟ ಬುರುದೆಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಜಾನುವಾರುಗಳನ್ನು ಮೂರು ಸುತ್ತು ಓಡಾಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆಶ್ಚರ್ಯವೆಂಬಂತೆ ಗೊರಸಿನ ಸಂದಿಯಲ್ಲಿ ಹುಣ್ಣುಗಳಾಗಿ ಹುಳು ತುಂಬಿದ ಗೋಪಾದಗಳು ಬುರುದೆ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಹುಳು-ಹುಣ್ಣು ನೀಗಿಕೊಂಡು ಗೆಲುವಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಮುಸುಡಿಮೂತಿ ನಾಲಗೆಯ ಹುಣ್ಣುಗಳೂ ವಾಸಿಯಾಗಿ ಮೇವು ತಿಂದು ಲವಲವಿಕೆಯಿಂದ ನೊಮರು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದವು.

ಈಗಿನ ಖಾಯಿಲೆ ಮತ್ತು ದೇವರ ಸ್ವರೂಪ ಬೇರೆ ಬೇರೆಯೇ ಆಗಿದೆ.

-ಡಾ.ವಡ್ಡಗೆರೆ ನಾಗರಾಜಯ್ಯ
8722724174

ಸುದ್ದಿದಿನ.ಕಾಂ|ವಾಟ್ಸಾಪ್|9980346243

Continue Reading

ಅಂತರಂಗ

ಸಾಧನೆ ಬದುಕಿನ ಮಾರ್ಗ ಮಾತ್ರ ಆಗಿರಬೇಕು..!

Published

on

ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬ ಬಯಸುವವರು ಬಹಳ. ಎಲ್ಲರೂ ಗುರುತಿಸುವ ಸಾಧನೆ ನಾನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಎಷ್ಟೋ ಜನ ಹಂಬಲಿಸಿತ್ತಾರೆ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ “ಗುರಿ ಮುಟ್ಟುವ ವರೆಗೆ ನಿಲ್ಲದಿರು” ಎಂದಿದ್ದ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರನ್ನೂ ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ತಾವು ಬದುಕಿರುವುದೇ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಲು, ಏನನ್ನಾದರೂ ಸಾಧಿಸದ ಬದುಕು ವ್ಯರ್ಥ ಎಂದು ಅನೇಕರು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾರೆ…

ಹೀಗೆ ನಾನಾ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ “ಸಾಧನೆಗಳ” ಬೆನ್ನು ಹತ್ತಿ ಸಾಧನೆ ಮಾಡುವುದೇ ಬದುಕಿನ ಉದ್ದೇಶ ಎಂದು ತಿಳಿದು ಹೊರಡುವುದು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತದೆ ಗೊತ್ತೆ?
ಬೇರೆಲ್ಲಿಗೂ ಅಲ್ಲ ಯಾವ ಮಹತ್ಸಾಧನೆಗೂ ಅಲ್ಲ. ಅದು ಅವರನ್ನು ಒಯ್ದು ನಿಲ್ಲಿಸುವುದು ಪರಮ ಸ್ವಾರ್ಥದ ಬದುಕಿಗೆ. ಇಂತಹ ಬಹುತೇಕ “ಸಾಧಕರು” ಸ್ವಾರ್ಥ ಸಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.

ಯಾಕೆಂದರೆ ಸಾಧನೆ ಮಾಡುವುದೇ ಬದುಕಿನ ಅಂತಿಮ ಗುರಿಯಾದಾಗ, ಆ ತಾವು ಪರಿಭಾವಿಸಿಕೊಂಡ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಯಾವ ಮಾರ್ಗವೂ ಅವರಿಗೆ ತಪ್ಪು ಎನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಪೈಪೋಟಿಯೇ ಅವರಿಗೆ ಮುಖ್ಯ ಆಗುತ್ತದೆ. ಈ ಪೈಪೋಟಿಯಲ್ಲಿ, ಸಾಧನೆಯ ರೇಸಿ‌ನಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಎದುರಾಳಿ ಎಂದುಕೊಂಡವರನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕುವುದು ಅಥವಾ ತುಳಿಯುವುದೂ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಜೊತೆಗಿರುವವರಿಗೇ ಚೂರಿ ಹಾಕಿದರೂ ಇದೆಲ್ಲಾ ಸಾಧನೆಗೆ ಅನಿವಾರ್ಯ ಎಂಬ ಸಮರ್ಥನೆ ಒಳಗಿನಿಂದಲೇ ಬರುತ್ತದೆ.

ಹೀಗಾಗಿ ಸಾಧನೆಗಾಗಿ ಬದುಕುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಸ್ವಾರ್ಥದ, ಕಿತ್ತು ತಿನ್ನುವ ಪೈಪೋಟಿಯ ಅನಾರೋಗ್ಯಕರ ಸಮಾಜವೊಂದನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ.‌ ಈಗ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣೆದುರಿಗೆ ಇರುವುದೂ ಅದೇ ಆಗಿದೆ.‌

ಇದರ ಅರ್ಥ ನಾವು ಯಾವುದೇ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಬಾರದು ಎಂದಲ್ಲ. ಆದರೆ ಯಾವುದೇ ಸಾಧನೆಗೆ ತೊಡಗುವ‌ ಮೊದಲು ನಮಗೆ ನಮಗೆ ಒಂದಲ್ಲ ಹತ್ತು ಸಲ ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ವಿಷಯ ಒಂದಿದೆ.
ಅದು ಈ ಸಾಧನೆ ಯಾಕಾಗಿ? ಏನನ್ನೋ ಸಾಧಿಸುವ ಅವಕಾಶ ನೀಡುವ ಈ ಬದುಕಿನ ಗಮ್ಯವೇನು? ಬದುಕಿನ ಅಂತಿಮ ಉದ್ದೇಶವೇನು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಸಾಧನೆಯನ್ನೇ ಬದುಕಿನ ಅಂತಿಮ ಉದ್ದೇಶ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ತಪ್ಪು ನಡೆಗಳಿಗೆ ಒಯ್ಯಬಹುದು. ಸಾಧನೆ ಬದುಕಿನ ಮಾರ್ಗ ಮಾತ್ರ ಆಗಿರಬೇಕು.

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಬದುಕಿಗೆ ಒಂದು ಬೇರೆಯದೇ ಉದ್ದೇಶವಿರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. Achievement is not an end in itself, rather a means to reach an end. ಹಾಗಾದರೆ ಬದುಕಿನ ಉದ್ದೇಶವೇನಾಗಿರಬೇಕು? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಅನೇಕ ದಾರ್ಶನಿಕರು ಅನೇಕ ಉತ್ತರ ನೀಡಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ನನಗೆ ಸರಿ ಎನಿಸಿರುವ ಬದುಕಿನ ಉದ್ದೇಶ ಸರಳವಾಗಿದೆ. ಮನುಕುಲಕ್ಕೆ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುವುದು, ಸಹ ಮನುಷ್ಯರ ಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದು; ಸ್ವಲ್ಪ ಜನರಲ್ ಆಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ನಮಗೆ ಬದುಕುವ ಅವಕಾಶ ಒದಗಿಸಿರುವ ಈ ವಿಸ್ಮಯಕಾರಿ ವಿಶ್ವದ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಸೃಷ್ಟಿಯಾದ ನಮ್ಮ ಭೂಮಿಯನ್ನು, ಇಲ್ಲಿನ ಸಕಲ ಜೀವಿ ಚರಾಚರಗಳ ಒಳಿತಿಗಾಗಿ ಶ್ರಮಿಸುವುದು. ಸಕಲ ಜೀವಿಗಳ, ನಮ್ಮ ಭೂಮಿಯ ಒಳಿತಿನಲ್ಲಿಯೇ ಮನುಜರ ಒಳಿತೂ ಅಡಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿಯುವುದು.

ವಿಶ್ವ ಕಂಡ ಮಹಾನ್ ಸಾಹಿತಿ ಲಿಯೋ ಟಾಲ್ ಸ್ಟಾಯ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ “ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಯಸ್ಕರವಾದುದು ಎಂದರೆ ಮನುಕುಲದ ಒಳಿತಿಗಾಗಿ ಶ್ರಮಿಸುವುದು” ಎಂದು. ಟಾಲ್ ಸ್ಟಾಯ್ ತಮ್ಮ ಇವಾನ್ ಇಲ್ಯಿಚ್ ನ ಸಾವು ” ಎಂಬ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಇದೇ ತತ್ವವನ್ನು ಇಲ್ಯಿಚ್ ಎಂಬ ಸರ್ಕಾರಿ ಕಚೇರಿಯೊಂದರ ಗುಮಾಸ್ತನ ಬದುಕಿನ ಮೂಲಕ ತಿಳಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದೇ ಕತೆಯನ್ನು ಲೋಕಪ್ರಸಿದ್ಧ ಸಿನಿಮಾ ನಿರ್ದೇಶಕ ಅಕಿರಾ ಕುರಾಸೋವಾ “ಇಕಿರು” ಹೆಸರಿನ ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ನನ್ನ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚಿನ ನಿರ್ದೇಶಕರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಾಗಿರುವ ಕುರೋಸಾವಾ ಅವರ “ಇಕಿರು” (ಅಂದರೆ ಬದುಕು) ಅವರ ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲೇ ನನ್ನ ಇಷ್ಟದ ಸಿನಿಮಾ ಕೂಡಾ.

ಜೀವನದ ಬಹುಪಾಲು ಮಾಮೂಲಿ ಅಧಿಕಾರಶಾಹಿಯ ವಿಳಂಬ ನೀತಿ (red tapism) ಯಲ್ಲಿ ಕಳೆಯುವ, ಬದುಕಿಗೆ ಯಾವ ಅರ್ಥವೂ ಇಲ್ಲದೇ ಬದುಕುವ ನೌಕರನೊಬ್ಬ ತನಗೆ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಇದೆ ಎಂದು ವೈದ್ಯರು ಹೇಳಿದ ನಂತರ, ಇನ್ನು ಆರು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಸಾವು ಖಚಿತ ಎಂದು ತಿಳಿದ ಮೇಲೆ ಆ ಆರು ತಿಂಗಳು ಹೇಗೆ ಬದುಕಿದ ಎಂದು ಅವನು ಸತ್ತ ನಂತರ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳು ನಡೆಸುವ ಮಾತುಕತೆಯಲ್ಲಿ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆತನ ಬದುಕು ದೊಡ್ಡ ರೂಪಾಂತರವನ್ನೇ ಹೊಂದುತ್ತದೆ. ಆ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಮಾಡುವುದೆಲ್ಲಾ ಒಳ್ಳೆಯ ಸಾಧನೆ ಆಗುತ್ತದೆ.

ಹೌದು, ಬದುಕಿಗೆ ನಾವು ಉದಾತ್ತ ಉದ್ದೇಶಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ಯಾವುದೇ ಸಾಧನೆ ಮತ್ತು ಬದುಕಿನ ಯಾನ ಅರ್ಥಪಡೆಯುತ್ತದೆ. ಬದುಕಿನ ಉದ್ದೇಶ ಸರಿಯಾಗಿ ನಿರ್ಧಾರವಾಗಿದ್ದಾಗ ನಮ್ಮ ಯಾವುದೇ ಸಾಧನೆ “ಸ್ವಾರ್ಥದ” ಹಾದಿ ಹಿಡಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರನ್ನು ತುಳಿಯುವ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಏಳಿಗೆಗೆ ಕರುಬುವ ಅಗತ್ಯ ಕಂಡು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಸುಳ್ಳು ಶತ್ರುಗಳೂ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಒಂದು ಅವಕಾಶ ಹೋದರೆ ಮರುಗುತ್ತಾ ಅದಕ್ಕೆ ಅವರು ಕಾರಣ ಇವರು ಕಾರಣ ಎಂದುಕೊಂಡು ಕತ್ತಿ ಮಸೆಯುವ ಯಾವ ಅಗತ್ಯವೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.

ಹೀಗೆ ಬದುಕಿಗೆ ಉದಾತ್ತ ಉದ್ದೇಶ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಆ ಉದ್ದೇಶಗಳಿಗಾಗಿ ಬದುಕಿದವರಲ್ಲಿ ಬಾಬಾಸಾಹೇಬ್ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್, ನಾರಾಯಣ ಗುರು, ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದ, ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್, ಚೆ ಗುವಾರಾ, ಡಾರ್ವಿನ್, ಐನ್ ಸ್ಟೀನ್, ಸ್ಟೀವನ್ ಹಾಕಿಂಗ್, ಅಬ್ರಹಾಂ ಲಿಂಕನ್, ಮಾರ್ಟಿನ್ ಲೂಥರ್ ಕಿಂಗ್, ನೆಲ್ಸನ್ ಮಂಡೇಲಾ, ಗಾಂಧೀಜಿ ಇವರೆಲ್ಲ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. ಇವರಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಸಾಧನೆಗಾಗಿ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದವರಲ್ಲ, ಬದುಕಿ‌ನ ಘನ ಉದ್ದೇಶಗಳಿಗಾಗಿ ಅವರು ನಡೆಸಿದ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ, ಶ್ರಮದಾಯಕ ಪ್ರಯತ್ನಗಳೇ ಸಾಧನೆಗಳಾದವು.

ಹೀಗಾಗಿ ಸಾಧನೆ ಕುರಿತು ಯೋಚಿಸುವ ಮುನ್ನ ಬದುಕಿನ ಉದ್ದೇಶದ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿ, ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಹಾಗೂ ಆ ನಿಮ್ಮ ಉದ್ದೇಶದಲ್ಲಿ ನೀವೆಷ್ಟು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕರು ಎಂದೂ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಿ, ನಿಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ವರ್ತನೆಗಳು ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿವೆಯೇ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತವಾಗಿದೆಯೇ ಎಂದೂ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಿ. ಬದುಕು ಸಾರ್ಥಕವಾಗುತ್ತದೆ.

ಹರ್ಷಕುಮಾರ್ ಕುಗ್ವೆ

ಸುದ್ದಿದಿನ.ಕಾಂ|ವಾಟ್ಸಾಪ್|9980346243

Continue Reading

ಲೈಫ್ ಸ್ಟೈಲ್

ಸುದ್ದಿ ಪತ್ರಿಕಗಳೇ ಸುದ್ದಿಯಾಗುತ್ತಿವೆ..! ಕಾರಣ ?

Published

on

ಪ್ರತಿ ದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದೊಡನೆ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಕಾಫಿ ಸೇವಿಸುತ್ತಾ ದೇಶದ ಆಗುಹೋಗುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯಲು ನ್ಯೂಸ್ ಪೇಪರ್ ಓದುವ ಹವ್ಯಾಸ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹಲವರಿಗಿದೆ. ವಿಶೇಷ ಅಂದರೆ, ಸುದ್ದಿ ನೀಡುವ ಸುದ್ದಿ ಪತ್ರಿಕೆಗಳೇ ಸುದ್ದಿ ಆಗುತ್ತಿದೆ! ಇದೇನಪ್ಪಾ! ಎಂದು ಹುಬ್ಬೇರಿಸಬೇಡಿ, ನಾನು ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದು , ಫ್ಯಾಷನ್ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸಂಚಲನ ಸೃಷ್ಟಿಸಿರುವ ನ್ಯೂಸ್ ಪ್ರಿಂಟ್ ಫ್ಯಾಷನ್ ಕುರಿತು.

ಗಾಬರಿ ಆಗಬೇಡಿ, ಇದು ಪರಿಸರ ಸ್ನೇಹಿ ಪೇಪರ್ ಉಡುಪುಗಳಲ್ಲ. ಅಪ್ಪಟ ನ್ಯೂಸ್ ಪೇಪರ್ ಪ್ರಿಂಟ್ ಇರುವ ಫ್ಯಾಬ್ರಿಕ್ ಡ್ರೆಸ್ಗಳು. ರೆಯಾನ್, ನೈಲಾನ್, ವಿನಿಲ್ , ಸಿಂಥೆಟಿಕ್, ಹೀಗೆ ಹಲವಾರು ಫ್ಯಾಬ್ರಿಕ್ ಗಳಲ್ಲಿ ನ್ಯೂಸ್ ಪ್ರಿಂಟ್ ಫ್ಯಾಷನ್ ಯುವಪೀಳಿಗೆಯ ಫೇವರಿಟ್ ಫಂಕೀ ಲುಕ್ ಎನಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ.

ಜಗತ್ತಿನ ಆಗುಹೋಗುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯಲು , ಸದಾ ಬ್ಯಾಗ್ ನಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದ , ನ್ಯೂಸ್ ಪೇಪರ್, ಇಂದು ನ್ಯೂಸ್ ಪ್ರಿಂಟ್ ಫ್ಯಾಷನ್ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಯೂವಪೀಳಿಗೆಯ ಉಡುಪನ್ನಾವರಿಸಿದೆ. ಟಾಪ್, ಟ್ಯೂನಿಕ್, ಫ್ರಾಕ್, ಸಿಂಗಲ್ ಸ್ಟ್ರಾಪ್ ಡ್ರೆಸ್, ಲಾಂಗ್ ಗೌನ್, ಶೈಲಿಯ ನ್ಯೂಸ್ ಪ್ರಿಂಟ್ ಫ್ಯಾಷನ್ ಕಾಲೇಜು ಕ್ಯಾಂಪಸ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಸುದ್ದಿ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ.

ಈ ನ್ಯೂಸ್ ಪ್ರಿಂಟ್ ಖ್ಯಾತಿ ಕೇವಲ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಉಡುಪುಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಿರದೆ, ಭಾರತೀಯ ಸೊಗಡಿನ ಸೀರೆಗೂ ಲಗ್ಗೆ ಇಟ್ಟಿದೆ. ಹಲವಾರು ಫ್ಯಾಷನ್ ವಿನ್ಯಾಸಕರು ಈ ವಿಶಿಷ್ಟ ಟ್ರೆಂಡ್ ಸೃಷ್ಟಿಸುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವೀ ಆಗಿದ್ದಾರೆ. ಸುದ್ದಿ ಸಮಾಚಾರ ಸೀರೆಯ ಮೇಲೆ ಸುಂದರವಾಗಿ ಮುದ್ರಿಸಲಾಗಿದ್ದು, ಮಹಿಳಾಮಣಿಯರ ಕಿಟ್ಟಿ ಪಾರ್ಟಿ, ಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಟ್ರೆಂಡ್ ಸೆಟ್ಟರ್ ಸೀರೆ ವೈರಲ್ ಆಗಿದೆ.

ಚಿತ್ರಶ್ರೀ ಹರ್ಷ

ಸುದ್ದಿದಿನ.ಕಾಂ|ವಾಟ್ಸಾಪ್|9980346243

Continue Reading
Advertisement

Trending