Connect with us
http://www.suddidina.com/category/political-news

ಭಾಮಿನಿ

ಮರ ಮುಪ್ಪಾದರೂ ಹುಳಿ ಮುಪ್ಪೆ…?

Published

on

ಇಂದಿಗೂ ಕಾಡುತ್ತಾಳೆ ಆ ಬೆಣ್ಣೆ ಅಜ್ಜಿ..!

ಯಸ್ಸು 70 ರ ಗಡಿ ದಾಟಿ ಬಹಳ ವರ್ಷಗಳೇ ಆಗಿದ್ದವು. ಆದರೂ ಕುಗ್ಗದ ಉತ್ಸಾಹ, ಬತ್ತದ ಹುರುಪಿನ ಹೊಳೆ .ದುಡಿದು ತಿನ್ನಬೇಕೆಂಬ ಆರೋಗ್ಯಪೂರ್ಣ ಸ್ವಾರ್ಥ.. ಯಾರ ಹಂಗಲ್ಲೂ ಬದುಕಲ್ಲ ಎಂಬ ಅನುಕರಣೀಯ ಅಹಂಕಾರ..! ಹೌದು ನಾನೀಗ ಹೇಳ ಹೊರಟಿರುವುದು ಮುಪ್ಪಿಗೆ ಸವಾಲೆಸಿದು ಬದುಕಿದ, ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಅಜ್ಜಿಯರ ಬಗ್ಗೆ . ಈ ಅಜ್ಜಿಯರ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯ ಹೊರಟಾಗ ನನಗೆ ಮೊದಲು ನೆನಪಾಗಿದ್ದು, ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಬೆಣ್ಣೆ ಅಜ್ಜಿ. ಅವಳು ಬದುಕಿರುವರೆಗೂ ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಬೆಣ್ಣೆ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ನನಗೂ ಆವಳನ್ನು ಬೆಣ್ಣೆ ಅಜ್ಜಿ ಎನ್ನುವುದೇ ಇಷ್ಟ. ಹಾಗಂತ ಅವಳು ಬೆಣ್ಣೆಯಷ್ಟು ಮೃದು ಸ್ವಭಾವದವಳಲ್ಲ. ಘಾಟಿ ಮುದುಕಿ, ಸುಖಾಸುಮ್ಮನೆ ಯಾರೊಂದಿಗೂ ವಾದಕ್ಕಿಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವಳ ಸುದ್ದಿಗೆ ಬಂದರೆ ಮಾತ್ರ ಅವರನ್ನು ಹಣ್ಣುಗಾಯಿ ನೀರುಗಾಯಿ ಮಾಡುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಏರು ಪೇರುಗಳನ್ನುದಾಟಿ ಬಂದವಳು. ಸ್ವಂತ ಕಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಇತರರಿಗೆ ಮಾದರಿಯಾದವಳು.

ಹೌದು ಆ ನನ್ನ ಬೆಣ್ಣೆ ಅಜ್ಜಿ ಇದ್ದಿದ್ದು, ನನ್ನ ಹಳೆಯ ಆಫೀಸಿನ ಎದುರು ಚಿಕ್ಕದೊಂದು ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಅಂಗಡಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಎಂದೂ ಯಾರನ್ನು ದಮ್ಮಯ್ಯ ದತ್ತಯ್ಯ ಎನ್ನದ ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿ ಅವಳು. 10 ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳನ್ನು ಹತ್ತಲು ಸುಸ್ತು ಎನ್ನುವ ಈಗಿನ ಕಾಲದ ಹರೆಯದ ಹುಡುಗಿಯರನ್ನು ನಾಚಿಸುವ ರೀತಿ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿ ಅಷ್ಟೇ ಹುಮ್ಮಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಅನಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಸುಮಾರು 20 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಆ ಪುಟ್ಟ ಗೂಡಿನ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲೇ ಜೀವನಾಧಾರ ಕಂಡುಕೊಂಡ ಅವಳು ಆ ರೋಡಿನಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚು. ಎಲ್ಲರೂ ಆಕೆಯ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಕೊಂಡಾಡುತ್ತಿದ್ದವರೇ. ಹೋಗುವಾಗ ಬರುವಾಗ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಆಕೆಯನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸದೇ ಹೋಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.. ಈ ಅಜ್ಜಿ ಕೈ ಲಾಗದ ಮತ್ತೊಂದು ಅಜ್ಜಿಗೆ ದಿನ ಊಟ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ನೋವಿಗೆ ದನಿಯಾಗಿ ಸಾಂತ್ವನ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ ಬದುಕುವುದನ್ನೇ ಕರಗತ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಅವಳ ಕಾಲದವರ ನಡುವೆ ಗಂಡಸಿನಂತೆ ತಲೆ ಎತ್ತಿ ಬದುಕಿದವಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ಒಳಗೆ ಕರುಣಾಮಯಿ. ಅದು ಅವಳನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಕಂಡವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತು.

ಆ ಅಜ್ಜಿಯೇನು ಶೋಕಿಗೆ ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕೆ ಇಳಿದವಳಲ್ಲ. ಜೀವನ ಆಕೆಗೆ ತುಂಬಾ ಪಾಠ ಕಲಿಸಿತ್ತು. ಆ ಸಿಟಿಯಲ್ಲಿ ಅಂಗಡಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು 20 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಮುನ್ನಡೆಸುವುದೆಂದರೆ ಅದು ಸುಲಭದ ಮಾತಲ್ಲ. ದುಡ್ಡಿಗಾಗಿ ಹಪಹಪಿಸುವ ಬಕ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಮಧ್ಯೆ…! ಇತ್ತ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಆಕೆಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ದಾಂಡಿಗನಂಥ ಮೊಮ್ಮಗ ಯಾವಾಗ್ಲೂ ಅಜ್ಜಿಗೆ ದುಡ್ಡು ಕೊಡುವಂತೆ ಪೀಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೂ ಅಜ್ಜಿ ಎದೆಗುಂದಲಿಲ್ಲ. ಬದುಕಿನುದ್ದಕ್ಕೂ ಹೋರಾಟ ಮಾಡಿ ಸತ್ತಳು. ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಬೆಣ್ಣೆ ಅಜ್ಜಿ.. ಅದೇಕೋ ನನ್ನ ಕಂಡರೆ ಅವಳಿಗೆ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚು. ಆಫೀಸಿಗೆ ಬಂದು ಮಾತನಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಳು, ತಲೆ ಸವರಿ ಗುಲಾಬಿ ಹೂ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ಮರೆಯದೇ ನಮ್ಮ ಆಫೀಸಿನವರೆಗೆ ಪ್ರಸಾದ ತಂದುಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಎಲ್ಲೇ ಕಂಡರೂ ಬೆಣ್ಣೆ ಎಂದು ಕೂಗಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆ ಸೊಕ್ಕು ಮುಖದಲ್ಲೂ ಮೂಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಸುಂದರ ನಗು ಇಂದಿಗೂ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಜೇವನದ ಕುರಿತು ಜಿಗುಪ್ಸೆ ಆವರಿಸಿದಾಗ ಅವಳು ನೆನಪಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳ ಧೈರ್ಯ, ಎದೆಗಾರಿಕೆ ರಪ್ಪನೆ ಮುಖಕ್ಕೆ ರಾಚುತ್ತದೆ. ಬದುಕಲು ಸ್ಫೂರ್ತಿ ತುಂಬುತ್ತದೆ. ಹೌದು ಕೆಲವರೂ ಸತ್ತರೂ ಬದುಕಿರುತ್ತಾರೆ ನಮ್ಮೊಳಗೆ. ಅಂತಹವರ ಲಿಸ್ಟ್ ನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬೆಣ್ಣೆ ಅಜ್ಜಿಗೆ ಮೊದಲ ಸ್ಥಾನ.

ಇನ್ನು ತಾಯವ್ವ ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿ. ನನ್ನ ಸಾಕಿ ಬೆಳೆಸಿದವಳು, ಕೇವಲ ನನ್ನನ್ನಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ನಮ್ಮೂರಿನ ಅದೆಷ್ಟೋ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕೈ ತುತ್ತು ನೀಡಿದವಳು. ಅಂಗನವಾಡಿ ಸಹಾಯಕಿಯಾಗಿದ್ದ ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿ, ನನ್ನ ಜೀವನದ ಮೊದಲ ಸ್ಫೂರ್ತಿ. ಎಂತಹ ಸಮಯ ಸಂದರ್ಭವನ್ನು ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ನಿಭಾಯಿಸಬಲ್ಲ ಅವಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅನುಕರಣೀಯ. ನಮ್ಮೂರಿನ ಅದೆಷ್ಟೋ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿ , ಹಾರೈಸಿ ಹರಸಿದವಳು.. ಮನೆಯ ನಾಲ್ಕು ಜನ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳು, ಪದೇ ಪದೇ ಹಾಸಿಗೆ ಹಿಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಪತಿ, ಬಂಧು – ಬಳಗ, ಅಂಗನವಾಡಿ ಕರ್ತವ್ಯ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅದೇಗೆ ನಿಭಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಳೋ. ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಸಾರವನ್ನು ಸರಿದೂಗಿಸುವುದೆಂದರೆ ಅಷ್ಟು ಸುಲಭದ ಮಾತಲ್ಲ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿ ಸಂಸಾರ ತಕ್ಕಡಿಯನ್ನು ಸಮವಾಗಿ ತೂಗಿಸಿದವಳು.. ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿರದವರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ನೋವಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಅಜ್ಜಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಧೈರ್ಯದ ಮಾತುಗಳು, ತುಂಬುತ್ತಿದ್ದ ಉತ್ಸಾಹ, ಬದುಕನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡಿವೆ. ಎಷ್ಟೇ ನೋವಿನಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಐದು ನಿಮಿಷ ಮಾತನಾಡಿದರೆ ಸಾಕು ಅವಳು ಆಡುವ ಮಾತುಗಳು ಬದುಕಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಛಲ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಭರವಸೆಯ ಚಿಲುಮೆ ಚಿಮ್ಮಿಸುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿ ಎಂದೂ ತಾಳ್ಮೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡವಳಲ್ಲ. ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅವಳಿಂದ ಕಲಿತ ದೊಡ್ಡ ಪಾಠ ತಾಳ್ಮೆ ಮತ್ತು ಧೈರ್ಯ.

ಮಕ್ಕಳು-ಸೊಸೆಯರು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲ್ಲ ಎಂದು ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ಹಾರಾಡುವ ಕೂಗಾಡುವ ಅದೆಷ್ಟೋ ಅಜ್ಜಿಯರ ನಡುವೆ , ಸೊಸೆಯರೂ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಂತೆ, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನಾವೇಕೆ ಭಾರವಾಗಬೇಕು. ನಾವು ದುಡಿದು ತಿನ್ನಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಮನಸ್ಥಿತಿಯ ಅಜ್ಜಿಯರು ನಿಜ್ಕಕ್ಕೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ಎಂತಹ ಸಮಯದಲ್ಲಿಯೂ ತಮ್ಮ ಸ್ವಾಭಿಮಾನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಕೊಡದ ಅವರು ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಮಾದರಿಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಹೋದರೆ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಸವಾಲೆಸೆದು ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಇಂಥ ಸಾವಿರ ಅಜ್ಜಿಯರು ಉದಾಹರಣೆಗಳಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತಾರೆ.. ಮಾರ್ಕೆಟ್ ನಲ್ಲಿ ಸೊಪ್ಪು-ತರಕಾರಿ ಮಾರುವ ಅಜ್ಜಿಯರೂ ಬೆಳಗ್ಗೆಯೇ ಎದ್ದು, ಮನೆಯವರನೆಲ್ಲಾ ಸಂಭಾಳಿಸಿ, ನೈ ಟ್ ಆಲ್ಟ್ ಬಸ್ ಹತ್ತಿ, ಸೂರ್ಯ ಹುಟ್ಟುವ ಮೊದಲೇ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಬಂದು ವ್ಯಾಪಾರ ಆರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸಿ, ಯಾರೂ ತಮ್ಮ ಕಡೆ ಬೊಟ್ಟು ಮಾಡಿ ತೋರಿಸದಂತೆ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಅವರು ನಿಜಕ್ಕೂ ಆದರ್ಶನೀಯ. 7 ಗಂಟೆಗೆ ಎದ್ದರೂ ಬೇಗ ಎದ್ದೆವೆಂದು ಕುಣಿದಾಡುವ ನಮ್ಮೆದುರು 5 ಗಂಟೆಗೆ ಎದ್ದರೂ ಲೇಟಾಗಿ ಎದ್ದೆವಲ್ಲಾ ಎಂಬ ನಮ್ಮಈ ಅಜ್ಜಿಯರು ನಿಜಕ್ಕೂ ವೀರ ವನಿತೆಯರು. ದೊಡ್ಡ – ದೊಡ್ಡ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಲೆಕ್ಕಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ನಾವು, ಇವರನ್ನು ಗಣನೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಬದುಕಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ –ಸಣ್ಣ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲವೂ ಅಡಕವಾಗಿರುವುದು.ನಿಜವಾದ ಜೀವನದ ಅರ್ಥ ಅಡಕವಾಗಿರುವುದೇ ಇಲ್ಲಿಯೇ..

ನಾನು ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ ಯಾವ ಅಜ್ಜಿಯರೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಲಿತವರಲ್ಲ, ಆದರೂ ಜೀವನವೆಂಬ ಸಾಗರವನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಈಜಿ ದಡ ಸೇರಿದವರು.. ಬದುಕಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿರುವುದರ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಚಿಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ನಮ್ಮ ಅಮೂಲ್ಯ ಜೀವನವನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ನಮಗೆ ಇವರ ಬದುಕು ಆದರ್ಶಪ್ರಿಯವೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಕೆಲವೊಂದು ಅನಿಶ್ಚಿತ ಆಘಾತಗಳು ಎದುರಾದಾಗ ಎಲ್ಲ ಮುಗಿದೇ ಹೋಯಿತು ಎಂದು ಜೀವನ , ಜೀವ ಎರಡನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಯುವಜನತೆಗೆ ಈ ಅಜ್ಜಿಯರ ಧೈರ್ಯ, ಜೀವನ ಅನುಭವ,ಅವರು ಬದುಕಿದ ರೀತಿ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ ಬದುಕುವ ಉತ್ಸಾಹ ಬರದೇ ಇರದು.

ಸುದ್ದಿದಿನ.ಕಾಂ|ವಾಟ್ಸಾಪ್|9986715401

ಭಾಮಿನಿ

ಆಂತರ್ಯ..!?

Published

on

ದಿನವೂ ಸಂಜೆ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಎದುರಿನ ಮನೆ ಮುಂದೆ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದ ಸುಮಾರು ಐದಾರು ಹೆಂಗಸರು ಕೂತು ಹರಟೆ ಹೊಡಿತಿರ್ತಾರೆ. ಅವರು ಸ್ವಲ್ಪ ಜೋರಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದ್ರು ನಮಗೆ ನೀಟಾಗಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತೆ. ಹೀಗೆ ನಿನ್ನೆ ಸಂಜೆ ಗಿಡಗಳಿಗೆ ನೀರು ಹಾಕೋವಾಗ ಅವರ ಮಾತುಗಳು ನನ್ನ ಕಿವಿಗೂ ಬಿದ್ವು. ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ಅಷ್ಟೇ ತಮ್ಮ ಮಗಳ ಮದ್ವೆ ಮಾಡಿ ಗಂಡನ ಮನೆಗೆ ಕಳ್ಸಿದ್ರು.

ಈ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರಿಸ್ತಾ ಒಬ್ಬರು “ಏನಮ್ಮ ,ಮಗಳು ಬಂದಿದ್ಲ ಮನೆಗೆ?” ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ರು, ಅದಕ್ಕೆ ಆ ತಾಯಿ ಜೋತು ಮುಖ ಹಾಕಿ “ಇಲ್ಲ ಅಕ್ಕ ” ಅಂದ್ಲು. ಅಲ್ವೇ ಒಬ್ಬಳೇ ಮಗಳು, ತಿಂಗಳಾಯಿತು ನೋಡದೆ ಹೋಗಿ ಕರ್ಕೊಂಡು ಬರ್ಬಾರ್ದ, ಅಂದಿದ್ದೆ ತಡ ಆ ತಾಯಿ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕ್ತಾ ಮುಂದಿನವಾರ ಅವಳ ಹುಟ್ಟಿದಬ್ಬ ಇದೆ,ಕಳಿಸಿಕೊಡಿ ಅಂತ ಒಂದು ವಾರದಿಂದ ಕೇಳ್ತಿದ್ರೆ ಒಪ್ಪಕೊಳ್ತಾನೆ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಮಾತು ಮುಗ್ಸೋವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನನಗರಿವಿಲದೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲೂ ನೀರು ಜಿನುಗಿತ್ತು ನೋಡಿ!

ಎಷ್ಟು ವಿಪರ್ಯಾಸ ಅಲ್ಲವೇ ? ತಾವು ಹೆತ್ತು ,ಹೊತ್ತು ,ಸಾಕಿ ,ಬೆಳೆಸಿ ,ಓದಿಸಿ ,ಪ್ರೀತಿಸಿ,ಮುದ್ದಿಸಿದ ಮಗಳು, ದಿನವೂ ಮನೆ ತುಂಬಾ ಓಡಾಡ್ತಾ, ತಂದೆ ತಾಯಿಯ ಅಕ್ಕರೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದು,ಅವರ ನೋವು ಮರೆಸಿದ ಮಗಳು, ಮದುವೆ ಆದ ತಕ್ಷಣ ವೇ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಸ್ವತ್ತಾಗುತ್ತಾಳೆ ಅಲ್ವಾ? ಅದುವರೆಗೂ ತಮ್ಮ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಓಡಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಮಗಳನ್ನ ಈಗ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಬೇಕು ಅಂತ ಅನಿಸಿದರೂ ಅತ್ತೆ ಮನೆಯವರ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಪಡೆಯಬೇಕು.

ಅಳಿಯನ ಆಣತಿ ಪಡೆಯಬೇಕು. ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಅವರು ಒಪ್ಪಿ ಕಳಿಸಿದರು ಕೂಡ ಇಷ್ಟೇ ದಿನಕ್ಕೆ ವಾಪಾಸ್ ಬರಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಕಡಿವಾಣ. ತಂದೆ ತಾಯಿಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಷ್ಠವೋ,ಸುಖವೊ,ಮಗಳು ನೆಮ್ಮದಿಯ ಬದುಕನ್ನು ಕಂಡಿರುತ್ತಾಳೆ. ಮದುವೆಯ ನಂತರ ಅತ್ತೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಅದೇ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಬದುಕನ್ನು ಬದುಕಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾಳೆ, ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವೂ ತಂದೆ ,ತಾಯಿ,ಒಡ ಹುಟ್ಟಿದವರ ಕಾಣಲು ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಾಳೆ..ಗಂಡನ ಮನೆಯ ಎಲ್ಲರ ಜೊತೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವ,ಅವರ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾಳೆ, ಆಗ ಅವಳಿಗೆ ಹೊಂದೊಕೊಳ್ಳಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಕೊಡಬೇಕು. ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಅವಳು ಒತ್ತಡಗಳ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿಹೋಗುತ್ತಾಳೆ. ಆಗ ಅವಳಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ತಾಯಿಯಂಥ ಪ್ರೀತಿ,ಕಾಳಜಿ .

ಈ ಥರದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಮದುವೆ ಆದ ಪ್ರತಿ ಹೆಣ್ಣು ಅನುಭವಿಸಿಯೇ ಇರುತ್ತಾಳೆ. ಪ್ರತಿ ಅತ್ತೆಯು ಮಗಳಾಗಿದ್ದು,ಮತ್ತೊಂದು ಮನೆಯ ಸೊಸೆಯಾಗಿ,ನಂತರ ಅತ್ತೆಯ ಪದವಿಗೆ ಏರಿರುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳು ಕೂಡಾ ಈ ಎಲ್ಲ ನೋವುಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿಯೇ ಇರುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೂ ಅದೆಲ್ಲವನ್ನು ಮರೆತು ಸೊಸೆಯಮೇಲೆ ದರ್ಬಾರು ಮಾಡುವುದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ ???ಅತ್ತೆ ತನ್ನನ್ನು ಮಗಳ ಹಾಗೆ ಪ್ರೀತಿಸಬೇಕು ಅನ್ನೋದು ಎಲ್ಲ ಸೊಸೆಯಂದಿರಾ ಬಯಕೆಯೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ.
ಇಂದಿನ ಕೂಡು ಕುಟುಂಬಗಳು ಒಡೆದು,ಚಿಕ್ಕ ಕುಟುಂಬಗಳಾಗುವಲ್ಲಿ “ಸಂಪೂರ್ಣ ಪಾತ್ರ ಸೊಸೆಯದೇ” ಅಂತ ವಾದಿಸುವ ಎಷ್ಟೋ ಬರವಣಿಗೆ ಓದಿದ್ದೇನೆ,ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ…ಒಬ್ಬ ಸೊಸೆಯಾಗಿ ನಾನೂ ಕೆಲ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳ ಬಯಸುವೆ.

ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸಿ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲ ಪ್ರೀತಿಯು ಸಿಕ್ಕಾಗ ಅವನು ಬೇರೆ ಏನನ್ನು ಹಂಬಲಿಸಲಾರ. ಕಾರಣ ಪ್ರೀತಿ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಕೂಡಿಸುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು ಕಳೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಹಿರಿಯರು ಅಂತ ಇರೋ ಮನೇಲಿ ಮಗಳು, ಸೊಸೆ ಎನ್ನುವ ಭೇದ ವೇ ಈ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಮೂಲ ಕಾರಣ. ಮದುವೆ ಆದಮೇಲೆ ಮಗನ ಪ್ರೀತಿ ಇಬ್ಭಾಗವಾಗುವುದು ಸಹಜ,ಎಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ ಸಹ ಮದುವೆ ಮಾಡಿರುತ್ತಾರೆ ಅಂದಮೇಲೆ ಆ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅವರೇಕೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ..? ತಮ್ಮ ನೋವಿಗೆ ಕೇವಲ ಸೊಸೆಯನ್ನೇ ಹೊಣೆ ಮಾಡುವುದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ ?ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಒಂದು ತಪ್ಪು ಮಗಳಿಂದ ಆದರೆ ಅದು ಆಕಸ್ಮಿಕ, ಅದೇ ತಪ್ಪು ಸೊಸೆಯದಾದರೆ? ಅಲ್ಲಿ ನಡೆವ ಸಂಗತಿಯೇ ಬೇರೆ. ಮಗಳಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಜ್ವರ ಬಂದರು ಅಯ್ಯೋ ಪಾಪ ಅಂತ ಅದೆಷ್ಟು ಮರುಗುವಳೋ ಈ ಅತ್ತೆ. ಅದೇ ಸೊಸೆ ಮನೆ,ನೌಕರಿ,ಮಗು ಹೀಗೆ ಕಾಲಿಗೆ ಚಕ್ರ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ,ವಿಶ್ರಾಂತಿಯನ್ನು ಅರಿಯದೆ ಅದೆಷ್ಟು ದಣಿದರು ಮೆಚ್ಚುಗೆಯ ಒಂದು ಮಾತೂ ಇಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಅವಳ ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲೂ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಕಾಯಕ ಮಾತ್ರ ನಿರಂತರ. ಮಗಳೊಬ್ಬಳೇ ಅಡಿಗೆ ಮನೇಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರೆ ಅದೆಷ್ಟು ಬೇಗ ಹೋಗಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವಾಗ ಇದ್ದ ಕಾಳಜಿ ,ಸೊಸೆಯ ಮೇಲೆ ಯಾಕಿಲ್ಲ?ಅವಳು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದು ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ ಒಂದೇ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತ ಏಕೆ ಅನಿಸುವುದಿಲ್ಲ ? ಇಂತಹ ಪ್ರತಿ ಘಟನೆಯು ಸೊಸೆಗೆ ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ನೆನಪಿಸದೆ ಇರವು. ಬೇಕು ಅನಿಸಿದಾಗ ಅವರನ್ನು ನೋಡಲಾಗದ ಅಸಹಾಯಕತೆ. ದಿನವೂ ಮಲಗುವಾಗ ಅವರಿಗಾಗಿ ಒಂದು ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡುವಾಗ ಅವರನ್ನು ನೆನೆದು ಕಣ್ಣೀರಿಡುವುದು. ಆಗ ಅವಳ ಕಣ್ಣೊರೆಸುವುದು ಮಾತ್ರ ಅವಳ ಆಪ್ತ ಗೆಳೆಯ ಅವಳ ತಲೆದಿಂಬು. ನಿಜ, ಇಂತಹ ಅದೆಷ್ಟೊ ಕಥೆಗಳು ಈ ತಲೆದಿಂಬಿನ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಹೂತು ಹೋಗಿವೆಯೋ??ಇಂತಹ ಅದೆಷ್ಟೋ ಒತ್ತಡಗಳ ಅವಳ ತಾಳ್ಮೆ ಅದೆಷ್ಟು ಸಹಿಸೀತು?

ಒಮ್ಮೆ ತಾಳ್ಮೆ ಗೆಟ್ಟು ಮಾತಾಡಿದರೆ ಅಲ್ಲಿಯೂ ತಪ್ಪು ಅವಳದ್ದೇ. ಇರಲಿ, ಹೀಗೆ ಹೇಳ್ತ ಹೋದ್ರೆ ಈ ಲೇಖನಕ್ಕೆ ಕೊನೆಯೇ ಇರಲ್ಲ . ಇದೆಲ್ಲವನ್ನು ಹೇಳುವುದರ ಉದ್ದೇಶ ಇಷ್ಟೇ. ಸಂಬಂಧಗಳ ಅಡಿಪಾಯ ಪ್ರೀತಿ. ಅದರಲ್ಲಿ ಭೇದ ಇರಬಾರದು..ಮಗಳ ಮೇಲಿನ ಕೊಂಚ ಮಮತೆ ಸೊಸೆಯ ಮೇಲು ಇರಲಿ. ಅವಳ ತ್ಯಾಗ ,ಕಷ್ಟಗಳಿಗೊಂದು ‘ಮೆಚ್ಚುಗೆ’ ಇರಲಿ. ಅವಳ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ತಿದ್ದಿ ಹೇಳುವ ಗುಣ ಇರಲಿ ಹೊರತು ಅವಳ ಹಿಂದೆ ಆಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಣ್ಣತನ ಇರದಿರಲಿ. ಒಂದು ಹೆಣ್ಣು ಮದುವೆಯಾದಮೇಲೆ ತನ್ನ ಇಷ್ಟದ ನ ತವರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬರುತ್ತಾಳೆ. ತನ್ನೆಲ್ಲಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಅಷ್ಟೇ ಯಾಕೆ ಅವಳ ಹೆಸರು,ಅಸ್ತಿತ್ವ ಎಲ್ಲವೂ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದೆಲ್ಲದರ ಬದಲಾಗಿ ಅವಳು ಬಯಸುವುದು “ಕೊಂಚ ಪ್ರೀತಿ” ಮಾತ್ರ.

ಈ ಪ್ರೀತಿಗೇಕೆ ಮಗಳು, ಸೊಸೆ ಎನ್ನುವ ಭೇದ ಅಲ್ಲವೇ ? ಚಪ್ಪಾಳೆ ಹೇಗೆ ಒಂದೇ ಕೈ ಇಂದ ಆಗಿವುದಿಲ್ಲವೋ ಹಾಗೆ ತಪ್ಪು ಕೂಡ ಒಬ್ಬರದೇ ಆಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.ಚಿಕ್ಕವರು ತಪ್ಪು ಮಾಡಲು ಕಾರಣ ದೊಡ್ಡವರ ನಡುವಳಿಕೆಯೇ ಕಾರಣ ಅಲ್ಲ್ವೆ??ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಳಜಿ ,ಕೊಂಚ ಪ್ರೀತಿ ಇದ್ದರೆ ಅದೇ ಸ್ವರ್ಗ .,…ಅಲ್ಲವೇ..?

ಕವಿತ ವಸಂತ್
ಸಂಗೀತ ಶಿಕ್ಷಕಿ

ಸುದ್ದಿದಿನ.ಕಾಂ|ವಾಟ್ಸಾಪ್|9986715401

Continue Reading

ಭಾಮಿನಿ

ಸೂಲಗಿತ್ತಿ ನರಸಮ್ಮ ಎಂಬ ದೈವ..!

Published

on

ಬಳ್ಳಿಯಿಂದ ಹೂವು ಸಮಯಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ತಾನೇ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಬೀಳಬೇಕು. ಅಂತೆಯೇ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿರುವ ಮಗುವು ತಾನೇ ತನಾಗಿ ಗರ್ಭದಿಂದ ಹೊರ ಬರಬೇಕು. ಆ ಮೂಲಕ ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ತನ್ನ ಚಲನೆಯನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಗರ್ಭದಿಂದ ಹೊರ ಬರುವ ಮಗುವಿಗೆ ಸೂಲಗಿತ್ತಿಯರು ದೈವವಾಗಿ ದಾರಿ ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆ ಮೂಲಕ ಮನುಕುಲಕ್ಕೆ ಕತ್ತರಿ ಪ್ರಯೋಗವಿಲ್ಲದೇ, ತಾನಾಗಿಯೇ ಜೀವವೊಂದು ಈ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಈ ಪ್ರಯಾಣವೇ ತಾಯ್ತನದ ದೊಡ್ಡ ಅದ್ಭುತ! ಹೀಗೆ 15,000 ಜೀವಗಳನ್ನು ತಾಯಿ ಗರ್ಭದಿಂದ ಈ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಸಹಜವಾಗಿ ಬೊಗಸೆಯಲ್ಲಿಡಿದು ಭೂಮಿಗೆ ಕರೆತಂದ ದೇವತೆ ನರಸಮ್ಮನವರು.

ಎಳೆಕೂಸು ದೇವರು, ಆ ದೇವರನ್ನು ಜಾಗ್ರತೆಯಾಗಿ ಸಹಜವಾಗಿ ತಾಯಿ ಮಡಿಲಿಗಿಟ್ಟ ನರಸಮ್ಮನವರ ಸಾಧನೆ ಮನುಕುಲಕ್ಕೆ ಮಹತ್ತರ ಕೊಡುಗೆ. ಸರ್ಕಾರಿ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕರೂ , ತನ್ನ ಹಳ್ಳಿಯವರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬರಲೊಪ್ಪದೇ, ತಮ್ಮ ವಂಶಪಾರಂಪರ್ಯವಾಗಿ ಬಂದ ಸೂಲಗಿತ್ತಿಯ ಬದುಕನ್ನೇ ಮುಂದುವರೆಸಿಕೊಂಡು ಬಂದವರು. ಆ ಮೂಲಕ ಅದೆಷ್ಟೋ ತಾಯಿ, ಮಗು, ಕುಟುಂಬ, ಸಮಾಜದ ಬದುಕನ್ನು ಹಸನು ಮಾಡಿದವರು. ಒಂದು ಹೆರಿಗೆಗೆ ಹೈರಾಣುಗುವ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಹಜ ಹೆರಿಗೆಯ ಮೂಲಕ, ಆ ನಂತರದ ಬದುಕನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಾಗಿಸಲು ಮಾನಸಿಕ, ದೈಹಿಕ ಸಬಲೀಕರಣಕ್ಕೆ ತಮ್ಮ ಕಾಯಕದ ಮೂಲಕ ಶ್ರಮಿಸಿದವರು. ತಮಗಾಗಿ ಯಾವುದೇ ಆಸೆಗಳನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳದೇ, ಬಸುರಿ, ಬಾಣಂತಿ, ಕೂಸು ಇದಿಷ್ಟರೊಳಗೆ ಬದುಕು ಸವೆಸಿದವರು . ಆ ಮೂಲಕ ಯುವ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ, ಆರೋಗ್ಯವಂತ ಕುಟುಂಬದ ನಿರ್ಮಾಣಕ್ಕೆ ತಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನು ನಿದರ್ಶನವಾಗಿಟ್ಟವರು.

ಮನುಷ್ಯನ ಹುಟ್ಟಿನಿಂದಲೇ ಮುಂದಿನ ಆತನ ಬದುಕು,ಸಂಬಂಧಗಳು, ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಬೆಸೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಆತನ ದೈಹಿಕ ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲವೂ ಆತನ ಹುಟ್ಟು ಗುಣದಿಂದಲೇ ಬಂದಿರುತ್ತದೆ. ಮಗುವಿಗೆ ಸಹಜವಾಗಿ ಈ ಭೂಮಿಗೆ ಬರಲು ಬೇಕಾಗುವ ಎಲ್ಲಾ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ, ಬಿಗಿ, ಎಲ್ಲವನ್ನು ಸೂಲಗಿತ್ತಿಯರು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಗು ಹುಟ್ಟುತ್ತಲೇ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾಗಿ ಈ ಪ್ರಪಂಚದ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಸಜ್ಜಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ಮೂಲಕ ತಾನು ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವಷ್ಟು ದಿವಸ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸುತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಜೆನೆಟಿಕ್ಸ್, ಸಂಸ್ಕಾರದ ಜೊತೆಗೆ ಸಹಜ ಹೆರಿಗೆಯೂ ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರವಹಿಸುತ್ತದೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಹೆಣ್ಣಿನ ಬದುಕು ಹೆರಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಬದಲಾಗುವಾಗ ಆಕೆಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾಗಿ ಮಾಡುವವರು ಸೂಲಗಿತ್ತಿಯರು.

ಸಹಜ ಹೆರಿಗೆ, ಸಿಜೇರಿಯನ್ ಹೆರಿಗೆಗೆ ತಮ್ಮನ್ನು ಒಡ್ಡಿಕೊಂಡ ಮಹಿಳೆಯರ ಬದುಕು ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ನಿದರ್ಶನವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಇಂದು ಸಿಜೇರಿಯನ್ ಜಾಲವೇ ಹೆಣೆದುಕೊಂಡಿದೆ. ಇಂಥ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನರಸಮ್ಮನವರ ಕನಸಿನಂತೆ ಸಹಜ ಹೆರಿಗೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಕನಸ್ಸನ್ನು ಸರ್ಕಾರ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಮುನ್ನಡೆಸಬಹುದು.
ಸೂಲಗಿತ್ತಿಯರು ನಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯವಂತ ಮನುಕುಲವನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಲು ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾಗಿ ಬೇಕೇ ಬೇಕು. ಅನ್ನೋದನ್ನ ಬದುಕಿ, ಸಾಧಿಸಿ ಹೊರಟ ಪದ್ಮಶ್ರೀ ಪುರಸ್ಕೃತ ನರಸಮ್ಮನವರ ಬದುಕು ಎಲ್ಲ ಯುವ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೂ ಮಾದರಿಯಾಗಬೇಕು. ಮಹಾಮಾತೆ ನರಸಮ್ಮನವರಿಗೆ ನಮ್ಮ ನಮನಗಳು !

– ಚೈತ್ರ ಮೈಸೂರು

ಸುದ್ದಿದಿನ.ಕಾಂ|ವಾಟ್ಸಾಪ್|9986715401

Continue Reading

ಭಾಮಿನಿ

ಮಹಿಳೆಯರು ಯಾಕೆ ಚಳವಳಿಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಬೇಕು?

Published

on

ಒಂದು ದೇಶದ ಅಭಿವೃದ್ದಿಯು ಆ ದೇಶದ ಮಹಿಳಾ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿರುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆ ಸರ್ವತೋಮುಖ ಅಭಿವೃದ್ದಿ ಹೊಂದಿದ್ದಾಳೆಂದರೆ ಆ ದೇಶವು ಅಭಿವೃದ್ದಿ ಹೊಂದಿದೆ ಎಂದರ್ಥ. ಮಹಿಳೆಯರು ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿರದ ಚಳವಳಿಗಳು ಅಪೂರ್ಣ. ಇವು ಮಹಿಳೆಯರ ಅಭಿವೃದ್ದಿ ಸ್ಥಾನಮಾನಗಳನ್ನು ಕುರಿತಾದ ಮಹಾ ಮಾತುಗಳು.

ಗೌರವಾನ್ವಿತ ಭಾರತೀಯ ಮಹಿಳಾ ಬಂಧುಗಳೇ,ನಮ್ಮದು ಮೂಲ ಭಾರತದ್ದು ಮಾತೃ ಪ್ರಧಾನ ಸಮಾಜ.ಆದರೆ ನಿಮಗೆಲ್ಲಾ ತಿಳಿದಿರುವಂತೆ ಕ್ರಿ.ಪೂ 1800 ರ ಸುಮಾರಿಗೆ ಭಾರತಕ್ಕೆ ವಲಸೆ ಬಂದ ಆ ಅನಿಷ್ಟ ಅಲೆಮಾರಿ ಆರ್ಯರ ಆಗಮನದಿಂದ ಮತ್ತು ಅವರ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯಿಂದ ಇಡೀ ಭಾರತವೇ ಹೋಳಾಯಿತು.. ಹಾಳಾಯಿತು. ಮೂಲ ಭಾರತೀಯರು ಸಾವಿರಾರು ಜಾತಿಗಳಾಗಿ ಒಡೆದು ಗುಲಾಮರಾದರು. ಆ ಆರ್ಯವೈದಿಕ ಪುರುಷಪ್ರಧಾನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ “ಹೆಣ್ಣು” ದಾಸಿಯಾದಳು..!

ಆರ್ಯೋತ್ತರ ಭಾರತದ ಮೊಮ್ಮೊದಲ ಮಹಿಳಾಸಮಾನತಾ ಮಹಾಹೋರಾಟಗಾರ ಮಾತೃಹೃದಯಿ ಭಗವಾನ್ ಬುದ್ಧರು ಮೊಟ್ಟಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಹೆಣ್ಣೆಂದರೆ ಸದಾ ಅನ್ಯರ ಅನುಕಂಪಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಬೇಕಿರುವ ಅಬಲೆಯಲ್ಲ; ಆಕೆ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಅರ್ಹಳು ಎಲ್ಲರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ‌ ಸಮಾನಳು ಎಂಬುದನ್ನು ಸಾರಿದರು ಅದರಂತೆಯೇ ಮಾಡಿತೋರಿಸಿದರು.. ಮುಂದೆ ಬೌದ್ಧದೊರೆ ಸಾಮ್ರಾಟ್ ಅಶೋಕನ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಹೆಣ್ಣು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸ್ವತಂತ್ರಳೂ ಸಕಲಗೌರವಾರ್ಹಳೂ ಆದಳು.

ಆದರೆ ಬೌದ್ಧಸಾಮ್ರಾಟ ಅಶೋಕನ ವಂಶವನ್ನು ನಿರ್ನಾಮ ಮಾಡಿದ ( ಕ್ರಿ.ಪೂ 185 ರಲ್ಲಿ) ಪುಷ್ಯಮಿತ್ರ ಶುಂಗನೆಂಬ ಕ್ರೂರಿ ಅಸಮಾನತಾವಾದಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ರಾಜನು ಸುಮತೀಭಾರ್ಗವನೆಂಬ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ವಿಕೃತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಪಂಡಿತನಿಂದ “ಮನುಸ್ಮೃತಿ” ಎಂಬ ಕಾನೂನಿನ ಪುಸ್ತಕ (ಪುರಾತನ ಸಂವಿಧಾನ) ಬರೆಯಿಸಿ ಬೌದ್ಧಭಾರತದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಗೌರವಪಾತ್ರಳೂ ಸ್ವತಂತ್ರಳೂ ಆಗಿದ್ದ “ಸ್ತ್ರೀ” ಗೆ ತಮ್ಮ ಆರ್ಯವೈದಿಕ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಗೌರವಗಳನ್ನು ಕಸಿದು ಹಾಕಿ ಆಕೆಯನ್ನು (ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನೂ ಒಳಗೊಂಡಂತೆ) ಗಂಡಿನ ದಾಸಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ
ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ವಿದ್ಯೆ ಆಸ್ತಿ ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ಗೌರವಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಷೇಧಿಸಲಾಯಿತು..! ಹೆಣ್ಣೆಂದರೆ ಮದುವೆಗೂ ಮುಂಚೆ ಅಪ್ಪನೆಂಬ ಗಂಡಿನ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿ ಮದುವೆಯ ನಂತರ ಗಂಡನೆಂಬ ಗಂಡಿನ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿಯೂ ಮುಪ್ಪಿನಲ್ಲಿ ಮಗನೆಂಬ ಗಂಡಿನ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿಯೂ ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಇರಬೇಕು “ನಃ ಸ್ತ್ರೀ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಂ” ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿ ಬರೆಯಿಸಿ ಹಾಗೆಯೇ 2000 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಗುಲಾಮಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ ಕೊಂಚವೂ ಸ್ವಂತ ಆಸೆ ಆಕಾಂಕ್ಷೆ ಗೌರವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಗಳಿರದ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಕೀಳಾಗಿ ಹೆಣ್ಣುಕುಲವನ್ನು ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಯಿತು..!

ಹೀಗೆಯೇ ಎರಡು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನಲುಗಿಹೋದ ಸಮಸ್ತ ಹೆಣ್ಣುಕುಲ ಬ್ರಿಟಿಷರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಾರ್ವರ್ತಿಕ ಶಿಕ್ಷಣ ಪದ್ಧತಿ ಜಾರಿಯಾದರೂ ಯಾವೊಬ್ಬ ಹೆಣ್ಣೂ ಶಾಲೆಯ ಹತ್ತಿರ ಸುಳಿಯಲಿಲ್ಲ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯದ ಶಾಸ್ತ್ರದ ಭಯ ಮತ್ತು ಗಂಡುಸಮಾಜದ ದರ್ಪ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯಿಂದ ಕೇವಲ ಒಲೆಮುಂದೆ ಅನ್ನಬೇಯಿಸುವ ಮತ್ತು ಗಂಡಿಗೆ ತನ್ನ ಸರ್ವಸ್ವವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೆರುವ ಯಂತ್ರದಂತೆಯೇ ಜೀವನ ಜೀಕುತ್ತಿದ್ದ ಹೆಣ್ಣು ಮೊಟ್ಟಮೊದಲಿಗೆ ಶಿಕ್ಷಣ ಕಲಿತದ್ದು (ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನೂ ಸೇರಿದಂತೆ) 1848 ರಲ್ಲಿ. ಜ್ಯೋತಿಬಾ ಫುಲೆಯವರ ಛಲದಿಂದ ಮತ್ತು ಸಾವಿತ್ರಿಫುಲೆಯವರ ಒಲವಿಂದ..! (ಅದರ ಇತಿಹಾಸ ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತು ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ) ಸಾವಿತ್ರಿಫುಲೆಯವರು ಇಂದು ಪ್ರತಿ ವಿದ್ಯಾವಂತ ಭಾರತೀಯ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಆರಾಧ್ಯದೈವವಾಗಬೇಕು ಗುರುಣಿಯಾಗಬೇಕು ಮಾದರಿಯಾಗಬೇಕು ಜೀವ ಇರುವವರೆಗೂ ಅವರನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ ಋಣಿಯಾಗಿರಬೇಕು..! (ಆದರೀಗ ನಾವು ದುರ್ಗೆ ಚಾಮುಂಡಿ ಸರಸ್ವತಿ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಮುಂತಾದ ಕೊಲೆಗಡುಕ ಅಥವಾ ಕಲ್ಪಿತ ದೇವರುಗಳಿಗೆ ಕೈಮುಗಿಯುತ್ತಾ ಯಾವ ಶಾಸ್ತ್ರ ಪುರಾಣ ವೇದ ಸ್ಮೃತಿ ಗಳು ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಸರ್ವನಾಶ ಮಾಡಿ ನಗುತ್ತಿತ್ತೋ ಅದೇ ಧರ್ಮದ ಮೂಢನಂಬಿಕೆಯ ಬಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿ ನರಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.. ಅಜ್ಞಾನಿಗಳಾಗಿದ್ದೇವೆ..) ಇರಲಿ,
ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಎಲ್ಲರ ಮನಸುಗಳೂ ಪರಿವರ್ತನೆಯಾಗುವ ಭರವಸೆ ನನಗಿದೆ. ಸತ್ಯವನ್ನು ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಬಚ್ಚಿಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ..!

ಮುಂದೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಾ ನಂತರದ ಆಧುನಿಕ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ತ ಮಹಿಳೆಯರ ಪರವಾಗಿ ಮಹಿಳಾಹಕ್ಕುಗಳ ಪರವಾಗಿ ಮಹಿಳಾ ಸಮಾನತೆಯ ದನಿಯಾಗಿ ಹಗಲಿರುಳು ಹೋರಾಡಿ ಗೆದ್ದವರು ಮತ್ತು ಇಂದಿಗೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಮಹಿಳೆಯರಿಂದ ಹಿಡಿದು OBC,ST,SC, ಮುಸ್ಲಿಂ ಕ್ರೈಸ್ತ ಮುಂತಾದ ಎಲ್ಲಾ ಜಾತಿ ಧರ್ಮದ ಮಹಿಳೆಯರು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಮತ್ತು ಸಹಜವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನಾಗರೀಕ ಸಾಮಾಜಿಕ ಹಕ್ಕುಗಳಾದ ಶಿಕ್ಷಣ, ಪದವಿ, ಉದ್ಯೋಗ, ಮಹಿಳಾ ಮೀಸಲಾತಿ, ರಾಜಕಾರಣ, ಬರೆಯುವ, ಮಾತನಾಡುವ, ಆಸ್ತಿಹೊಂದುವ ಹಕ್ಕು, ವಿಚ್ಛೇದನದ ಹಕ್ಕು , ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಬದುಕುವ ಹಕ್ಕು, ಸಂಘಟನೆಗಳಲ್ಲಿ‌ ಭಾಗವಹಿಸುವ ಹಕ್ಕು ಮೆಟೆರ್ನಿಟಿ ಲಿವ್ ನಂತಹ ಹತ್ತುಬಹಲವಾರು ಮಹಿಳೆಯರ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ವಿಶೇಷ ಹಕ್ಕು ಅಧಿಕಾರ ಸವಲತ್ತು…. ಒಂದೊಂದೂ ದೊರೆತಿರುವುದು ಪರಮಪೂಜ್ಯ ಬಾಬಾಸಾಹೇಬ್ ಅಂಬೇಡ್ಕರರ ಹೋರಾಟದ ಫಲ ಮತ್ತು ಬಾಬಾಸಾಹೇಬ್ ರಚಿತ ಸಂವಿಧಾನದಿಂದ..!

ಈ ದೇಶದ ಪ್ರತಿ ಜಾತಿಯ ಪ್ರತಿಧರ್ಮದ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಅದರಲ್ಲಿಯೂ ವಿದ್ಯಾವಂತ ಮಹಿಳೆಯರು ತಂಪುಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ದೀಪಹಚ್ಚಿ ಸದಾ ಸ್ಮರಿಸಿ ನಮಿಸಿ ಕೈಮುಗಿಯಬೇಕಿರುವುದು ಇರದ ಮುಕ್ಕೋಟಿ ದೇವತೆಗಳಿಗಲ್ಲ.., ಬದಲಾಗಿ ತಮ್ಮ‌ಇಂದಿನ ಇರುವಿಕೆಗೆ ಬೇಷರತ್ ಕಾರಣಕರ್ತರಾದ ಪರಮಪೂಜ್ಯ ಬಾಬಾಸಾಹೇಬ್ ಅಂಬೇಡ್ಕರಿಗೆ.!! ಜೊತೆಜೊತೆಗೆ ಅದೆಂಥ ಕಡುಕಷ್ಟದಲ್ಲಿಯೂ ಅವರಿಗೆ ಇಂಬಾಗಿ ನಿಂತು ತನ್ನಂಥ ಕೋಟ್ಯಾಂತರ ಮಹಿಳೆಯರ ಕತ್ತಲ ಬಾಳಿಗೆ ಬೆಳಕು ಹಚ್ಚಲು ಬಾಬಾಸಾಹೇಬರನ್ನೇ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ತ್ಯಾಗಮಾಡಿ ಸವೆದು ಮಾಯವಾದ ರಮಾಬಾಯಿ ಅಂಬೇಡ್ಕರರಿಗೆ..!!

ಇಂದು ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣೆದುರಿಗೆ ಭಗವಾನ್ ಬುದ್ಧ ಫುಲೆದಂಪತಿಗಳ ಮತ್ತು ಬಾಬಾಸಾಹೇಬ್- ದಾದಾಸಾಹೇಬರನ್ನೊಳಗೊಂಡ ಎಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಮಹಾಪೂರ್ವಿಕರ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಸಾಕಾರಗೊಳಿಸಲು ತನ್ನ ವಯಕ್ತಿಕ ಜೀವನವನ್ನೇ ತ್ಯಾಗಮಾಡಿ ಮದುವೆಯಾಗದೆ ಹಗಲಿರುಳು ಭಾರತದ ಕಟ್ಟಕಡೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಏಳಿಗೆಗೆ ದುಡಿಯುತ್ತಿರುವ ಮಹಾತ್ಯಾಗಿ ಮಹಾಮಹಿಳೆ ಜಗತ್ತಿನೆಲ್ಲರಿಂದ ಉಕ್ಕಿನ ಮಹಿಳೆ ಎನಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಅಕ್ಕಾ ಮಾಯಾವತಿಯವರು ಎಲ್ಲಾ ಹೆಣ್ಣುಕುಲಕ್ಕೆ ಮಾದರಿಯಾಗಬೇಕು..! ಮಯಾವತಿಯವರನ್ನು ಇಡೀ ಮಹಿಳಾಕುಲ ತಮ್ಮ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಂತೆ ನೋಡಬೇಕೆ ಹೊರತು ಜಾತಿಹಿನ್ನೆಲೆಯಿಂದಲೋ ಒಂದು ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತಮಾಡಿಯೋ‌ ನೋಡಬೇಕಿಲ್ಲ. ಅಕ್ಕ ಮಾಯಾವತಿಯವರು ಇಡೀ ಮಹಿಳಾಕುಲದ ಧೈರ್ಯದ ತ್ಯಾಗದ ಸಂಕೇತ..! ಮಹಿಳಾಕುಲಕ್ಕೆ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಸಂಕೇತ..! ಸಾಮಾನ್ಯ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿ ಶಿಕ್ಷಕಿಯಾಗಿ ವೃತ್ತಿ ಆರಂಭಿಸಿ ಎದೆಯೊಳಗೆ ಭಾರತದ ಇಡೀ ಶೋಷಿತ ಸಮುದಾಯದ ವಿಮೋಚನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅಪಾರ ಕಾಳಜಿ ಇರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಶಿಕ್ಷಕಿ ಈ ದೇಶಕಂಡ ಆಧುನಿಕ ಭಾರತದ ಬಹುಜಪ್ರವಾದಿ ಕಾನ್ಷಿರಾಂಜಿಯವರ ಒಡಗೂಡುವಿಕೆ ಮತ್ತು ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದಿಂದ ಭಾರತದ ಬಹುದೊಡ್ಡ ರಾಜ್ಯವಾದ ಉತ್ತರಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ‌ ನಾಲ್ಕುಬಾರಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಯಾಗುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಚಾರವೇನಲ್ಲ. ಅದರ ಹಿಂದಿರುವ ಕಾಳಜಿ ಶ್ರಮ ಧೈರ್ಯ ತ್ಯಾಗ ಅನನ್ಯವಾದದ್ದು.. !

ಹೀಗೆ ಭಾರತೀಯ ಮಹಿಳೆಯರ ಏಳಿಗೆಗಾಗಿ ದುಡಿದ ದುಡಿಯುತ್ತಿರುವ ಮಹಾಪುರುಷ ಮತ್ತು ಮಹಾನಾರಿಯರ ತ್ಯಾಗದಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ವಿದ್ಯಾವಂತ ಮಹಿಳೆಯರು ಆ ಮಹಾನ್ ತ್ಯಾಗಿಗಳಿಗೆ ಹೇಗೆ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕೆಂದರೆ.. ಅವರ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಸಾಕಾರಗೊಳಿಸುವ ಚಳವಳಿಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಸ್ವ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ. ‘ಯಾರೋ ಹೋರಾಟ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ನಮಗ್ಯಾಕೆ ‘ ಎಂದು ನಿರ್ಲಿಪ್ತರಾಗದೆ ನಿಮಗೆ ಆದಾಗ ಆಗುವಷ್ಟು ಆಗುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ‌ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಅಥವಾ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಚಳವಳಿಯಲ್ಲಿ ದಯಮಾಡಿ ಭಾಗವಹಿಸಿ. ಎಂಬುದು ನನ್ನೆಲ್ಲಾ ಗೌರವಾನ್ವಿತ ಮಹಿಳೆಯರಲ್ಲಿ ಕಳಕಳಿಯ ಮನವಿ.

ಸುದ್ದಿದಿನ.ಕಾಂ|ವಾಟ್ಸಾಪ್|9986715401

Continue Reading
Advertisement

Trending