Connect with us

ಭಾಮಿನಿ

ಒಂಟಿತನಕ್ಕೂ ಬದುಕುಂಟು..!

Published

on

“ಯಾರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬದುಕುವುದಿಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಂಡಿರುತ್ತೇವೇಯೋ ಅದೆಲ್ಲವನ್ನು ಮೀರಿ ಬೆಳೆದು ಬಿಡುತ್ತದೆ ಬದುಕು”…

ಪದ್ಮಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ನರ್ಸ್, ಆಗಿನ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಆ ಹಳ್ಳಿಗರ ಪಾಲಿನ ಆಪದ್ಭಂದು. ಯಾವುದೇ ಹೆರಿಗೆಗಾಗಿರಲಿ,ಯಾರಿಗೆ ಜ್ವರ ಬರಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಪದ್ಮಮ್ಮನ ಮನೆ ಕದ ತಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದವರೇ. ಸರಿರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಯಾರೇ ಬಂದೂ ಕರೆದರೂ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನದೇ ಹೋಗಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮಾಡಿ ತನ್ನ ವೃತ್ತಿನಿಷ್ಠೆ ಮೆರೆದ ಪದ್ಮಮ್ಮ ತುಂಬಾ ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ವಿಧವೆ ಪಟ್ಟವನ್ನು ಯಮರಾಯನಿಂದ ಬಳುವಳಿಯಾಗಿ ಪಡೆದವರು. ಆ ಊರಿನಾಚೆಯ ಸ್ವಚ್ಛಂದ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಳೇ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ, ಒಂಟಿತನವನ್ನು ಶಪಿಸದೇ ಗಿಡ, ಮರ, ಬಳ್ಳಿಗಳೊಂದಿಗೆ, ಝುಳು-ಝುಳು ಹರಿವ ನದಿತೊರೆಗಳ ನಡುವೆ ದಿನಕ್ಕೆ 10 ಬಾರಿಯಾದರೂ ಕೂಗುವ ರೈಲಿನ ಶಬ್ಧದೊಂದಿಗೆ ತಮ್ಮ ಒಂಟಿತನದ ಬದುಕನ್ನು ಪರಿಸರದೊಂದಿಗೆ ಸವಿದುಂಡು ಸವೆಸುತ್ತಿರುವವರು. ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಹೋಗಿ ದೂರದ ಸಿಟಿಯಲ್ಲಿ ಇರಬಹುದಲ್ಲಾ ಎಂದರೆ, ನಗುತ್ತಾ ಗಿಡಕ್ಕೆ ನೀರು ಹಾಕಲು ಅಣಿಯಾಗುವ ಆ ಒಂದು ನಗು ಅವರ ಆ ಒಂಟಿತನದ ಬದುಕಿನ ಖುಷಿಯ ಹಾಗೂ ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಹೊರೆಯಾಗದಂತೆ ಬದುಕಬೇಕೆಂಬ ಸ್ವಾಭಿಮಾನದ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವೇ ಸರಿ.

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಬಾಳ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಎದುರಾಗುವ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಆಘಾತಗಳು ನಮ್ಮವರನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಮ್ಮಿಂದ ದೂರವಾಗಿಸಿ ಒಂಟಿತನ ನಮ್ಮ ಬಂಧುವಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತೆ. ಯಾರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬದುಕುವುದೇ ಇಲ್ಲ
ಅಂದುಕೊಂಡಿರುತ್ತೇವೆಯೋ ಅದೆಲ್ಲವನ್ನು ಮೀರಿಸಿ ಬದುಕುವಂತೆ ಮಾಡಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಕೆಲವರು ತಾವಾಗೇ ಅದನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಒಂಟಿಯಾದವರು. ಕೆಲವರಿಗೆ ಶಾಪವಾದರೆ ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ಆ ಒಂಟಿತನದಲ್ಲೇ ಜೀವನದ ಖುಷಿಯನ್ನು ಬಗೆದು ತೆಗೆದವರು ಪದ್ಮಮ್ಮನ ಥರ.

ಶೃತಿಗೆ ಮದುವೆಯಾದಾಗ ಬರೀ 20 ವರ್ಷ. ಮದುವೆಯಾಗಿ ವರ್ಷ ತುಂಬುವುದರೊಳಗೆ ವಿಧಿಯಾಟಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾಗಿ ಕುಂಕುಮಭಾಗ್ಯ ಕೈ ಜಾರಿತು. ಆದರೆ, ಅವಳು ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಬದುಕು ಮಾತ್ರ ಅಚ್ಚರಿ ಮೂಡಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರೀತಿಯ ಗಂಡನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಾಗ ಅವಳ ಮಗ ಇನ್ನೂ ಈ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಕಣ್ಬಿಟ್ಟು ನೋಡದೇ ಅವಳ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಚ್ಚಗೆ ಮಲಗಿದ್ದ. ಜೀವನಸಂಗಾತಿಯ ಅಗಲಿಕೆಯಿಂದ ಅಗಾಧ ನೋವುಂಡ ಅವಳಿಗೆ ಜೀವಸಂಗಾತಿಯಾಗಿದ್ದು ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಗ. ಗಂಡ ತೀರಿಕೊಂಡಾಗ, ನಿನಗಿನ್ನು ಚಿಕ್ಕವಯಸ್ಸು 2 ನೇ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಕೋ ಎಂದು ನೀಡಿದ ಸಲಹೆಗೆ ಸೊಪ್ಪು ಹಾಕದೇ ನನ್ನ ಗಂಡನ ಪ್ರೇಮದ ಕಾಣಿಕೆಯಾಗಿ ನನ್ನ ಮಗನಿದ್ದಾನೆ. ಅವನಿಗಾಗಿಯೇ ನನ್ನ ಬದುಕು ಎಂದು ದಿಟ್ಟ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿ ತನ್ನ ಸರ್ವಸುಖಗಳನ್ನು ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿ ಮಗನ ಪ್ರತೀ ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲೂ ಬದುಕಿನ ಸಂತೋಷ ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ. ಅವಳನ್ನು ಮೊದಮೊದಲು ಕಂಡಾಗೆಲ್ಲಾ ಕರುಣೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಈಗೀಗ ಹೆಮ್ಮೆ ಅನಿಸುತ್ತೆ. ಏಕೆಂದರೆ ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಡಾಕ್ಟರ್ ಓದಿಸುವ ಆಸೆಯೊಂದಿಗೆ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಸ್ಕೂಲ್‍ವೊಂದರಲ್ಲಿ ಮಗನನ್ನು ಸೇರಿಸಿ, ಅದೇ ಸ್ಕೂಲ್‍ನ ನೌಕರರ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಫೀಸ್ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ತಾನೂ ಅದೇ ಸ್ಕೂಲ್‍ನಲ್ಲಿ ಅಟೆಂಡರ್ ಆಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಸ್ಕೂಲ್ ಕೆಲಸ ಮುಗಿದ ನಂತರ ರಾತ್ರಿ 8 ಗಂಟೆವರೆಗೆ ಟೈಲರ್ ಶಾಪ್‍ವೊಂದರಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ರಾತ್ರಿ ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲೇ ಮನೆಗೆ ಹೊರಡುವ ಅವಳು ಮಗನನ್ನು ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರಿಗೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೇಳಿ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದಿರುತ್ತಾಳೆ. ಎಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಮಗನ ನೋಡ್ತಿನಿ ಅಂತ ಮನೆ ತಲುಪುವವರೆಗೆ ತವಕಿಸುವ ಆ ತಾಯಿಕರುಳು ಒಂಟಿತನದಲ್ಲೇ ಸಾರ್ಥಕತೆ ಮೆರೆಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಶೃತಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅರಿವಿಲ್ಲದೇ ಎತ್ತರದ ಸ್ಥಾನ ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಬಿಡುತ್ತಾಳೆ.

ಇನ್ನು ನಮ್ಮ ಸರೋಜಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಎಲ್ಲಾ ಘಟ್ಟಗಳನ್ನು ದಾಟಿ, ಅಂದರೆ ಮಗಳಾಗಿ, ಹೆಂಡ್ತಿಯಾಗಿ, ಅಮ್ಮನಾಗಿ, ಅಜ್ಜಿ ಪೋಸ್ಟ್ ಗೆ ಕೂಡ ಪ್ರಮೋಶನ್ ತಗೊಂಡು ಸದ್ಯ ರಿಟೈರ್ಡ್ ಆಗಿ ಆರಾಮಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಏನೇ ಸರೋಜಾ, ಸುಮ್ನೆ ಮಗಳ ಜೊತೆ ಹೋಗಿ ಇರೋದ್ ತಾನೇ? ಅಂತ ಯಾರೋ ಪುಕ್ಕಟ್ಟೆ ಸಲಹೆ ಕೊಟ್ರೆ ಅಯ್ಯೋ ನನಗೇನೆ ಆಗಿದೆ ಮಹಾರಾಣಿ ಥರ ಇದೀನಿ, ಆಳು ಕಾಳಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೇ ಅಂತ ನಕ್ಕುಬಿಡ್ತಾರೆ. ಮದುವೆ ಆದಾಗಿನಿಂದ ಗಂಡ ಅತ್ತೆ- ಮಾವ ಮಕ್ಕಳು, ನೆಂಟ್ರು ಅವ್ರು ಇವ್ರು ಅಂತ ಬದುಕಿದ್ದೇ ಆಯ್ತು.ಸಂಸಾರ ಅನ್ನೋ ಪಂಜರದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ನಾನೇ ಬಂಧಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಈಗ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಮುಗಿದಿದೆ. ಆಗಿನ ಥರ ಎಲ್ಲೇ ಹೋದ್ರೂ ಬೇಗ ಹೋಗ್ಬೇಕು, ಯಜಮಾನ್ರು ಬರ್ತಾರೆ, ಮಕ್ಕಳು ಸ್ಕೂಲಿಂದ ಬರ್ತಾರೆ ಅನ್ನೋ ಅರ್ಜೆಂಟ್ ಇಲ್ಲ.ಇಷ್ಟ ಬಂದಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಕೂರಬಹುದು. ಯೌವ್ವನದಲ್ಲಿ ಸಂಗೀತವನ್ನೇ ಉಸಿರಾಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಮದುವೆಯಾದ ನಂತರ ಸಂಸಾರದಲ್ಲೇ ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ನನಗೆ ಈಗ ಎಲ್ಲೇ ಸಂಗೀತ ಕಛೇರಿ ಇದ್ರೂ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತೃಪ್ತಿಯಾಗೋವರೆಗೂ ಕೇಳಿ ಬರ್ತಿನಿ ಎನ್ನುವ ಅವರು, ಜೀವನ ಯಾವಾಗಲೂ ಅಂದುಕೊಂಡಂತೆ ಇರಲ್ಲ,ಎಲ್ಲಾದಕ್ಕೂ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಹೋಗ್ಬೇಕು. ಕಳ್ಕೊಂಡಿದ್ದರ ಕುರಿತು ಕೊರಗೋದ್ರಿಂದ ಏನೂ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ,ಇರೋದ್ರಲ್ಲೇ ಖುಷಿ ಹುಡುಕ್‍ಬೇಕು ಎಂದು ಕೆನ್ನೆ ಸವರಿ ಇಳಿಸಂಜೆಯಲ್ಲಿ ತಂಗಾಳಿಯಂತೆ ಸುಳಿದು ಮರೆಯಾದಾಗ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಗುರವೆನಿಸುವ ಭಾವ ಅಂಟಿದಂತಿತ್ತು.

ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯಿಂದ ಒಂಟಿತನವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡವರು ಇವರಾದರೆ, ಡಾ.ಜಗದಾಂಬ ಒಂಟಿತನವನ್ನು ತಾವೇ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡವರು. ಡಾ. ಆಗಿ ಎಂದಿಗೂ ವೃತ್ತಿಧರ್ಮವನ್ನು,ಸ್ವಾಭಿಮಾನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡದ ಛಲವಂತೆ. ಸಂಸಾರ ನೌಕೆ ಬಿರುಗಾಳಿಗೆ ಸಿಲುಕಿದಾಗ ನಲುಗದೇ ಆ ನೌಕೆಯಿಂದ ಇಳಿದು ಒಬ್ಬರೇ ಮುಂದೆ ನಡೆದವರು. ವೈದ್ಯರಾಗಿ ಅದೆಷ್ಟೋ ರೋಗಿಗಳ ಪಾಲಿಗೆ ಸಂಜೀವಿನಿಯಾಗಿದ್ದಲ್ಲದೇ,ಅದೆಷ್ಟೋ ಜನರ ಕಷ್ಟಗಳಿಗೆ ಸಹಾಯ ಹಸ್ತ ನೀಡಿ ಸಾರ್ಥಕತೆ ಮೆರೆದವರು, ಸಂಸಾರವೆಂಬ ಬಟ್ಟೆ ಹರಿದಾಗ ಅದಕ್ಕೆ ತೇಪೆ ಹಾಕುವ ಬದಲು, ಅದನ್ನು ಬಿಸಾಡಿ ಒಂಟಿತನವೆಂಬ ಹೊಸಬಟ್ಟೆ ತೊಡುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು ಎಂಬ ಸಿದ್ದಾಂತವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದವರು. ಅವರು ಹೇಳುವ ಹಾಗೇ ಬಲವಂತವಾಗಿ ನಮ್ಮ ತನವನ್ನು ತೊರೆದು ಬದುಕುವುದಕ್ಕಿಂತ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಬದುಕುವುದು ಲೇಸು ಅನ್ನೋ ಮಾತು ಕೆಲವು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತೆ.

ಬದುಕಿನ ಆಕಸ್ಮಿಕವೋ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯೋ, ನೈಸ್ ರೋಡಿನಂತಿದ್ದ ಜೀವನ ಗುಂಡಿಬಿದ್ದ ರಸ್ತೆಯಂತಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆಗ ಎದೆಗುಂದದೇ ಬಂದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು,ಅನಿವಾರ್ಯ ಉಂಟಾದಾಗ ಒಂಟಿತನವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದು ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಅಥವಾ ಅದೇ ಅಂತಿಮವೂ ಅಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಒಂಟಿತನ ಶಾಪವಲ್ಲ, ಒಳಹೊಕ್ಕು ನೋಡಿದರೆ ಅದರಲ್ಲೂ ಒಂದು ಬಗೆಯ ಸುಖವುಂಟು, ಒಂಟಿತನಕ್ಕೂ ಬದುಕುಂಟು, ಬದುಕಿದಾಗ ಮಾತ್ರ.

– ಆಕಾಶಪ್ರಿಯ
ಪತ್ರಕರ್ತೆ
ಬೆಂಗಳೂರು

ಸುದ್ದಿದಿನ.ಕಾಂ|ವಾಟ್ಸಾಪ್|9986715401

ಭಾಮಿನಿ

ನೀನೆಂದರೆ ನನ್ನೊಳಗೆ, ಏನೋ..!

Published

on

ಪ್ರೇಮಪತ್ರ ಬರೆಯುವ ವಯಸ್ಸು ನನ್ನದಲ್ಲ. ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಕೂತು ಓದುವ ಸಮಯವೂ ನಿಮಗಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನ ನಿಮಗರ್ಪಿಸಿ ನನ್ನ ಹೃದಯದ ಭಾರವನ್ನು ಇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಮತ್ತು ನನ್ನ ವಿರಹದ ವೇದನೆಯನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ತೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಈ ಪತ್ರ ಬರೆಯುವ ಸಾಹಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಈಗ್ಗೆ ಮೂರು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ಶಿವನ ಗಂಗೆಯ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಪದ್ಯವನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದೆ. ಆ ಪದ್ಯ ಬರೆಯಲು ಬಹುಶಃ ನೀವೇ ಸ್ಪೂರ್ತಿ ಇರಬಹುದು ನನಗೆ. ಗಂಗೆಯ ವಿರಹ, ಅವಳ ಕಷ್ಟ, ಜನರಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ರೀತಿ, ಆದಿ ಶಕ್ತಿಯ ತಿರಸ್ಕಾರ , ಪತಿ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಒಮ್ಮೆಯೂ ಸ್ಪರ್ಶ ಕಾಣದ ಕೋಮಲ ದೇಹದ ಸೌಂದರ್ಯ, ಮುಟ್ಟಿದರೆ ಸಾಕು ಮುದುಡಿ ಹಿಡಿಯಾಗುವಷ್ಟು ತಾಪ. ಇವೆಲ್ಲಾ ಒಂದು ರೀತಿ ಅವಳಿಗೆ ಬೇಸರ ತರಿಸಿದರೂ ವಿಧಿ ಇಲ್ಲದೆ ಶಿವನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕೂರಬೇಕಾದ ಸ್ಥಿತಿ ಗಂಗೆಗೆ. ಹಾಗೇ ನಿಮ್ಮ ವಿರಹ, ತುಡಿತ, ಮಿಡಿತ, ಆಸೆ , ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ತಣ್ಣೀರೆರಚಿ ನಿಮ್ಮಿಷ್ಟ ಬಂದಂತೆ ಬದುಕಲಾರದೆ ಪರಿತಪಿಸುತ್ತಿರುವವರು ನೀವು.ಚಿಕ್ಕವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೆ ಮದುವೆ ಎಂಬ ಬಂಧನಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿ, ಬೇಡವೆನಿಸಿದ್ದರೂ ಪ್ರಕೃತಿ ದತ್ತವಾಗಿ ಮಡಿಲಿಗೆರಡು ಮಕ್ಕಳ ತುಂಬಿ, ಜೀವನವೇನು ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ವೇಳೆಗಾಗಲೇ ಆದರ್ಶ ಮಾತೆಯಾದವರು ನೀವು. ಎಲ್ಲರಂತೆಯೂ ನಾನೂ ಬದುಕಬೇಕು, ಸಂತಸದ ಜೀವನವ ಅನುಭವಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಮಹದಾಸೆ ಹೊತ್ತು ಇನ್ನೂ ಜಪಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುವವರು ನೀವು. ಜಗದ ಗೊಂದಲಗಳಿಂದ ದೂರವಿದ್ದು ನಿಮ್ಮ ಕನಸಿನ ಗೂಡಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಹಾರಾಡುತ್ತಿರುವ ಪಕ್ಷಿಯಂತಾಗಿದ್ದೀರಿ ನೀವು.

ಅರೆರೆ…..ಏನಪ್ಪಾ ಇವರು ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಸವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರಲ್ಲಾ. ಶಾಸ್ತ್ರ ಏನಾದರೂ ಹೇಳುತ್ತಾರಾ..? ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಕಾಳಜಿ ಏಕೆ..? ಇವರಿಗೇನಾದರೂ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿದಿದೆಯಾ..? ಎಂಬ ಹಲವು ಬಗೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಬರುವುದು ಸಹಜ. ನಾನು ಈ ರೀತಿಯೆಲ್ಲಾ ಬರೆಯಲು ಒಂದು ಮಹತ್ವದ ಕಾರಣವಿದೆ. ಅದು…..ನಿಮ್ಮ ರೂಪ. ನಾ ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿದಂತೆ ನಿಮ್ಮ ಅಂದಕ್ಕೆ ಸೋತ ಎಷ್ಟೋ ರಸಿಕರಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಕೂಡ ಒಬ್ಬ. ನಿಮ್ಮ ಸೌಂದರ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಅದೆಷ್ಟೋ ಮಹನೀಯರು ಹೊಗಳಿರಬಹುದು. ಕೆಲವರು ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಿರಬಹುದು. ಇನ್ನೂ ಹಲವರು ಬಯಸಿರಲೂಬಹುದು. ಆದರೆ ನಾನು ಮಾತ್ರ ನಿಮ್ಮ ಚಲುವನ್ನು ಆರಾಧಿಸೋ ಆರಾಧಕ. ಸುಮಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಗಮನಿಸಿದಂತೆ ನಿಮ್ಮ ಇಂಚಿಂಚೂ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಆಸ್ವಾದಿಸುತ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಮಿನುಗೋ ನಕ್ಷತ್ರವನ್ನು ದೂರದಿಂದಲೇ ನಿಂತು ನೋಡಿ ಆನಂದಿಸುವ ಹಾಗೆ ನಿಮ್ಮ ವೈಯ್ಯಾರವನ್ನ ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಂಡು, ನಗುವ ಮೊಗವನ್ನು ಕಂಡು ಬೆರಗಾಗಿ ಆನಂದಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಅದೇಕೋ ಅಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನೀಲ ಮೇಘದೊಳಗೆ ಅವಿತು ಕುಳಿತ ಚಂದಿರನಂತಿದ್ದ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಇತ್ತೀಚಿಗೇಕೋ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರತಿ ಸನಿಹವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಿದೆ. ಪ್ರತಿಕ್ಷಣವು ನಿಮ್ಮ ಝೇಂಕಾರದ ನುಡಿಗಳನ್ನು ಆಲಿಸುತ್ತಾ ಮೈಮರೆತು ನಿಮ್ಮ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಮಗುವಿನಂತೆ ಮಲಗಿ, ನಾನಿಷ್ಟಪಟ್ಟ ತಿಂಡಿ ತಿನಿಸುಗಳನ್ನ ಹಠಮಾಡಿ ಪಡೆದು ತಿನ್ನಬೇಕೆನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.

ಪ್ರತಿಬಾರಿ ನಿಮ್ಮೊಡನೆ ಮಾತನಾಡುವಾಗ ನನ್ನ ಹೃದಯದ ಶಬ್ಧ ತಮಟೆಯ ತಾಳದಂತೆ ಬಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮ ಮುದ್ದಾದ ಮಾತಿನ ಲಹರಿ ನನ್ನನ್ನು ಮಂತ್ರ ಮುಗ್ಧನನ್ನಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮ ಸಲುಗೆಯ ಮಾತುಗಳು ನನ್ನ ಹಿಂಜರಿಕೆ, ಭಯವನ್ನು ದೂರವಾಗಿಸಿ ನಾಚಿಕೆಯ ತರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಕೋಟಿ ನಕ್ಷತ್ರಗಳಿದ್ದರೂ ಹೊಳೆಯುವ ಚಂದ್ರನೊಬ್ಬನಂತೇ, ಕೋಟಿ ಹೆಣ್ಣುಗಳ ನಡುವೆ ನೀವು ಮಾತ್ರ ಚಂದ್ರನಂತೇ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸೂರೆ ಮಾಡಿದ್ದೀರಿ. ನಿಮ್ಮ ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಗೆಜ್ಜೆಯ ಶಬ್ಧದ ನಾದವು ನನ್ನ ಶಯನಕ್ಕೆ ಲಾಲಿ ಹಾಡಿದಂತಿರುತ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮ ನೆನೆಯದ ಪ್ರತಿ ನಿಮಿಷವು ನೀರಿನಿಂದ ಹೊರತೆಗೆದ ಮೀನನ್ನು ಸುಡುವ ಮರಳ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಇಬ್ವರೂ ತುಂತುರು ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆದು ಚಳಿಯಲ್ಲೂ ಬೆವತು ಬಿಸಿಯುಸಿರ ತಾಪಕ್ಕೆ ಕರಗಿ ನೀರಾಗಿ ಹೋಗಬೇಕೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಗೆಳತಿ, ನಿನ್ನ ವರ್ಣಲೇಪಿತ ಮೆದು ಅಧರಕ್ಕೆ ನನ್ನ ತುಟಿಯ ಒತ್ತಿ ಹಿಡಿದು ಸಿಹಿ ಜೇನನ್ನು ಹೀರಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಅಸೆ. ಆಕರ್ಷಿತ ಸೆಳೆಯುವ ನಿನ್ನ ಅಕ್ಷಿಗಳ ಒಮ್ಮೆ ಚುಂಚಿಸುವ ಆಸೆ. ನಿನ್ನೆದುರಿಗೆ ಮಂಡಿಯೂರಿ ಕುಳಿತು ನಿನ್ನ ಮುಂಗೈ ಬೆರಳುಗಳ ಹಿಡಿದು ನನ್ನ ಪ್ರೇಮದ ಪದಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾ ಮುತ್ತಿಡುವ ಆಸೆ. ನಿನ್ನ ನೆನಪಿನ ಬೇಗೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಂದು ಕೆಂಪಗಾದ ನನ್ನ ಬಾಹುಗಳಿಂದ ನಿನ್ನ ಅಂಕುಡೊಂಕಿನ ಸುಕೋಮಲ ದೇಹಸಿರಿಯನ್ನ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಬಾಚಿ ತಬ್ಬಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಕರಗಿಸುವ ಆಸೆ. ನೀ ಸೀರೆ ಉಟ್ಟಾಗ ಕಾಣುವ ಸೊಂಟದ ಎಡಭಾಗದಿ ಕಪ್ಪಿಟ್ಟು ದೃಷ್ಠಿ ತೆಗೆಯುವ ಆಸೆ. ನನ್ನ ಹೃದಯದ ಒಳಗೆ ಪ್ರಥಮವಾಗಿ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದ ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಚಿತ್ರಿಕೆಗಳ ಚಿತ್ರಿಸುವ ಆಸೆ.

ಆ ನಿನ್ನ ನೀಳ ಕೇಶರಾಶಿಯ ಘಮ್ಮೆನ್ನುವ ಸುವಾಸನೆಯ ಒಮ್ಮೆ ಹೀರಿ ಎದೆಹಿಗ್ಗಿಸುವ ಆಸೆ. ನಿನ್ನನ್ನೊಮ್ಮೆ ಬೈಕಿನಲ್ಲಿ ದೂರದೂರಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದು ಏಕಾಂತದಿ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಆಸೆ. ನೆನ್ನೆ ಮಳೆಗೆ ಮರದಲ್ಲಿನ ಹಣ್ಣು ಮಾಗಿ ಕೆಳ ಬಿದ್ದಂತೆ ನನ್ನ ತುಂಟ ಮನಸ್ಸು ನಿಮ್ಮ ಮೌನಕ್ಕೆ ಶರಣಾಗಿ ಮಾಗಿ ಜಾರಿಬಿಟ್ಟಿದೆ.ಕ್ಷಮಿಸಿ ಕೆಣಕುವ ನಿಮ್ಮ ಮೋಹಕ ನಯನಗಳು , ನಿಮ್ಮ ಹುಸಿನಗು ನನ್ನನ್ನು ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ ಬದುಕಲು ಬಿಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅತಿಯಾದ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಮೇಲಿನ ಗೌರವ ಹೆಚ್ಚಾದರೂ, ಸಲುಗೆ ಬೆಳೆದು ಬಹುವಚನದಲ್ಲಿ ಸಂಭೋದಿಸುವ ನಿಮ್ಮ ಏಕವಚನದಲ್ಲಿ ಹೆಸರಿಡಿದು ಮಾತನಾಡಿಸಬೇಕು ಎನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇದೆಲ್ಲಾ ಆಗುವುದು ನೀವು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ನಿರ್ಧಾರದಿಂದ.

ಮೇಲಿನ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಪೀಠಿಕೆಯ ಸಾರಾಂಶ ಒಂದೇ ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎನ್ನುವ ಬದಲಾಗಿ ನನ್ನ ಮನದ ತುಂಬ ನೀವೇ ಆವರಿಸಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೀರಿ.ಮುಂದೆ ನಡೆಯುವುದೆಲ್ಲಾ ಇತಿಹಾಸವಾಗಬೇಕೆಂದು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನಿಮ್ಮ ಉತ್ತರಕ್ಕಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುವ.

ಇತಿ ನಿಮ್ಮವನಾಗಬೇಕೆನ್ನುವವ

ಮಹದೇವ್ ಬಿಳುಗಲಿ.
9611339024
ನಂಜನಗೂಡು ತಾಲ್ಲೋಕು
ಮೈಸೂರು ಜಿಲ್ಲೆ

ಸುದ್ದಿದಿನ.ಕಾಂ|ವಾಟ್ಸಾಪ್|9980346243

Continue Reading

ಭಾಮಿನಿ

ನನ್ನಪ್ಪ ಎಂದರೆ..!

Published

on

ಅಪ್ಪ ಎನ್ನುವ ಎರಡಕ್ಷರದ ಪದ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಭರವಸೆ, ಆಸಕ್ತಿ, ಹುರುಪು, ಸ್ಪೂರ್ತಿಯ ಸೆಲೆ, ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಕಲ್ಪನಾ ಲೋಕವನ್ನು ಕಣ್ಣೆದುರಿಗೆ ತರಬಲ್ಲ ಸಾಹುಕಾರ. ಆದರೆ ಕೆಲವು ಬಾರಿ ಕೋಪ, ಮುನಿಸು, ಆತಂಕ, ಭಯ ಮೂಡಿಸುತ್ತದೆ. ಅಪ್ಪನ ಮೇಲೆ ಕೋಪ ಇದೆ.

ಅದು ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿ ಇರುವಾಗಲೇ ಶುರುವಾಗಿದೆ. ಕಾರಣಯಿಷ್ಟೇ ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ವಿಜ್ಞಾನ ವಿಭಾಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು, ಹೇಸರಾಂತ ವೈದ್ಯೆಳಾಗಬೇಕು ಎನ್ನುವ ನನ್ನ ಆಸೆಗೆ ಸಹಕರಿಸಲಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಇಂದಿಗೂ ಸಹ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಿಷಯಗಳಿಗೂ ಕೋಪ, ಮುನಿಸು, ಜಗಳ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಅಪ್ಪನ ಎದುರು ಜಗಳ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ನಂತರ ನನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ನಾನೆ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.

ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಎದುರು ವಾದಿಸುವೆಯಲ್ಲ ನಿನಗೇನು ಹಕ್ಕಿದೆ? ಅವರು ನಿನಗಾಗಿ ಎಷ್ಟೇಲ್ಲಾ ತೊಂದರೆಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನುವ ಪರಿವಿಲ್ಲ ನಿನಗೆ ಎಂದು ಬೈದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಯಾರಾದರು ಎನಾದ್ರು ಅಂದರೆ ಸಹಿಸಲಾರೆ. ಅಪ್ಪನ ಕೆಲವು ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಿರುವೆ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಅಪ್ಪನಿಗೆ ತಿಳಿಯಲು ಬೀಡುವುದಿಲ್ಲ ಏಕೆಂದರೆ ನಾನೇಕೆ ಅಪ್ಪನ ಮಾತು ಕೇಳಲಿ ಎನ್ನುವ ಅಹಃ ಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಅಹಂಅನ್ನು ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವೆ.

ಅಪ್ಪ ಸೇನೆಯಲ್ಲಿರುವಾಗ ಮದುವೆಯಾಗುತ್ತಾರೆ. ಮದುವೆಯಾದ ಎಂಟು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ನಾನು ಹುಟ್ಟಿದೆ. ಹೆಣ್ಣಾದರೆ ಏನಾಯಿತು? ಅವಳಿಗೆ ನಾನು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ಬಾಳುವಂತೆ ಬೆಳೆಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಅದರಂತೆ ಇಂದು ನನಗೆ ಉತ್ತಮ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಅವರ ಆಸೆಗಳನ್ನು ನೆರವೆರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಅಪ್ಪನು ಸಹ ಅವರು ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಕಂಡ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಪಾದದಡಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ. ಏಕೆಂದರೆ ನನಗಿರುವ ಅನಾರೋಗ್ಯ ಸ್ಥಿತಿಯೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಅದರಿಂದ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ತುಂಬಾನೆ ನೊಂದಿದ್ದಾರೆ. ಇಂದಿಗೂ ಸಹ ತಂಗಿತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನನ್ನದೆ ಚಿಂತೆ ಅವರಿಗೆ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ.

ನಾನು ಮನೆಯಿಂದ ಆಚೆ ಉಳಿದುಕೊಂಡು ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ, ಉದ್ಯೋಗ ಮಾಡಿ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಒಂದು ನನ್ನದೆಯಾದ ಚಾಪು ಮೂಡಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಆಸೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕನಿಂದಲೂ ಮೊಳಕೆ ಒಡೆದಿತ್ತು. ಅದರಂತೆ ನನ್ನ ಕನಸಿನ ಬೆನ್ನು ಹತ್ತಿ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಒಂದು ನನ್ನದೆಯಾದ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತು ಮೂಡಿಸಲ್ಲು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲು ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿರುವೆ. ಆದರೂ ಸಹ ಕೆಲವು ಬಾರಿ ನನಗೆ ಇರುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಕುರಿತು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಜಿಗುಪ್ಸೆ ಮೂಡಿ ಆತ್ಮ ಹತ್ಯೆಯ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ಸಹ ಮಾಡಿರುವೆ. ಇದರಿಂದ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ತುಂಬಾನೆ ನೋವು ಮಾಡಿರುವೆ.

ಆದರೆ ಇನ್ನೂ ಮುಂದೆ ಯಾವೆ ರೀತಿಯಾದ ತಪ್ಪು ಕಲ್ಪನೆಗಳು, ಅನಾಹುತಗಳು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಅನಾರೋಗ್ಯದಿಂದ ಇದ್ದರೆ ಎನಾಯಿತು? ನನಗಿಂತಲೂ ಅನಾರೋಗ್ಯ, ಅಂಗವೈಕಲ್ಯದಿಂದ ಹಲವರು ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಸಹ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ನಾನು ಏಕೆ ಅವರಂತೆ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಬಾರದೇಕೆ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ ನನಗೆ ಡೇವಿಡ್ ಹಾರ್ಟ್‍ಮೇನ್ ಎನ್ನುವ ಸಾಹಸಿ ಹುಡುಗನ ಜೀವನ ಆದರ್ಶವಾಗಿ, ಜೀವನಕ್ಕೆ ಸ್ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿದೆ.

ಆ ಹುಡುಗ ಜೀವನದ ಒಂದು ಘಟನೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ಇಡಲು ಇಷ್ಟ ಮಾಡುತ್ತೆನೆ. ಈತ ಹುಟಿನಿಂದಲೂ ಕಣ್ಣಿನ ಸಮಸ್ಯೆಯಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದ. ಸುಮಾರು ಹನ್ನೊಂದು ವರ್ಷದವನು ಇದ್ದಾಗ ಎರಡು ಕಣ್ಣುಗಳು ಶಾಸ್ವತವಾಗಿ ಕುಡುರಾಡವು. ಜೀವನವೆಲ್ಲ ಕತ್ತಲ್ಲೆ ಕಳೆಯಬೇಕಾಯಿತು. ಒಂದು ದಿನ ಆತ ತಂದೆ ಪ್ರೇಡ ಹಾರ್ಟ್‍ಮೇನ್‍ಗೆ ಅಪ್ಪ ನಾನು ಬೇಸ್‍ಬಾಲ ಆಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ಅಪ್ಪ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಯೋಚಿಸಿ ಪ್ರಯತ್ನ ಪಡದೆ ಹೋರತು ಯಾವುದನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಸಾದ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಪ್ರಯತ್ನ ಪಡುತಿಯಾ ಎಂದು ಕೇಳಿದ. ನಂತರ ಸ್ವತಃ ಅಪ್ಪನೆ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ತನ್ನ ಕುರುಡು ಮಗನಿಗೆ ಬೇಸ್‍ಬಾಲ ಕಲಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹುಡುಗ ಹುಟ್ಟು ಕುರುಡನಲ್ಲ. ಈತ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಶಬ್ದಮಾಡುತ್ತಾ ಬರುವ ಬಾಲ್‍ನ್ನು ಜೋರಾಗಿ ಹೋಡೆಯ ಬೇಕೆನ್ನುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜ್ಞಾನ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದ. ಆದರೆ ಈತನಿಗೆ ಕೆಲವು ಬಾರಿ ಕತ್ತಲೆ ಎನ್ನುವ ಜಗತ್ತು ಪ್ರಪಾತಕ್ಕೆ ತಳುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗ ತಾಯಿ ಬಂದು ಮಗು ನಾನು ಇಲ್ಲೆ ಇದ್ದೇನೆ. ಹೇದರಬೇಡ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ದೈರ್ಯ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಅವನ ಅಕ್ಕ ಬಾರ್ಬರಾ ಟಾಸ್ಕ್ ಮಾಸ್ಟರ್ ಆಗಿದ್ದಳು. ನಿನ್ನ ಕೆಲಸ ನೀನೆ ಮಾಡಿಕೋ ಅಂತ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡು ಎನ್ನುವ ತಂದೆ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಜೋತೆಗೆ ಇರುವೆ ಹೆದರಬೇಡ ಎನ್ನುವ ತಾಯಿ, ನಿನ್ನ ಕೆಲಸ ನೀನೆ ಮಾಡಿಕೊ ಎನ್ನುವ ಅಕ್ಕ ಮೂರು ಜನ ಟೀಚರ್ಸ್‍ಗಳ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಜೀವನ ಪಾಠ ಕಳಿತ.
ಡೇವಿಡ್ ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ತನ್ನ 13ನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಡಾಕ್ಟರ್ ಆಗ ಬೇಕು ಅಂಥ ಅಪ್ಪನೀಗೆ ತಿಳಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಸಿದ್ದತೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಮೊದಲು ಬ್ಲೈಂಡ್ ಸ್ಕೂಲ್ ಬಿಟ್ಟು ಪ್ರೌಡ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡ. ಅಪ್ಪ ಒಂದು ದಂಗಾಗುತ್ತಾನೆ. ಇವನಿಗೆ ಬೇಡ ಅಂಥ ಹೇಗೆ ಹೇಳೊದು ತಿಳಿಯದೆ ಸಂಬಂಧಿಕರು, ಹಾಗೂ ನಾನು ಸೇರಬೇಕು ಅಂದಿರುವ ಕಾಲೇಜಿನ ಲೇಕ್ಚರ್ ಕಡೆಯಿಂದ ಹೇಳಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಆತ ಹೇಳತ್ತಾನೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಚಾಲೇಂಜ್‍ಗಳನ್ನೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದೆ ಇರುವವರೆ ನೀಜವಾದ ಅಂಗವಿಕಲರು. ನನ್ನಂತಹ ಅನೇಕ ಜನರಿಗೆ ಸ್ಪೂರ್ತಿಯಾಗುತ್ತೇನೆ ಎಂದನು. ನಗರದಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಮೇಡಿಕಲ್ ಕಾಲೇಜುಗಳ ಪೈಕಿ 10ಕಾಲೇಜುಗಳಿಗೆ ಅಪ್ಲೀಕೇಶನ್ ಹಾಕಿದ ಅದರಲ್ಲಿ ಎಂಟು ಕಾಲೇಜುಗಳು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದವು.

ತಾನು ನಂಬಿಕೆಯಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವ ಒಂಬತ್ತನೆ ಕಾಲೇಜು ಸಹ ಕೈಚಲ್ಲಿದಾಗ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಕಣ್ಣಂಚಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ನಾಣು ಸೋತೆ ಅಂತ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆಯ ಕೈಹಿಡಿದು ಅಳುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಹತ್ತನೆ ಕಾಲೇಜಿನ ಕಮೀಟಿಯ ಸದಸ್ಯರ ಒಂದು ಮಾತಿನಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಡಾಕ್ಟರ್ ಕಲಿಯಲು ಅವಕಾಶ ಸಿಕಿದನ್ನು ಅವನ ಅಕ್ಕ ಬಾರ್ಬರಾ ದುಖಃದಲ್ಲಿ ಕಾಲ್ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಇನ್ನು ಅವನು ಡಾಕ್ಟರ್ ಓದಿದ್ದು ಒಂದು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದಂತೆ. ಅವನ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಪಲಿತಾಂಶ ನೋಡಿದಾ ಗೊತ್ತಾಯಿತು ಅವನು ಇಡೀ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಮೊದಲ ರ್ಯಾಂಕ್ ಬಂದಿದ್ದ.

ಅವನಿಗೆ ತರಬೇತಿ ನೀಡಿದ ಲೆಕ್ಚರ್ ಒಬ್ಬರು ಹೇಳತ್ತಾರೆ ಡೇವಿಡ್ ಸಾಮಾನ್ಯರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಅಸ್ಥವ್ಯಸ್ಥನಂತೆ ಕಂಡರು ಅವನು ಈ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿರುವ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲ ವೈದ್ಯರಿಂಗತಲೂ ಆರೋಗ್ಯವಂತನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಇವನ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗು ರೋಗಿಗಳು ಯಾವುದೇ ಅವಮಾನ ಪಡದೇ ದೈರ್ಯವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು.

ಅಂತಹ ಕುರುಡು ವ್ಯಕ್ತಿ ಇಂತಹ ಅಭುತ್ವ ಪೂರ್ಣ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ನಾನು ವೈದ್ಯೆ ಆಗಬೇಕು, ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ನನ್ನದೇಯಾದ ವಿಭಿನ್ನ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಆಸೆ, ಕನಸಿಗೆ ರೇಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿ, ಸ್ಪೂರ್ತಿಯಾದರು. ಈಗ ನನ್ನ ಆಸೆಗೆ ಅಪ್ಪ ಸಹಕರಿ ಉತ್ತಮ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಆಸೆ, ಕನಸ್ಸನ್ನು ಪೂರ್ತಿ ಮಾಡದೇ ಹೋದರು ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ. ಅಪ್ಪನನ್ನು ಈ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸುವಂತಹ ಕೆಲಸ ಮಾಡದೇ, ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಎದೆ ತಟ್ಟಿ ಹೇಳುವಂತೆ ಬದುಕುತ್ತೇನೆ.

ಐ ಲವ್ ಯು ಅಪ್ಪ

ಕಾಂಚನ

ಸುದ್ದಿದಿನ.ಕಾಂ|ವಾಟ್ಸಾಪ್|9980346243

Continue Reading

ಭಾಮಿನಿ

ಆಂತರ್ಯ..!?

Published

on

ದಿನವೂ ಸಂಜೆ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಎದುರಿನ ಮನೆ ಮುಂದೆ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದ ಸುಮಾರು ಐದಾರು ಹೆಂಗಸರು ಕೂತು ಹರಟೆ ಹೊಡಿತಿರ್ತಾರೆ. ಅವರು ಸ್ವಲ್ಪ ಜೋರಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದ್ರು ನಮಗೆ ನೀಟಾಗಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತೆ. ಹೀಗೆ ನಿನ್ನೆ ಸಂಜೆ ಗಿಡಗಳಿಗೆ ನೀರು ಹಾಕೋವಾಗ ಅವರ ಮಾತುಗಳು ನನ್ನ ಕಿವಿಗೂ ಬಿದ್ವು. ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ಅಷ್ಟೇ ತಮ್ಮ ಮಗಳ ಮದ್ವೆ ಮಾಡಿ ಗಂಡನ ಮನೆಗೆ ಕಳ್ಸಿದ್ರು.

ಈ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರಿಸ್ತಾ ಒಬ್ಬರು “ಏನಮ್ಮ ,ಮಗಳು ಬಂದಿದ್ಲ ಮನೆಗೆ?” ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ರು, ಅದಕ್ಕೆ ಆ ತಾಯಿ ಜೋತು ಮುಖ ಹಾಕಿ “ಇಲ್ಲ ಅಕ್ಕ ” ಅಂದ್ಲು. ಅಲ್ವೇ ಒಬ್ಬಳೇ ಮಗಳು, ತಿಂಗಳಾಯಿತು ನೋಡದೆ ಹೋಗಿ ಕರ್ಕೊಂಡು ಬರ್ಬಾರ್ದ, ಅಂದಿದ್ದೆ ತಡ ಆ ತಾಯಿ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕ್ತಾ ಮುಂದಿನವಾರ ಅವಳ ಹುಟ್ಟಿದಬ್ಬ ಇದೆ,ಕಳಿಸಿಕೊಡಿ ಅಂತ ಒಂದು ವಾರದಿಂದ ಕೇಳ್ತಿದ್ರೆ ಒಪ್ಪಕೊಳ್ತಾನೆ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಮಾತು ಮುಗ್ಸೋವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನನಗರಿವಿಲದೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲೂ ನೀರು ಜಿನುಗಿತ್ತು ನೋಡಿ!

ಎಷ್ಟು ವಿಪರ್ಯಾಸ ಅಲ್ಲವೇ ? ತಾವು ಹೆತ್ತು ,ಹೊತ್ತು ,ಸಾಕಿ ,ಬೆಳೆಸಿ ,ಓದಿಸಿ ,ಪ್ರೀತಿಸಿ,ಮುದ್ದಿಸಿದ ಮಗಳು, ದಿನವೂ ಮನೆ ತುಂಬಾ ಓಡಾಡ್ತಾ, ತಂದೆ ತಾಯಿಯ ಅಕ್ಕರೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದು,ಅವರ ನೋವು ಮರೆಸಿದ ಮಗಳು, ಮದುವೆ ಆದ ತಕ್ಷಣ ವೇ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಸ್ವತ್ತಾಗುತ್ತಾಳೆ ಅಲ್ವಾ? ಅದುವರೆಗೂ ತಮ್ಮ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಓಡಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಮಗಳನ್ನ ಈಗ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಬೇಕು ಅಂತ ಅನಿಸಿದರೂ ಅತ್ತೆ ಮನೆಯವರ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಪಡೆಯಬೇಕು.

ಅಳಿಯನ ಆಣತಿ ಪಡೆಯಬೇಕು. ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಅವರು ಒಪ್ಪಿ ಕಳಿಸಿದರು ಕೂಡ ಇಷ್ಟೇ ದಿನಕ್ಕೆ ವಾಪಾಸ್ ಬರಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಕಡಿವಾಣ. ತಂದೆ ತಾಯಿಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಷ್ಠವೋ,ಸುಖವೊ,ಮಗಳು ನೆಮ್ಮದಿಯ ಬದುಕನ್ನು ಕಂಡಿರುತ್ತಾಳೆ. ಮದುವೆಯ ನಂತರ ಅತ್ತೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಅದೇ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಬದುಕನ್ನು ಬದುಕಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾಳೆ, ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವೂ ತಂದೆ ,ತಾಯಿ,ಒಡ ಹುಟ್ಟಿದವರ ಕಾಣಲು ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಾಳೆ..ಗಂಡನ ಮನೆಯ ಎಲ್ಲರ ಜೊತೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವ,ಅವರ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾಳೆ, ಆಗ ಅವಳಿಗೆ ಹೊಂದೊಕೊಳ್ಳಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಕೊಡಬೇಕು. ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಅವಳು ಒತ್ತಡಗಳ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿಹೋಗುತ್ತಾಳೆ. ಆಗ ಅವಳಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ತಾಯಿಯಂಥ ಪ್ರೀತಿ,ಕಾಳಜಿ .

ಈ ಥರದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಮದುವೆ ಆದ ಪ್ರತಿ ಹೆಣ್ಣು ಅನುಭವಿಸಿಯೇ ಇರುತ್ತಾಳೆ. ಪ್ರತಿ ಅತ್ತೆಯು ಮಗಳಾಗಿದ್ದು,ಮತ್ತೊಂದು ಮನೆಯ ಸೊಸೆಯಾಗಿ,ನಂತರ ಅತ್ತೆಯ ಪದವಿಗೆ ಏರಿರುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳು ಕೂಡಾ ಈ ಎಲ್ಲ ನೋವುಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿಯೇ ಇರುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೂ ಅದೆಲ್ಲವನ್ನು ಮರೆತು ಸೊಸೆಯಮೇಲೆ ದರ್ಬಾರು ಮಾಡುವುದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ ???ಅತ್ತೆ ತನ್ನನ್ನು ಮಗಳ ಹಾಗೆ ಪ್ರೀತಿಸಬೇಕು ಅನ್ನೋದು ಎಲ್ಲ ಸೊಸೆಯಂದಿರಾ ಬಯಕೆಯೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ.
ಇಂದಿನ ಕೂಡು ಕುಟುಂಬಗಳು ಒಡೆದು,ಚಿಕ್ಕ ಕುಟುಂಬಗಳಾಗುವಲ್ಲಿ “ಸಂಪೂರ್ಣ ಪಾತ್ರ ಸೊಸೆಯದೇ” ಅಂತ ವಾದಿಸುವ ಎಷ್ಟೋ ಬರವಣಿಗೆ ಓದಿದ್ದೇನೆ,ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ…ಒಬ್ಬ ಸೊಸೆಯಾಗಿ ನಾನೂ ಕೆಲ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳ ಬಯಸುವೆ.

ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸಿ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲ ಪ್ರೀತಿಯು ಸಿಕ್ಕಾಗ ಅವನು ಬೇರೆ ಏನನ್ನು ಹಂಬಲಿಸಲಾರ. ಕಾರಣ ಪ್ರೀತಿ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಕೂಡಿಸುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು ಕಳೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಹಿರಿಯರು ಅಂತ ಇರೋ ಮನೇಲಿ ಮಗಳು, ಸೊಸೆ ಎನ್ನುವ ಭೇದ ವೇ ಈ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಮೂಲ ಕಾರಣ. ಮದುವೆ ಆದಮೇಲೆ ಮಗನ ಪ್ರೀತಿ ಇಬ್ಭಾಗವಾಗುವುದು ಸಹಜ,ಎಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ ಸಹ ಮದುವೆ ಮಾಡಿರುತ್ತಾರೆ ಅಂದಮೇಲೆ ಆ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅವರೇಕೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ..? ತಮ್ಮ ನೋವಿಗೆ ಕೇವಲ ಸೊಸೆಯನ್ನೇ ಹೊಣೆ ಮಾಡುವುದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ ?ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಒಂದು ತಪ್ಪು ಮಗಳಿಂದ ಆದರೆ ಅದು ಆಕಸ್ಮಿಕ, ಅದೇ ತಪ್ಪು ಸೊಸೆಯದಾದರೆ? ಅಲ್ಲಿ ನಡೆವ ಸಂಗತಿಯೇ ಬೇರೆ. ಮಗಳಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಜ್ವರ ಬಂದರು ಅಯ್ಯೋ ಪಾಪ ಅಂತ ಅದೆಷ್ಟು ಮರುಗುವಳೋ ಈ ಅತ್ತೆ. ಅದೇ ಸೊಸೆ ಮನೆ,ನೌಕರಿ,ಮಗು ಹೀಗೆ ಕಾಲಿಗೆ ಚಕ್ರ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ,ವಿಶ್ರಾಂತಿಯನ್ನು ಅರಿಯದೆ ಅದೆಷ್ಟು ದಣಿದರು ಮೆಚ್ಚುಗೆಯ ಒಂದು ಮಾತೂ ಇಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಅವಳ ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲೂ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಕಾಯಕ ಮಾತ್ರ ನಿರಂತರ. ಮಗಳೊಬ್ಬಳೇ ಅಡಿಗೆ ಮನೇಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರೆ ಅದೆಷ್ಟು ಬೇಗ ಹೋಗಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವಾಗ ಇದ್ದ ಕಾಳಜಿ ,ಸೊಸೆಯ ಮೇಲೆ ಯಾಕಿಲ್ಲ?ಅವಳು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದು ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ ಒಂದೇ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತ ಏಕೆ ಅನಿಸುವುದಿಲ್ಲ ? ಇಂತಹ ಪ್ರತಿ ಘಟನೆಯು ಸೊಸೆಗೆ ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ನೆನಪಿಸದೆ ಇರವು. ಬೇಕು ಅನಿಸಿದಾಗ ಅವರನ್ನು ನೋಡಲಾಗದ ಅಸಹಾಯಕತೆ. ದಿನವೂ ಮಲಗುವಾಗ ಅವರಿಗಾಗಿ ಒಂದು ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡುವಾಗ ಅವರನ್ನು ನೆನೆದು ಕಣ್ಣೀರಿಡುವುದು. ಆಗ ಅವಳ ಕಣ್ಣೊರೆಸುವುದು ಮಾತ್ರ ಅವಳ ಆಪ್ತ ಗೆಳೆಯ ಅವಳ ತಲೆದಿಂಬು. ನಿಜ, ಇಂತಹ ಅದೆಷ್ಟೊ ಕಥೆಗಳು ಈ ತಲೆದಿಂಬಿನ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಹೂತು ಹೋಗಿವೆಯೋ??ಇಂತಹ ಅದೆಷ್ಟೋ ಒತ್ತಡಗಳ ಅವಳ ತಾಳ್ಮೆ ಅದೆಷ್ಟು ಸಹಿಸೀತು?

ಒಮ್ಮೆ ತಾಳ್ಮೆ ಗೆಟ್ಟು ಮಾತಾಡಿದರೆ ಅಲ್ಲಿಯೂ ತಪ್ಪು ಅವಳದ್ದೇ. ಇರಲಿ, ಹೀಗೆ ಹೇಳ್ತ ಹೋದ್ರೆ ಈ ಲೇಖನಕ್ಕೆ ಕೊನೆಯೇ ಇರಲ್ಲ . ಇದೆಲ್ಲವನ್ನು ಹೇಳುವುದರ ಉದ್ದೇಶ ಇಷ್ಟೇ. ಸಂಬಂಧಗಳ ಅಡಿಪಾಯ ಪ್ರೀತಿ. ಅದರಲ್ಲಿ ಭೇದ ಇರಬಾರದು..ಮಗಳ ಮೇಲಿನ ಕೊಂಚ ಮಮತೆ ಸೊಸೆಯ ಮೇಲು ಇರಲಿ. ಅವಳ ತ್ಯಾಗ ,ಕಷ್ಟಗಳಿಗೊಂದು ‘ಮೆಚ್ಚುಗೆ’ ಇರಲಿ. ಅವಳ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ತಿದ್ದಿ ಹೇಳುವ ಗುಣ ಇರಲಿ ಹೊರತು ಅವಳ ಹಿಂದೆ ಆಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಣ್ಣತನ ಇರದಿರಲಿ. ಒಂದು ಹೆಣ್ಣು ಮದುವೆಯಾದಮೇಲೆ ತನ್ನ ಇಷ್ಟದ ನ ತವರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬರುತ್ತಾಳೆ. ತನ್ನೆಲ್ಲಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಅಷ್ಟೇ ಯಾಕೆ ಅವಳ ಹೆಸರು,ಅಸ್ತಿತ್ವ ಎಲ್ಲವೂ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದೆಲ್ಲದರ ಬದಲಾಗಿ ಅವಳು ಬಯಸುವುದು “ಕೊಂಚ ಪ್ರೀತಿ” ಮಾತ್ರ.

ಈ ಪ್ರೀತಿಗೇಕೆ ಮಗಳು, ಸೊಸೆ ಎನ್ನುವ ಭೇದ ಅಲ್ಲವೇ ? ಚಪ್ಪಾಳೆ ಹೇಗೆ ಒಂದೇ ಕೈ ಇಂದ ಆಗಿವುದಿಲ್ಲವೋ ಹಾಗೆ ತಪ್ಪು ಕೂಡ ಒಬ್ಬರದೇ ಆಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.ಚಿಕ್ಕವರು ತಪ್ಪು ಮಾಡಲು ಕಾರಣ ದೊಡ್ಡವರ ನಡುವಳಿಕೆಯೇ ಕಾರಣ ಅಲ್ಲ್ವೆ??ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಳಜಿ ,ಕೊಂಚ ಪ್ರೀತಿ ಇದ್ದರೆ ಅದೇ ಸ್ವರ್ಗ .,…ಅಲ್ಲವೇ..?

ಕವಿತ ವಸಂತ್
ಸಂಗೀತ ಶಿಕ್ಷಕಿ

ಸುದ್ದಿದಿನ.ಕಾಂ|ವಾಟ್ಸಾಪ್|9986715401

Continue Reading
Advertisement

Trending