Connect with us

ಭಾವ ಭೈರಾಗಿ

ಯುದ್ಧ ಬೇಕಾ ಯುದ್ದ ?

Published

on

Photo courtesy : cartoon movement

ಈಗ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಯುದ್ಧದ ಕುರಿತೇ ಮಾತು. ನಮ್ಮ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಂತೂ ಈಗ ಶುದ್ಧ ಕಸದ ತೊಟ್ಟಿಗಳಾಗಿವೆ. ಫೇಸ್‍ಬುಕ್ಕು ವಾಟ್ಸಾಪ್‍ಗಳು ನಮಗೆ ಬೇಕಿರುವುದು, ಬೇಡದಿರುವುದು, ನಮ್ಮ ಕೋಪ, ಅಸಹನೆ, ತಂತ್ರ, ಕುತಂತ್ರಗಳನ್ನು ಭಿತ್ತುವ ಮಹಾ ವೇಧಿಕೆಗಳಾಗಿವೆ. ಇನ್ನೂ ದುರಂತವೆಂದರೆ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತೇವೋ ಇಲ್ಲವೊ ಎಂಬುದು ನಮ್ಮ ದೇಶ ಭಕ್ತಿಯನ್ನಳೆಯುವ ಅಳತೆಗೋಲಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಯುದ್ಧ ಬೇಕು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ರಕ್ತ ಕುಡಿಯಬೇಕು ಎನ್ನುವವರನ್ನು ದೇಶಭಕ್ತರೆಂದೂ, ಯುದ್ಧ ಬೇಡ ಎಂದವರನ್ನು ದೇಶ ದ್ರೋಹಿಗಳೆಂದೂ ಪರಿಗಣಿಸುವ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳಾಗುತ್ತಿವೆ, ಶಾಂತಿಯಿಂದ ಸಮಸ್ಯೆ ಬಗೆಹರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಾತನಾಡಿದವರನ್ನು ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಕಳಿಸಬೇಕೆಂದೂ ಕೆಲವರು ಬೊಬ್ಬೆಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಹಿಂದುಸ್ಥಾನ್ ಜಿಂದಾಬಾದ್ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮುರ್ದಾಬಾದ್ ಎನ್ನುವುದೇ ನಮ್ಮ ದೇಶಭಕ್ತಿಯ ಸರ್ಟಿಫಿಕೇಟ್ ಆದಂತಿದೆ. ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಇದೊಂದು ಸಮೂಹ ಸನ್ನಿಯಲ್ಲದೇ ಮತ್ತೇನು? ದೇಶಭಕ್ತಿ, ದೇಶಾಭಿಮಾನ ಎಂಬ ಪ್ಲೇ ಕಾರ್ಡ್ ಹಿಡಿದವರಿಗಂತೂ ತಾವು ಹೇಳಿದ್ದೇ ಸತ್ಯ ಎಂಬ ಅದಾವುದೋ ಭಾವ ನೆತ್ತಿಗೇರಿದೆ. ಅವರಿಗೆ ಸಂಯಮ ತಂದುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಹೇಳಹೊರಟರೆ ಅಂಥವರಿಗೆ ದೇಶದ್ರೋಹಿ ಪಟ್ಟ ಕಟ್ಟಲಾಗುತ್ತದೆ. ಮೊದಲೇಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ ನಾನಿದನ್ನು ಬಿಜೆಪಿ, ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಎಂಬ ಪಕ್ಷಗಳನ್ನಾಗಲೀ ಅಥವಾ ಎಡ,ಬಲ ಪಂಥಗಳನ್ನಾಗಲೀ ಮನಸಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬರೆದಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಯುದ್ಧದ ಕುರಿತು ಮಾತ್ರ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡಿ. ಯುದ್ಧ ಯಾರಿಗೆ ಬೇಕು? ಯುದ್ಧದಿಂದ ನಾವು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದೇನಿದೆ? ಖಂಡಿತ ಏನೂ ಇಲ್ಲ ಆದರೆ ನಾವು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ, ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನೇ ಮುಡಿಪಾಗಿಟ್ಟ ಸಾವಿರಾರು ಸೈನಿಕರನ್ನು ನಾವು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಮಾನಸಿಕ ಗೀಳುಗಳಿಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಸೈನಿಕರನ್ನು ಬಲಿಕೊಡಲು ಯಾಕೋ ಮನಸ್ಸು ಒಪ್ಪುತ್ತಿಲ್ಲ‌ . ಹಿಂದಿನ ಯುದ್ಧಗಳ ಇತಿಹಾಸವನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ ಯಾವ ಯುದ್ಧಗಳೂ ಸೈನಿಕರ ಸಾವಿಲ್ಲದೇ ಮುಕ್ತಾಯವಾಗಿಲ್ಲ. ಯಾವ ಯುದ್ಧದಿಂದಲೂ ಕಾಶ್ಮೀರ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಶಾಶ್ವತ ಪರಿಹಾರ ದೊರಕಿಲ್ಲ. ಅದು 1962 ಭಾರತ ಆಗತಾನೆ ಗಟ್ಟಿಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಸಮಯ, ನೆರೆಯ ಚೀನಾದಂತ ಚೀನಾ ಮೇಲೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಬೇಕಾಯ್ತು ಆ ಇಂಡೋ ಚೀನಾ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನಾವು ಹಸಿಹಸಿ ಕನಸೊತ್ತ 1385 ಸೈನಿಕರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಯ್ತು. ಮತ್ತೆ 1965ರಲ್ಲಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ನಮ್ಮ ವಿರುದ್ಧ ಕಾಲ್ಕೆರೆಯಿತು, ಆಗ ನಡೆದ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ 3000 ಕುಟುಂಬಗಳು ತಮ್ಮ ಆಧಾರ ಸ್ಥಂಬಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಕಂಗಾಲಾಗಬೇಕಾಯ್ತು. ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಸೊಂಟ ಮುರಿದು ಇಬ್ಬಾಗ ಮಾಡಿದ ಸಮಯ 1971.

ಅದು ಸುಲಭಕ್ಕೆ ನಡೆದ ಕೆಲಸವಲ್ಲ, ನಾನು ಮತ್ತೆ ಯುಗಾದಿಗೆ ಬರ್ತೇನೆ, ಮುಂದಿನಬಾರಿ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಸೀರೆ ತರ್ತೇನೆ, ಇನ್ನೇನು ಎರಡೇ ತಿಂಗಳ ಡ್ಯೂಟಿ ಮುಗಿಸಿ ಊರಿಗೆ ಬಂದು ಅಮ್ಮನ ಸೇವೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರ್ತೇನೆ, ಹೀಗೆ ಎದೆಷ್ಟೋ ಭರವಸೆಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕುಟುಂಭದವರಿಗೆ ನೀಡಿ ಬಂದಿದ್ದ 3843ಜನ ಸೈನಿಕರು ನೋಡನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಶತೃಗಳ ಗುಂಡಿಗೆ ಎದೆಕೊಡಬೇಕಾಯ್ತು. ಇನ್ನು 1999ರ ಕಾರ್ಗಿಲ್ ಕದನ. ಹಿಂದಿನ ದಿನವಷ್ಟೇ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಪತ್ರಬರೆದವರು, ಎರಡು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದಷ್ಟೇ ಮದುವೆಯಾದವರ, ಇನ್ನೂ ನೋಡಿರದ ತನ್ನ ಕಂದಮ್ಮನ ಸುತ್ತ ಕನಸು ಹೆಣೆದವರೂ ಸೇರಿ ಸತ್ತ ಸೈನಿಕರ ಸಂಖ್ಯೆ 528. ಇಂದೋ ನಾಳೆಯೋ ಯುದ್ಧವಾದರೆ ಮತ್ತೆ ನಾವು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಸಂಖ್ಯೆ ದೊಡ್ಡದಾಗುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು ಚಿಕ್ಕದಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ನೆನಪಿರಲಿ ಗೆಳೆಯರೇ ಈಗ ಯುದ್ಧವಾದರೆ ಸಾಯುವವರು ದೇಶ ಕಾಯುವ ಸೈನಿಕರೇ ಹೊರತು, ಫೇಸ್ ಬುಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಪೋಸ್ಟ್ ಹಾಕುವ ನಾವು ನೀವಲ್ಲ, ಒಂದು ಹನಿರಕ್ತಕ್ಕೆ ಹತ್ತು ಹೆಣ ಕೆಡವುತ್ತೇನೆಂದು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡುವ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳೂ ಅಲ್ಲ. ಗೊತ್ತಿರಲಿ ಯುದ್ಧದ ನಂತರ ನಾವು ಮತ್ತೆ ಫೇಸ್ ಬುಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಸತ್ತವರ ಲೆಕ್ಕ ಹೇಳುತ್ತೇವೆ, ಅವರಿಗೆ ಶ್ರದ್ಧಾಂಜಲಿ ಕೋರಿ ಪೋಸ್ಟ್ ಹಾಕುತ್ತೇವೆ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಜನನಾಯಕರು ಅವರ ಸಾವಿನ ಸೇಡುತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಲಲು ಮತ್ತೊಂದು ಅವಕಾಶ ಕೊಡಿ ಎಂದು ಓಟು ಕೇಳಲು ಬರುತ್ತಾರೆ. ಯುದ್ಧದ ಕುರಿತಂತೆ ರೂಸ್ ವೆಲ್ಟ್ ಹೇಳಿದ ಮಾತೊಂದು ಈಗ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ . “ಯುದ್ದವೆಂದರೆ ಯುವಕರು ಸಾಯುವುದು ಮತ್ತು ಹಿರಿಯರು ಭಾಷಣಮಾಡುವುದೆ ಹೊರತು ಮತ್ತೇನು ಅಲ್ಲ.”

ನಾನೊಬ್ಬ ಪತ್ರಕರ್ತನಾಗಿ ಸಾಕಷ್ಟುಜನ ಸೈನಿಕರನ್ನೂ, ಮತ್ತು ಸೈನಿಕರ ಕುಟುಂಬಗಳನ್ನೂ ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಬಲ್ಲೆ, ಅವರಲ್ಲಿ ರಕ್ತದಾಹಿಗಳಿಲ್ಲ, ಸಾವಿಗಾಗಿ ಹಪಹಪಿಸಿದವರಿಲ್ಲ, ಕೊಂದು ಸೇಡುತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ ಎಂದು ಯಾರೂ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನವನ್ನು ಸುಮ್ಮನೇ ಬಿಡಬೇಕಾ? ಖಂಡಿತಾ ಇಲ್ಲ. ಪಾಕಿಸ್ತಾನವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವುದೇ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿರಲಿ ಭಾರತದ ಆತ್ಮಗೌರವವನ್ನು ಕೆಣಕಿದರೆ ಸುಮ್ಮನೇ ಬಿಡಬೇಕಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ನಾವು ಹಾಗೆ ಕೆಣಕಿದವರನ್ನು ಸುಮ್ಮನೇ ಬಿಟ್ಟ ಉದಾಹರಣೆಗಳೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ನೆನಪಿರಲಿ ಈಗ ನಾವು ಕಾದಾಡಬೇಕಿರುವುದು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ವಿರುದ್ಧವಲ್ಲ ಬದಲಾಗಿ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯ ವಿರುದ್ಧ. ಪುಲ್ವಾಮಾದಲ್ಲಿ ಸೈನಿಕರ ರಕ್ತಹರಿಸಿದವರು ಭಯೋತ್ಪಾದಕರೇ ಹೊರತು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಸೈನಿಕರಲ್ಲ, ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿ, ಪುಲ್ವಾಮಾ ಘಟನೆಯನ್ನು ಭಾರತದಂತೆಯೇ ಪಾಕಿಸ್ತಾನವೂ ಕೂಡ ಸಂಸತ್ ನಲ್ಲಿ ಖಂಡಿಸಿದೆ.

ಹಾಗಂತ ನಾವು ಪಾಕಿಸ್ತಾನವನ್ನು ಅಪ್ಪಿ ಮುದ್ದಾಡಬೇಕಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ತಂಟೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಕೈಕಟ್ಟಿ ಕೂರಬೇಕಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆಅದರ ರಕ್ತಕುಡಿಯಲು ಹಾತೊರೆಯುವುದರಲ್ಲೂ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ ಮಾಡಬೇಕಿರುವುದೇನು? ದೇಶದ ಮೂಲೆ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಡಗಿರುವ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರನ್ನು ಮಟ್ಟಹಾಕವುದು ನಮ್ಮ ಗುರಿಯಾಗಬೇಕು. ಆನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಾವು ನಮ್ಮ ಸರ್ಕಾರಗಳಿಗೆ ಒತ್ತಡಹೇರಬೇಕೇ ವಿನಃ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಲಲ್ಲ. ಭಾರತ ಶಾಂತಿಪ್ರಿಯ ರಾಷ್ಟ್ರ. ಈ ದೇಶಕ್ಕೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ಇತಿಹಾಸವಿದೆ, ಭಾರತ ಯಾರ ಮೇಲೂ ಕಾಲ್ಕೆರೆದು ಯುದ್ಧ ಮಾಡಿದ ಉದಾಹರಣೆಗಳಿಲ್ಲ, ಯಾವುದೋ ಉನ್ಮಾದದಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಯುದ್ಧ ಘೋಷಣೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ನಾವು ಗಾಂಧಿಯನ್ನು ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೋ ಇಲ್ಲವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಆದರೆ ಅಂತ ಗಾಂಧಿಯಂತ ಗಾಂಧಿ ಹುಟ್ಟಿದ ನೆಲದವರು ನಾವು. ನಮ್ಮ ರಾಷ್ಟ್ರಧ್ವಜದ ಬಿಳಿಯ ಬಣ್ಣ ಶಾಂತಿ ಸಂಕೇತ ಎಂದು ನಾವು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ ಆದರೆ ಈಗ ನಾವು ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ರೀತಿ ಯಾವುದು? ತಾನಾಗೆ ಬಂದ ಯಾರನ್ನೂ ಸುಮ್ಮನೇ ಉಳಿಸಿದ ಉದಾಹರಣೆಗಳೂ ಇತಿಹಾಸದ ಯಾವ ಮೂಲೆಯಲ್ಲೂ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಸೈನಿಕರಿರುವುದು ಕಾಯುವುದಕ್ಕೇ ಹೊರತು ಯಾರನ್ನೋ ಕೊಲ್ಲುವುದಕ್ಕಲ್ಲ. ರಕ್ಷಿಸುವ ಕೈಗಳನ್ನು ರಕ್ತ ಕುಡಿಯುವಂತೆ ಒತ್ತಾಯಿಸಬೇಕಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಯುದ್ಧದ ಕುರಿತು ಧೀರ ಯೋಧ ಸಂದೀಪ್ ಉನ್ನಿಕೃಷ್ಣನ್ ಅವರ ತಂದೆ ಕೆ. ಉನ್ನಿಕೃಷ್ಣನ್ ಹೇಳಿರುವ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ ಕೇಳಿ,

ನಾವೀಗ ಒಂದು ಸುಧೀರ್ಘದಾರಿಯ ದೊಡ್ಡ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ. ನಾವು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದೊಂದಿಗೆ ಗುದ್ದಾಟದಲ್ಲಿಲ್ಲ, ಭಯೋತ್ಪಾದಕರೊಂದಿಗಿನ ಗುದ್ದಾಟದಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಹಲವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ ಅದೇನೇ ಇರಲಿ, ದೇಶದಲ್ಲಿ ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ನಾನು ಸುಮ್ಮನೇ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಈಗಾಗುತ್ತಿರುವ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳಿಂದ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಏನನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಲುತ್ತಿಲ್ಲ, ಅವರು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದು ಸಾಯಲು ಸಿದ್ದವಾಗಿರುವ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರನ್ನು ಮಾತ್ರ. ಆದರೆ ನಾವು? ನಾವು ನಮ್ಮ ಭಾರತದ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಸೈನಿಕರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಲುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಆ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರಿಗೂ ನಮ್ಮ ಸೈನಿಕರಿಗೂ ಎಲ್ಲಿಂದೆಲ್ಲಿಯ ಹೋಲಿಕೆ? ನಾವು ನಮ್ಮ ಶತೃಗಳ ಸಾವನ್ನೂ ಸಂಭ್ರಮಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಅದು ನಮ್ಮ ಭಾರತದ ಸಂಸ್ಕತಿಯೂ ಅಲ್ಲ. ನಾವೀಗ ಬಹಲ ಜಾಗೃತವಾಗಿರಬೇಕು, ನಾವು ಯಾರ ಸಾವನ್ನೂ ಸಂಭ್ರಮಿಸಬಾರದು, ಅದು ನಮ್ಮ ಶತೃವಿನ ಸಾವಾಗಿದ್ದರೂ ಕೂಡ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಯಾರ ಮನೆಯಲ್ಲಾದರೂ ಸಾವು ಸಾವೇ.

ಇದು ನನ್ನ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಅನಿಸಿಕೆ. ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಬಂದಾಗ ಮಾತ್ರವೇ ನಾವು ಕೊಲ್ಲಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ನಾವು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿರುವಂತೆ ನಮ್ಮ ಸೈನ್ಯ ಇರುವುದು ಯಾರನ್ನೋ ಕೊಲ್ಲುವುದಕ್ಕಲ್ಲ, ಅವರ ಕರ್ತವ್ಯವೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಯುವುದು. “ನಮ್ಮನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವವರಂತೆ ನೋಡಬೇಡಿ, ನಾವು ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕೊಲ್ಲಬಹುದು ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಕೆಲಸ ಕೊಲ್ಲುವುದಲ್ಲ ಬದಲಾಗಿ ದೇಶ ಕಾಯುವುದು, ನಾವು ಅಲ್ಲಿರುವುದು ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಕೊಲ್ಲುವುದಕ್ಕಲ್ಲ. ಕೊಲ್ಲುವವರನ್ನು ತಡೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಎಂದು ಸಂದೀಪ್ ಉನ್ನಿಕೃಷ್ಣನ್ ಸದಾ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು.” ನೆನಪಿರಲಿ ಭಾರತ ತಾನಾಗಿಯೇ ಹೋಗಿ ಯಾರನ್ನೂ ಕೊಂದ ಇತಿಹಾಸವಿಲ್ಲ. ಇದು ಕೆ. ಉನ್ನಿಕೃಷ್ಣನ್ ಅವರ ಮಾತು, ದಯಮಾಡಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚಿಸಿ.

ಭಾರತ ಬೌದ್ಧಿಕವಾಗಿ ಹಿಂದೆಂದೂ ಕಾಣದಷ್ಟು ಇಬ್ಬಾಗವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ನಮ್ಮ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳು, ಧರ್ಮ, ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತೇನೇನೋ,,, ಈದೇಶದಲ್ಲಿದ್ದುಕೊಂಡು ದೇಶದ್ರೋಹದ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರಾರನ್ನೂ ಸುಮ್ಮನೆ ಬಿಡಬೇಕಿಲ್ಲ, ಹಾಗೆಂದು ಯಾರದೋ ತಪ್ಪಿಗೆ ಮತ್ತಾರನ್ನೋ ಶಿಕ್ಷಿಸುವುದೂ ತರವಲ್ಲ. ದೇಶದ ಭದ್ರತೆ, ಸೇನೆ, ಸೈನಿಕರ ತ್ಯಾಗ, ದೇಶಭಕ್ತಿಯ ವಿಚಾರಬಂದಾಗ ಎಲ್ಲರೂ ಒಗ್ಗಟ್ಟಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ ಅದು ನಮ್ಮ ದೇಶಧ ಸೌಂದರ್ಯ. ಹಿಂದೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ವಿರುದ್ದ ನಡೆದ ಮೂರೂ ಯುದ್ಧಗಳಲ್ಲೂ ನಾವು ಗೆದ್ದಿದ್ದೇವೆ. ಮತ್ತು ನಾಳೆ ಯುದ್ಧ ನಡೆದರೂ ನಾವು ಗೆಲ್ಲುತ್ತೇವೆ ಅದು ಭಾರತದ ತಾಕತ್ತು. ಮುಂದೆಯು ಅಷ್ಟೆ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಇರಲಿ ಅಥವಾ ಬಿಜೆಪಿಯಿರಲಿ ನಾವು ದೇಶದ ಪರವಾಗಿರೋಣ. ನೆನಪಿರಲಿ ದೇಶ ಎಂದರೆ ದೇಶದ ಜನರೇ ಹೊರತು ಆಳುವವರು ಮತ್ತು ಪಕ್ಷಗಳಲ್ಲ.

ದರ್ಶನ್ ಆರಾಧ್ಯ
ಪತ್ರಕರ್ತ

ಸುದ್ದಿದಿನ.ಕಾಂ|ವಾಟ್ಸಾಪ್|9986715401

ಭಾವ ಭೈರಾಗಿ

ಪತ್ನಿಗೆ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯ ಮಾತು ಹೇಳೋ ದಿನ

Published

on

(ಸೆ‌‌ಪ್ಟಂಬರ್ 15 ವಿಶ್ವ ಹೆಂಡತಿಯರ ಹೊಗಳುವ ದಿನ ; ಅದರ ‌ಪ್ರಯುಕ್ತ ಈ‌ ಲೇಖನ)

ನನ್ನ ಹೃದಯದ ಪಟ್ಟದರಸಿಗೆ,

ನನಗಿನ್ನೂ ನೆನಪಿದೆ ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಲು ಮೊದಲ ಬಾರಿ ನಿಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ನಿನ್ನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗುವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಏನೋ ಕಾಟಾಚಾರಕ್ಕೆ ನಾಲ್ಕೈದು ಟೀ ತುಂಬಿದ ಟ್ರೇಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ನೀ ಬಂದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಹೆಣ್ಣು ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ ಬರುವುದು ರೂಢಿ. ಆದರೆ ನೀನು ಸದೃಢವಾಗಿಯೇ ಬಂದು ನೀಡಿದೆ. ಸಂಪ್ರದಾಯದಂತೆ ನಾನು ನಿನ್ನ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿದೆ, ನೀನೂ ನನ್ನ ನೋಡಿದೆ. ನನಗೇನೋ ನೀನು ಇಷ್ಟವಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ನಿನ್ನ ನೋಟದ ಮಜಲಿನಲ್ಲೇ ತಿಳಿದು ಹೋಗಿತ್ತು, ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ಭಾವ ಇರಲಿಲ್ಲವೆಂದು. ಆದರೆ ಆದದ್ದೇ ಬೇರೆ. ನಿನ್ನ ಕಡೆಯಿಂದ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ಮದುವೆ ಆಗುವಾಗ ಕೋಟಿ ದೇವರಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದ್ದೆ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಜೀವನ ಸುಖಮಯವಾಗಿರಲೆಂದು. ದೇವರು ನಮ್ಮಾಣತಿಯಂತೆ ಆಶೀರ್ವದಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಈ ಏಳು ವರ್ಷಗಳ ದಾಂಪತ್ಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಇಷ್ಟಕಷ್ಟಗಳಿಗಿಂತ ನಿನ್ನ ಅಭಿಲಾಷೆಯಂತೆಯೇ ನಾನು ಬುದುಕಿದ್ದು ಹೆಚ್ಚು. ಬುದ್ದಿವಂತರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ಹೆತ್ತವಳು ಮೊದಲ ತಾಯಿಯಾದರೆ, ಮದುವೆಯಾದವಳು ಎರಡನೆ ತಾಯಿಯಂತೆ. ಹೌದು ಮಗುವಾಗಿದ್ದಾಗಿನಿಂದ ನನ್ನ ಇಷ್ಟಕಷ್ಟ, ಸಿಹಿಕಹಿ, ನೋವು ನಲಿವು ಎಲ್ಲವನ್ನು ಹೆತ್ತವಳೇ ನೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಮದುವೆಯಾದ ಮೇಲೆ ಆ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ತುಂಬಿ ಅಷ್ಟೇ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ರಕ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ಆರೈಕೆಯನ್ನು ಮಡದಿಯಾದ ನಿನ್ನಿಂದ ಕಾಣುತ್ತಿರುವೆ. ಯಾವ ಬಟ್ಟೆ ತೊಡಬೇಕು, ಯಾವ ಊಟ ಮಾಡಬೇಕು ಎಲ್ಲವನ್ನು ನೀನೇ ನಿರ್ಧರಿಸುವೆ. ಹಾಗೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ನನಗೆ ಸ್ವಂತ ಬುದ್ಧಿ ಇಲ್ಲವೆಂದಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ನಿನಗೆ ನನ್ನ ಮೇಲಿರುವ ಅಗಾಧವಾದ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಹೆಂಡತಿಯ ಆಸೆಯಂತೆ ನಡೆಯುವ ಭಾಗ್ಯ ಎಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ.

ಹೆಂಡತಿಯಾದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಗಳ ಬಿಡಿಸುವವಳು ಎಂಬ ಅಪವಾದದ ಹಣೆಪಟ್ಟಿ ಕೇಳಿರುವೆ. ಆದರೆ ನಿನ್ನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅದು ನಿರರ್ಥಕ. ನಾನು, ನನ್ನದು, ನನ್ನಿಂದ ಎನ್ನುವಂತಿದ್ದವನು ನೀನು ಜೊತೆಯಾದಾಗಿಂದ ಅದು ನಾವು, ನಮ್ಮದು ಮತ್ತು ನಮ್ಮಿಂದ ಆಗಿದೆ. ಹೆಂಡತಿಯಾದವಳು ಗಂಡನ ಯಶಸ್ಸಿನ ಬಗ್ಗೆ ಸದಾ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಅಂತೆಯೇ ನೀನೂ ಕೂಡ ಇದಕ್ಕೆ ಹೊರತಾಗಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆಗೆ ಪ್ರತಿಹೆಜ್ಜೆಯಾಗಿ ಮುನ್ನಡೆಸುತ್ತಿರುವೆ. ನೀನು ನನ್ನ ಜೊತೆಗಿದ್ದರೆ ಸಾಕು ಸಾವಿರ ತಡೆಗಳನ್ಬು ಹಿಮ್ಮಟ್ಟಿ ಬರುವೆನೆಂಬ ಧೈರ್ಯ ನನಗೆ. ನಿನ್ನ ಕೈಯ್ಯಾರೆ ಮಾಡುವ ಟೀ ಯನ್ನು ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ಸವಿದರೂ ಸಾಕೆನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ಸ್ವಾದ, ಆ ಪರಿಮಳ, ಅದರಲ್ಲಿನ ಸಿಹಿ ಪ್ರತಿ ಗುಟುಕಿನಲ್ಲೂ ನಿನ್ನೆಸರ ಹೇಳುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನರಿತೇ ಅಲ್ಲವೇ ನಿನಗಾಗಿಯೇ ಒಂದು ಹನಿಗವನವನ್ನು ಬರೆದದ್ದು.

ಮಡದಿ,
ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಿಹಿ ಜಾಸ್ತಿ
ನೀ ಕೊಡುವ ಟೀಯಲ್ಲೂ ಸಿಹಿ ಜಾಸ್ತಿ
ನಿನ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಸಿಹಿಯಾಗಿದ್ದರೆ
ನನ್ನ ಬಾಳು ಅರಳುತ್ತದೆ
ನೀ ಕೊಡುವ ಟೀ ಸಿಹಿಯಾಗಿದ್ದರೆ
ನನ್ನ ಆರೋಗ್ಯ ಮುದುಡುತ್ತದೆ

ನನ್ನಿಚ್ಛೆಯನ್ನರಿತು ನಾ ಹೇಳುವ ಮೊದಲೇ ನನ್ನಿಷ್ಟದ ಪುಳಿಯೊಗರೆ ಮಾಡಿದಾಗಲಂತೂ ನಿನ್ನ ಹೊಗಳಲು ಪದಗಳೇ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಊಟದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆಯೂ ಅತೃಪ್ತವೆನಿಸಿದ ಭಾವ ಒಮ್ಮೆಯೂ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಮೂಡಲೇ ಇಲ್ಲ. ನಳಪಾಕ, ಭೀಮಪಾಕ ಎನ್ನುವುದು ಎಷ್ಟು ಸತ್ಯವೋ, ಯಶೋಧ ಪಾಕವೆಂದು ಮತ್ತೊಂದು ನಾಮಧೇಯ ಸೇರಿಸಿದರೆ ತಪ್ಪಿಲ್ಲವೆನಿಸುತ್ತದೆ.ನಿನ್ನ ಕೈರುಚಿಯ ಸವಿದು ಸವಿದು ಹೋಟೆಲ್ಲಿನ ರುಚಿಯೇ ಮರೆತು ಹೋಗಿದೆ.

‘ಹೆಂಡತಿಯೊಬ್ಬಳು ಮನೆಯೊಳಗಿದ್ದರೆ ನನಗದೆ ಕೋಟಿ ರುಪಾಯಿ, ಹೆಂಡತಿಯೊಬ್ಬಳು ಹತ್ತಿರವಿದ್ದರೆ ನಾನು ಒಬ್ಬ ಸಿಪಾಯಿ’. ಈ ಹಾಡು ನಮಗೆ ಎಷ್ಟು ಹತ್ತಿರವಾಗಿದೆಯಲ್ಲವೇ…?. ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುವವರೇ ನಮ್ಮಂಥವರಿಗಾಗಿಯೇ ಬರೆದಂತಿದೆ ಈ ಸಾಲುಗಳು. ಕವಲೊಡೆದ ದಾರಿಯಂತಿದ್ದ ನನ್ನ ಬದುಕನ್ನು ಎಳೆದು ಒಂದು ಮುಖ್ಯ ದಾರಿಗೆ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ನನ್ನ ಬಾಳಿಗೆ ಹೊಸ ಭಾಷ್ಯವನ್ನು ಬರೆದವಳು ನೀನು. ಒಡಹುಟ್ಟಿದವರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅಪರಿಚಿತನಾದ ನನ್ನನ್ನು ಅದ್ಹೇಗೆ ನಂಬಿ ಬಂದುಬಿಟ್ಟೆ. ನಿನ್ನ ಛಲ ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆಯೇ ನಾನು ನಿನಗೆ ಸೋಲುವಂತೆ ಮಾಡಿರುವುದು. ಇಂದು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಒಬ್ಬ ಸುಸಂಸ್ಕೃತ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದವಳು ನೀನು.ನನ್ನ ಗೌರವವನ್ನು ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಏರಿಸಿ ಬೇರೆಯವರ ಸಮದಲ್ಲಿ ಎದೆಯುಬ್ಬಿಸಿ ನಿಲ್ಲುವಂತೆ ಮಾಡುದವಳು ನೀನು.

ಕಾರ್ಯೇಶು ದಾಸಿ
ಕರುಣೇಶು ಮಂತ್ರಿ
ಭೂಜ್ಯೇಶು ಮಾತಾ
ಸಮಯಾ ಧರಿತ್ರಿ
ಶಹನೇಶು ರಂಭಾ..

ಈ ಮೇಲಿನ ಸಾಲುಗಳೇ ಹೇಳುತ್ತವೆ ಹೆಂಡತಿಯಾದವಳು ಮದುವೆಯಾದ ಮನೆಗೆ ಮಗಳಾಗಿ, ಸೊಸೆಯಾಗಿ, ಅತ್ತಿಗೆಯಾಗಿ, ನಾದಿನಿಯಾಗಿ, ಮೊಮ್ಮಗಳಾಗಿ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮಿಗಿಲು ತಮ್ಮ ಕರುಳ ಬಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ತಾಯಿಯಾಗಿ ಸೇವೆಗೈತುತ್ತಾಳೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯಲ್ಲವೇ ನನಗೆ ನಿನ್ನ ಮೇಲಿರುವ ಪ್ರೇಮದ ಉತ್ಕಟೆಯನ್ನು ಹೀಗೆ ಕವನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬರೆದದ್ದು…….

ಮಡದಿ
ನಿನ್ನೊಂದಿಗಿನ ಜೀವನ
ಬೇಸರ ತಂದಿಲ್ಲಾ ಎಂದೂ
ಮೆಚ್ಚುಗೆಯಾಗಿದೆ ನನಗೆ
ನೀ ನನ್ನ ಮೆಚ್ಚಿದೆ ಎಂದು
ಬೇಡುವೆನು ಸೇರಿಸಿದ ದೇವರ
ದೂರ ಮಾಡದಿರು ಎಂದು

ನಿನ್ನ ಋಣದ ಭಾರ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ
ಈ ಜನ್ಮಕ್ಕೆ ಇದು ಸಾಕೆನಿಸಿದೆ
ಯಾತನೆ ಎಷ್ಟಿದ್ದರೂ ಸರಿಯೇ
ಕರಗುವೆನು ನಿನ್ನ ನಗುವಿಗೊಮ್ಮೆ
ದುಃಖ ಅನುಭವಿಸಲು ಭಯವಿಲ್ಲ
ನೀ ಜೊತೆಯಿರಲು ಮರೆವುದೆಲ್ಲ

ನೀ ಕೇಳುವ ಮುಗ್ಧತೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ
ಉತ್ತರ ನೀಡಲು ಉತ್ಸುಕ ನನಗೆ
ಹೀಗೆ ಇರಬೇಕು ಎಂದವನಲ್ಲ
ಹೀಗೂ ಇರಬಹುದು ಎಂದೆಯಲ್ಲ
ನಿನ್ನ ಪಡೆದದ್ದು ಒಂದು ಸಾಹಸ
ನೀ ನನ್ನ ಬದಲಿಸಿದ್ದು ಇತಿಹಾಸ

ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಲ್ಲಿ ವೈಮನಸ್ಸು ಒಮ್ಮೆಯೂ ಬಂದಿಲ್ಲವೆಂದಲ್ಲ. ಸಂಸಾರವೆಂದ ಮೇಲೆ ಸರಸ-ವಿರಸ, ಕೋಪ-ನಗು, ಹುಸಿನಗು-ಹುಸಿಮೌನ ಎಲ್ಲಾ ನವರಸಗಳು ಇರಲೇಬೇಕು. ನಮ್ಮಲ್ಲೂ ಇರದೆ ಇರಲಾರದು. ಆದರೆ ನಾವೆಂದೂ ಅತಿರೇಕಕ್ಕೆ ಹೋದವರಲ್ಲ. ಸೋಲುವುದಿದ್ದರೆ ಸೋತು ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ಬು ಸಂತೊಇಷಗೊಳಿಸುವಯದೇ ನನ್ನ ಕಾಯಕವಾಗಿದೆ. ನಾನು ಹೆಚ್ಚು ನೀನು ಕಡಿಮೆ ಎಂದು ಎಂದೂ ಬೀಗಿದವರಲ್ಲ. ಗಂಡು ಹೆಣ್ಣು ಸಮಾನವೆಂದೇ ಬದುಕುತ್ತಿರುವವರು. ನೀರು ಮತ್ತು ಹಾಲಿನ ಮಿಶ್ರಣದಲ್ಲಿ ಹಂಸ ಹೇಗೆ ಹಾಲನ್ನೇ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ ಕುಡಿಯುತ್ತದೆಯೋ ಹಾಗೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೇ ಮನಸ್ತಾಪಗಳಿದ್ದರೂ ಹಂಸದ ನ್ಯಾಯದಂತೆ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನೇ ಆಯ್ದುಕೊಂಡು ಸಂತೋಷದಿಂದಿರುತ್ತೇವೆ. ನೆನಪಿರಬಹುದು ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆ ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಕವನವನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಕೋಪ, ತಾಪ, ಕರುಣೆ,ನುಡಿ ನಡೆ ಎಲ್ಲದರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಇತ್ತು. ಈ ಕೆಳಗಿನಂತೆ..

ಎಲ್ಲರಂತಲ್ಲ ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ
ನನ್ನ ಬಾಳ ಮುದ್ದು ಸಂಗಾತಿ
ಇನ್ನೂ ಅರ್ಥವಾಗದವಳು
ಮಾತಲ್ಲೆ ಚಾಟಿ ಬೀಸುವವಳು
ತಾಯಿಯ ವಾತ್ಸಲ್ಯದವಳು
ಅದಕ್ಕೆ  ಅವಳೆಂದರೆ ಬಲು ಪ್ರೀತಿ ನನಗೆ

ಎಲ್ಲರಂತಲ್ಲ ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ
ನನ್ನ ಜೀವನದ ಗೆಳತಿ
ಮೋಡವಿದ್ದರೂ ಮಳೆಯಾಗದವಳು
ನೇರ ನಡೆಯವಳು
ಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಕರಗುವವಳು
ಅದಕ್ಕೆ  ಅವಳೆಂದರೆ ಬಲು ಪ್ರೀತಿ ನನಗೆ

ಎಲ್ಲರಂತಲ್ಲ ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ
ನನ್ನ ಮನದ ಒಡತಿ
ನಿಷ್ಠೂರ ನುಡಿಯವಳು
ಪ್ರೇಮದ ಸಾಗರದವಳು
ಮೋಹದ ಸೆಲೆಯವಳು
ಅದಕ್ಕೆ  ಅವಳೆಂದರೆ ಬಲು ಪ್ರೀತಿ ನನಗೆ

ಎಲ್ಲರಂತಲ್ಲ ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ
ನನ್ನ ಪಯಣದ ಜೊತೆಗಾತಿ
ಮೀನಿನ ಚುರುಕಿನವಳು
ನನ್ನ ನೋವಿಗೆ ನಲುಗುವವಳು
ನಲಿವಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸುವವಳು
ಅದಕ್ಕೆ  ಅವಳೆಂದರೆ ಬಲು ಪ್ರೀತಿ ನನಗೆ

ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಇತ್ತು. ಆದರೆ, ಮನುಷ್ಯ ಪರಿಪೂರ್ಣನಾಗಲು ಮುಖ್ಯವಾದ ಅಂಶವೇ ನಮ್ಮ ಬಾಳಿನಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಬ್ಬರು ಮೂವರಾಗಿದ್ದೆವು. ಆ ದೇವರಿಗೆ ಸಹಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ನಮ್ಮ ಎಳೆಕಂದಮ್ಮನನ್ನು ಬೇಗನೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಸತತ ಆರು ವರ್ಷಗಳ ಫಲದಿಂದ ಮುದ್ದಾದ ಒಂದು ದೇವತೆಯನ್ನು ನನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿರಿಸಿ ನನ್ನನ್ನು ಅಪ್ಪ ಎಂಬ ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿರುವೆ. ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿನಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳನ್ನು ಹೇಳಲೇಬೇಕು. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡುವೆ. ನನ್ನ ಕೊನೆಯುಸಿರು ಇರುವ ತನಕ ನಿನ್ನನ್ನು ನಮ್ಮ ಮಗಳನ್ನು ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ಕಾಪಾಡುತ್ತೇನೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ…ಈ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ತುಂಬಿದ ಪದಗುಚ್ಚಗಳನ್ನು ಮುಗಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಇತಿ ನಿನ್ನ ಯಶೋಧರಸ
ಮಹದೇವ್ ಬಿಳುಗಲಿ
9611339024

Continue Reading

ಭಾವ ಭೈರಾಗಿ

ಕವಿತೆ | ನಾವು ಕಚ ಕುಚಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯಬಾರದು

Published

on

  • ಪ್ರತಿಭಾ ನಂದಕುಮಾರ್

ನಾವು ಕಚ ಕುಚಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯಬಾರದು
ನೀವು ಅದನ್ನು ವಿರೂಪಗೊಳಿಸಬಹುದು!
ನಾವು ತೊಡೆ ಜಘನ ನಾಭಿ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ಕಾಣಿಸಬಾರದು
ನೀವದನ್ನು ಅತಿಕ್ರಮಿಸಿ ಸ್ಥಾಪಿತರಾಗಬಹುದು!

ನಾವು ಯೋನಿಗೆ ಅಪಚಾರವಾಗದಂತೆ ಕಾಯ್ದಿರಿಸಿಕೊಳ್ಳ ಬೇಕು
ನೀವದರ ಅತ್ಯಾಚಾರಕ್ಕೆ ಸದಾ ಹಾತೊರೆಯಬಹುದು!
ನಮ್ಮ ಗರ್ಭದೊಳಗೆ ಹೆಂಗಸು ಹುಟ್ಟಬಾರದು
ನೀವು ಕಂದಮ್ಮಗಳನ್ನೂ ಮುಟ್ಟು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು!

ನಾವು ಹೊಸಿಲು ದಾಟಿದರೂ ಅಡಿಗೆಮನೆಯೊಳಗೇ ಬೆಂದರೂ
ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹಜಾರ ಅಂಗಳ ಬಚ್ಚಲುಮನೆ ಬಾಲ್ಕನಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತರೂ ಕೂತರೂ ಮಲಗಿದರೂ ಮಂಡಿಮಡಿಚಿ ಗುಬರಿಟ್ಟು ಗೋಗರೆದರೂ
ನೀವು ಭವಿಷ್ಯ ನುಡಿಯಬಹುದು

ಇಂಥಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟುಹೊತ್ತಿಗೆ ಹೀಗೆ ಇಂಥವರಿಂದ
ವಿನಾಕಾರಣ ಅತ್ಯಾಚಾರಕ್ಕೊಳಗಾಗುತ್ತೀರಿ!
ತಂದೆ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮ ಗಂಡ ಮೈದುನ ಭಾವ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವಳ ಗಂಡ
ಒಂದು ಶಿಶ್ನವಷ್ಟೇ ಅಸ್ತಿತ್ವವುಳ್ಳ ಗಂಡುಪ್ರಾಣಿ ಯಾವುದಾದರೂ
ನಮ್ಮನ್ನು ಶ್ಲೀಲದಿಂದ ಅಶ್ಲೀಲದೆಡೆಗೆ
ಮಾನದಿಂದ ಭಂಗದವರೆಗೆ
ಪಾವಿತ್ರ್ಯದಿಂದ ಕುಲಟೆಯಾಗಿಸಿ
ಸತಿಯಿಂದ ಸೂಳೆಯಾಗಿಸಿ
ಸ್ಥಾನ ಪಲ್ಲಟಗೊಳಿಸಬಹುದು

ನಾವು ಭಯಭೀತರಾಗಿ ಬೆಚ್ಚಿ
ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಮೈಮನಸ್ಸನ್ನು
ಕತ್ತರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಸ್ತನಗಳನ್ನು
ಹೊಲಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಯೋನಿಗಳನ್ನು
ಜಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ರಕ್ತಸಿಕ್ತ ತೊಡೆಗಳನ್ನು
ಬಿಗಿಹಿಡಿಯಬೇಕು ಜಜ್ಜಿದ ತುಟಿಗಳನ್ನು

ಎಂದು ಭ್ರಮಿಸಿ ನಿಮ್ಮ ಪುರುಷತ್ವದ ಅಹಮ್ಮಿನಲಿ
ಹೀಗೆ ತೇಲಿದರೆ ಗಾಳಿ ತುಂಬಿದ ಬಲೂನಿನಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಬೇಗ ನೆಲಕ್ಕಿಳಿಯುವಿರಿ ಚುಚ್ಚಿ ನಿಜದ ಸೂಜಿ
ಸ್ರಾವ ನಿಂತರೂ ಹೆಣ್ಣು ಹೆಣ್ಣೇ
ನಾವೇನೋ ಹೇಗೋ ಸವೆಸುವೆವು ಕಾಲ ಆದರೆ…
ಆಪಕಾ ಕ್ಯಾ ಹೋಗಾ ಜನಾಬೇ ಅಲೀ…

(‘ಪ್ರೇತಗಳೆಂದು ಕರೆಯಲು ಮನಸ್ಸಾಗದು‘ ಕವನ ಸಂಕಲನದಿಂದ ಈ ಕವಿತೆಯನ್ನು ಆಯ್ಕೆಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ)

ಸುದ್ದಿದಿನ.ಕಾಂ|ವಾಟ್ಸಾಪ್|9980346243

Continue Reading

ಭಾವ ಭೈರಾಗಿ

ಕವಿತೆ | ನೀನು

Published

on

 

ಸೆಯ ತನಕ
ಮುಪ್ಪಿನ ಲ್ಲಿ ಮುಗಿಯದ ತೂಕ
ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಕರೆಯದೆ ಬರುವುದು
ಕಾಯುತ್ತಲಿ‌ ಇರುವುದು
ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕೊಗುವುದು
ಬಡಿತದಲ್ಲಿ ತಿಳಿಸುವುದು
ಭಾವನೆಗಳ ಪಾತ್ರವನ್ನು

ಸಾಹಿತ್ಯದ ಸಂದೇಶದಲ್ಲಿ
ನಿನ್ನ ‌ಹುಡುಕಿ ಕೊಂಡು ಬರುವ
ಸಂಗಾತಿ ಮನದ ಶಾಂತಿ
ಪದ ಒಂದು ಧಮನಿ
ಕವಿತೆ ಮೌನ ನೀನು
‌‌ಬರೆಯುವ ಹೊಸ ರೀತಿ ನೀನು
ಬಿಳಿಯ ಹಾಳೆಯಲ್ಲಿ
ಸುಂದರ ಲೇಖನಿ ಬರೆಯುವ
ಸಾಹಿತ್ಯದ ಹೂವು ಕೊಂಚ ನೀನು

ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ನಾವಿಕ
ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಸೇವಕ
ಪ್ರೀತಿ ಪ್ರೇಮದ ಮಾಲಿಕ
ಒಗ್ಗೂಡಿಸಿ ಬಾಳುವ ಸೈನಿಕ
ಎಷ್ಟೇ ಕಷ್ಟ ಬಂದರು ಹೊಳಪು ‌
ಬರುವ ನಕ್ಷತ್ರ ನೀನು

ಬೆಳಕಾಗಿ ಬರುವ
ಬಯಕೆಯ ತರುವ‌
ನಿನಗಾಗಿ ಕಾಯುವ
ಮನದಲ್ಲಿ ಕರಗುವ
‌‌ಬೆಳಕಿನ ಹುಳು‌ನೀನು
ಪ್ರಜ್ವಲಿಸುವ ದೀಪ ವಾಗಿ ಬಾ
ಭೂಮಿ ತಾಯಿಯ ಮಣ್ಣಿನ
ಮಗನಾಗಿ ಹುಟ್ಟು
ಅಸಿದು ಬಂದವರಿಗೆ
ಅನ್ನ ಹಾಕುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ‌ಯಾಗು ನೀನು

ನಿನ್ನ ಗೆ ನೀನೇ ‌ಸಾಟಿ
ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಚಾಟಿ
ನಿನ್ನ ಮಾತು ಬಲು‌ಗಾಟಿ
ಖಾಲಿಯಾಗುವುದು ಕವಿತೆ ಸಾಲಿನ‌‌ ಪದಗಳು
ಕಾಯುವುದು ನಿನ್ನ ಕೊಂಚ ಉತ್ತರಕ್ಕೆ
‌‌ಬೇಗ ಶರಣಗಿ
ಬದುಕಿನ ‌ದಿಕ್ಕನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸು ನೀನು
ಬದಲಾಯಿಸು ನೀನು

ಚೈತ್ರ ಕುಮಾರಿ ಕೆ. ಎಂ
‌‌ಗೊಲ್ಲರಹಳ್ಳಿ

ಸುದ್ದಿದಿನ.ಕಾಂ|ವಾಟ್ಸಾಪ್|9980346243

Continue Reading
Advertisement

Trending