Connect with us
http://www.suddidina.com/category/political-news

ಬಹಿರಂಗ

ಸಂವಿಧಾನ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಅಂಬೇಡ್ಕರರು ಮಾಡಿದ ಸಮಾರೋಪ ಭಾಷಣ

Published

on

ಭಾರತದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ಏನಾಗಲಿದೆ? 26ನೇ ಜನವರಿ 1950ರಂದು, ಭಾರತವು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸ್ವತಂತ್ರ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಲಿದೆ. ಆದರೆ ಅದರ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ಏನಾಗಲಿದೆ? ಅದು ತನ್ನ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿದೆಯೇ? ಅಥವಾ ಅದು ತನ್ನ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲಿದೆಯೇ? ಇದು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದ ಮೊದಲ ವಿಷಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಭಾರತವು ಹಿಂದೆಂದೂ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿರಲಿಲ್ಲವೆಂದು ಇದರ ಅರ್ಥವಲ್ಲ. ಅದು ತನ್ನ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಮಧ್ಯೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿತ್ತು. ಅದು ಎರಡನೆಯ ಬಾರಿಗೆ ತನ್ನ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆಯೇ?
ಈ ಆಲೋಚನೆಯೇ ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಕಳವಳಗೊಳ್ಳು ವಂತೆ ಮಾಡಿದೆ. ಭಾರತವು ತನ್ನ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿತ್ತೆಂಬ ಸಂಗತಿಯು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಕ್ಷೋಭೆಗೆ ಕಾರಣ. ತನ್ನವರದೇ ಆದ ವಿಶ್ವಾಸಘಾತುಕದಿಂದ ಹಾಗೂ ದೇಶದ್ರೋಹಿಗಳಿಂದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿತು ಎಂಬುವುದು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಕ್ಷೋಭೆಗೆ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ.

ಸಿಂಧ್ ಪ್ರಾಂತ್ಯದ ಮೇಲೆ ಮೊಹಮ್ಮದ್ ಬಿನ್ ಖಾಸಿಂ ದಂಡೆತ್ತಿ ಬಂದಾಗ ಅವನ ವಿರುದ್ಧ ಯುದ್ಧ ಘೋಷಣೆ ಮಾಡಬೇಕಿದ್ದ ಧಾರ್ ಅರಸನ ಸೈನಿಕ ಕಮಾಂಡರುಗಳು ಮೊಹಮದ್ ಬಿನ್ ಖಾಸಿಂ ಕಡೆಯ ಏಜೆಂಟರುಗಳು ಕೊಟ್ಟ ಲಂಚವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ರಾಜನ ಪರವಾಗಿ ಯುದ್ಧ ಮಾಡದೆ ಹೋದ ಉದಾಹರಣೆ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಇದೆ. ಭಾರತದ ಮೇಲೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಲು ಮೊಹಮ್ಮದ್ ಘೋರಿ ಯನ್ನು ಭಾರತೀಯನೇ ಆಗಿದ್ದ ಜೈಚಂದರ್ ಎಂಬುವವನು ಸ್ವಾಗತಿ ಸಿದ್ದು, ಮತ್ತು ಪೃಥ್ವಿರಾಜನ ವಿರುದ್ಧ ಯುದ್ಧ ಮಾಡುವಂತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿ ಸಿದ್ದು ಮತ್ತು ಆ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ತಾನು ಹಾಗೂ ಸೋಲಂಕಿಯ ರಾಜರು ಗಳು ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿದಂತಹ ಉದಾಹರಣೆಗಳು ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಇವೆ.

ಶಿವಾಜಿ ಮಹಾರಾಜನು ಹಿಂದೂಗಳ ವಿಮೋಚನೆ ಗಾಗಿ ಯುದ್ಧ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಇತರೆ ಮರಾಠಾ ರಾಜರುಗಳು ಮತ್ತು ರಜಪೂತ್ ರಾಜರುಗಳು ಮೊಘಲ್ ಚಕ್ರವರ್ತಿಗಳ ಪರವಾಗಿ ಯುದ್ಧ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಬ್ರಿಟಿಷರು ಸಿಖ್ ರಾಜರುಗಳ ಆಡಳಿತವನ್ನು ಧ್ವಂಸ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಸಿಖ್ ರಾಜರುಗಳ ಸೇನೆಯ ಮುಖ್ಯ ಕಮಾಂಡರ್ ಆದ ಗುಲಾಬ್‍ಸಿಂಗನು ಪ್ರೇಕ್ಷಕನಂತೆ ಮೌನ ವಹಿಸಿ ಕುಳಿತಿದ್ದನು. ಅವನು ಸಿಖ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ.

1857ರಲ್ಲಿ ಭಾರತದಾದ್ಯಂತ, ಬ್ರಿಟೀಷರ ವಿರುದ್ಧ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಘೋಸಿದಾಗ, ಸಿಖ್ ಸಮುದಾಯ ಆ ಘಟನೆಯನ್ನು ಕೇವಲ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಂತೆ ನಿಂತು ನೋಡಿದ ಉದಾಹರಣೆ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಇದೆ.

ಇತಿಹಾಸ ಮರುಕಳಿಸುತ್ತದೆಯೇ? ಈ ವಿಷಯವೇ ನನ್ನ ಕಳವಳಕ್ಕೆ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ಹಿಂದಿನ ವೈರಿಗಳಾದ ಜಾತಿ-ಪಂಗಡ ಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಪಂಗಡಗಳು ಸೇರಿಕೊಳ್ಳಲಿವೆ. ಭಾರತೀಯರು ತಮ್ಮ ಜಾತಿ, ಪಂಗಡಗ ಳನ್ನು ಬದಿಗೊತ್ತಿ ರಾಷ್ಟ್ರ ಮುಖ್ಯ ಎನ್ನುವರೋ, ಅಥವಾ ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ಬದಿಗೊತ್ತಿ ಜಾತಿ-ಪಂಗಡಗಳು ಮುಖ್ಯ ಎನ್ನುವರೋ, ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಷ್ಟಂತೂ ಸತ್ಯ. ದೇಶದಲ್ಲಿನ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ಜಾತಿ ಪಂಗಡಗಳನ್ನೇ ಪ್ರಧಾನವಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ ದೇಶದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ಗಂಡಾಂತರ ಒದಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಎರಡನೆಯ ಬಾರಿಗೆ ಮತ್ತು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಸಂಗ ಒದಗಬಹುದು.

ಇಂತಹ ಸಂಭಾವ್ಯ ಘಟನೆಯ ವಿರುದ್ಧ ನಾವು ದೃಢಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ಎಚ್ಚರ ವಹಿಸಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಕಟ್ಟ ಕಡೆಯ ರಕ್ತದ ತೊಟ್ಟನ್ನು ಹರಿಸಿಯಾ ದರೂ, ದೇಶದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತೇವೆ, ಎಂದು ನಾವು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ.
26 ನೇ ಜನವರಿ 1950ರಂದು ಭಾರತವು ಸ್ವತಂತ್ರ ಗಣರಾಜ್ಯ ವಾಗಲಿದೆ. ಅಂದರೆ ಅದರ ಅರ್ಥ, ಆ ದಿನದಿಂದ ಭಾರತವು ತನ್ನ ಜನತೆುಂದ, ತನ್ನ ಜನರಿಗಾಗಿ, ತನ್ನ ಜನರಿಗೋಸ್ಕರ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿದೆ. ಇದೇ ವಿಷಯ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಸಂವಿಧಾನವು ತನ್ನ ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿ ಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆಯೇ? ಅದು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆಯೇ ಅಥವಾ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆಯೇ? ಈ ಎರಡನೆಯ ವಿಚಾರವು ನನ್ನ ಮೊದಲನೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯಷ್ಟೇ ನನಗೆ ಕಳವಳಕಾರಿಯಾಗಿದೆ.

ಭಾರತಕ್ಕೆ `ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ’ ಎಂದರೆ ಏನು ಎಂಬುದು ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಭಾರತವು ಒಂದಾನೊಂದು ಕಾಲಕ್ಕೆ ಅನೇಕ ಗಣರಾಜ್ಯಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ಅನೇಕ ರಾಜ-ಮಹಾರಾಜರುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತು. ಇಂತಹ ಮಹಾರಾಜರುಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಚುನಾಯಿತರಾಗು ತ್ತಿದ್ದರು ಅಥವಾ ಅವರು ಸೀಮಿತ ಅಧಿಕಾರ ಹೊಂದಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅವರು ಎಂದೂ ನಿರಂಕುಶ ಪ್ರಭುಗಳಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಭಾರತಕ್ಕೆ ಸಂಸತ್ತುಗಳು ಅಥವಾ ಸಂಸತ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯಬೇಕಾದ ವಿಧಿ ವಿಧಾನ ಗಳು ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂದಲ್ಲ.

ಬೌದ್ಧ ಭಿಕ್ಷು ಸಂಘಗಳ ರಚನೆಯನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದರೆ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸಂಘಗಳಿಗೆ ಪರ್ಯಾಯವಾಗಿ ಸಂಸತ್ತುಗಳು ಇದ್ದವು ಮತ್ತು ಅಂತಹ ಸಂಘಗಳು ಎಂದರೆ ಸಂಸತ್ತುಗಳೇ ಅಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಏನೂ ಅಲ್ಲ ಎಂಬುದು ವೇದ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂತಹ ಸಂಘಗಳು ಆಧುನಿಕ ಯುಗದಲ್ಲಿನ ಸಂಸತ್ತುಗಳು ಯಾವ ವಿಧಿ-ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿಕೊಂಡು ರಚನೆಯಾಗಿವೆಯೋ ಅಂತಹ ವಿಧಿ-ವಿಧಾನಗಳ ಮೇಲೆ ಸಂಘಗಳು ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಆಸನಗಳ ಏರ್ಪಾಡು, ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಲು ಇದ್ದ ನಿಯಮಗಳು, ಕೋರಮ್, ಸಚೇತಕರು, ಮತಗಳ ಎಣಿಕೆ, ಮತ ಚೀಟಿಗಳ ಮೂಲಕ ಮತದಾನ, ಛೀಮಾರಿ ನಿರ್ಣಯ, ನಿಯಂತ್ರಿ ಸುವ ವಿಧಾನ, ಪೂರ್ವ ನ್ಯಾಯ ಇತ್ಯಾದಿ ಇದ್ದುದನ್ನು ನೋಡ ಬಹುದು. ಬುದ್ಧನು ಸಂಘಗಳ ಸಭೆಗಳ ನಿರ್ವಹಣೆಗಾಗಿ ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಸಂಸದೀಯ ವಿಧಿ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು, ತನ್ನ ಕಾಲಕ್ಕೆ ತನ್ನ ದೇಶದಲ್ಲಿದ್ದ ರಾಜಕೀಯ ಸಭೆಗಳಿಂದ ಅಥವಾ ರಾಜಕೀಯ ಪರಿಷತ್‍ಗಳಿಂದ, ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿರಬೇಕೆಂದು ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ.

ಈ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಪದ್ದತಿಯನ್ನು ಭಾರತವು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿತು. ಅದು ಎರಡನೇ ಬಾರಿಗೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲಿದೆಯೇ? ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಭಾರತದಂತಹ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಪದ್ಧತಿಯು ಬಹಳ ಕಾಲದಿಂದ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದ ಕಾರಣ ಈ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಹೊಸದೆನಿಸಬಹುದು ಮತ್ತು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಮರೆಯಾಗಿ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಎಡೆ ಮಾಡಿಕೊಡುವ ಅಪಾಯವುಂಟು. ಈಗ ಹೊಸದಾಗಿ ಜನ್ಮ ತಳೆದ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ಅದರ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಡುವ ಸಂಭವ ವುಂಟು. ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಇಂಥÀ ಭೂಕಂಪವೇನಾದರೂ ನಡೆದಿದ್ದೆಯಾ ದರೆ ನನ್ನ ಎರಡನೇ ಅನುಮಾನವು ವಾಸ್ತವವಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯುಂಟು.

ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವನ್ನು ಅದರ ಸ್ವರೂಪವನ್ನಷ್ಟೇ ಅಲ್ಕದೆ, ಅದರ ತತ್ವವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೆ ನಾವು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯದ ಪ್ರಕಾರ, ನಮ್ಮ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಉದ್ದೇಶಗ ಳನ್ನು ಈಡೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಂವಿಧಾನದ ವಿಧಾನಗಳನ್ನೇ ಅನುಸರಿಸ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ ನಾವು ಕ್ರಾಂತೀಯ ರಕ್ತಪಾತ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಕೈಬಿಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ ನಾವು ಶಿಸ್ತುಭಂಗ, ಅಸಹಕಾರ ಮತ್ತು ಸತ್ಯಾಗ್ರಹ ಈ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಬಿಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಸಾಮಾಜಿಕ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಉದ್ದೇಶಗಳ ಈಡೇರಿಕೆಗೆ ಸಂವಿಧಾನ ಸಮ್ಮತ ಮಾರ್ಗಗಳ ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲದಿದ್ದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸಂವಿಧಾನ ಬಾಹಿರವಾದ ಮಾರ್ಗ ಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವುದು ಬಹಳಷ್ಟು ಸಮರ್ಥನೀಯವಾಗಿತ್ತು.

ಆದರೆ ಎಲ್ಲಿ ಸಂವಿಧಾನದ ಸಮ್ಮತ ಮಾರ್ಗಗಳಿಗೆ ಅವಕಾಶವಿರುತ್ತದೆಯೋ, ಅಲ್ಲಿ ಸಂವಿಧಾನ ಬಾಹಿರವಾದ ಮಾರ್ಗಗಳಿಗೆ ಸಮರ್ಥನೆ ಇರುವು ದಿಲ್ಲ. ಈ ಮಾರ್ಗಗಳು ಅರಾಜಕತೆಯ ಧರ್ಮಗ್ರಂಥದ ನೀತಿ ಸೂತ್ರ ಗಳಾಗಿದ್ದು, ಇವುಗಳನ್ನು ಎಷ್ಟು ಬೇಗ ತೊರೆಯುತ್ತೇವೆಯೋ, ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೆ ಅಷ್ಟೂ ಕ್ಷೇಮ.
ಎರಡನೆಯದಾಗಿ ಜಾನ್ ಸ್ಪೋರಟ್ ಮಿಲ್ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವನ್ನು ಕುರಿತು ಹೇಳಿದ್ದ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಮಾತನ್ನು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವವರೆಲ್ಲರೂ ಗಮನಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ “ಎಂತಹ ಮಹಾನ್ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ಆಗಿದ್ದರೂ ಅವನ ಪಾದದಡಿಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಎಸೆಯಬಾರದು. ಅಥವಾ ತಮ್ಮ ಯಾವುದೇ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಬುಡ ಮೇಲು ಮಾಡಲು ಅನುಕೂಲವಾಗುವ ಹಾಗೆ, ಅವರಿಗೆ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಕೊಡಲೂಬಾರದು” ದೇಶಕ್ಕೆ ಜೀವಮಾನವೆಲ್ಲಾ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ ಯಾವುದೇ ಮಹಾನ್ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಋಣಿಯಾಗಿರುವುದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೇನೂ ಇಲ್ಲ, ಆದರೆ ಋಣಿಯಾಗಿರುವುದಕ್ಕೂ ಕೆಲವು ಮಿತಿಗಳಿರುತ್ತವೆ.

ಐರಿಷ್ ರಾಷ್ಟ್ರಪ್ರೇಮಿಯಾದ ಡೇನಿಲ್ ಓ ಕನ್ನೋಲ್ ಎಂಬುವವನು ಹೇಳಿ ದಂತೆ, “ಯಾವೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ತನ್ನ ಗೌರವವನ್ನು ಕಳೆದು ಕೊಂಡು ಮತ್ತೊಬ್ಬನಿಗೆ ಋಣಿ ಯಾಗಿರಬಾರದು. ಯಾವೊಬ್ಬ ಮಹಿಳೆಯು ತನ್ನ ಪಾವಿತ್ರ್ಯತೆ ಯನ್ನು ಬಲಿಗೊಟ್ಟು ಕೃತಜ್ಞತೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಬೇಕಿಲ್ಲ. ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವ ರಾಷ್ಟ್ರವೂ ತನ್ನ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಬಲಿಗೊಟ್ಟು ಕೃತಜ್ಞವಾಗಿರ ಬೇಕಿಲ್ಲ”. ಈ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಮಾತು, ಇತರೆ ಯಾವುದೇ ದೇಶಕ್ಕಿಂತ ಭಾರತದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಅಗತ್ಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಪಂಥ ಅಥವಾ ವ್ಯಕ್ತಿಪೂಜೆ ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಮಹತ್ವದ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ವಹಿಸುತ್ತಿವೆ. ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಪಂಚದ ಯಾವುದೇ ರಾಷ್ಟ್ರವು ಇದಕ್ಕೆ ಸರಿಸಾಟಿಯಾಗಲಾರದು. ಧಾರ್ಮಿಕವಾಗಿ ಭಕ್ತಿಯು ಆತ್ಮದ ಮೋಕ್ಷಕ್ಕೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡಬಹುದು. ಆದರೆ ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿನ ಭಕ್ತಿ ಅಥವಾ ವ್ಯಕ್ತಿ ಪೂಜೆಯು, ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ, ಅವನತಿಗೆ ಮತ್ತು ನಿರಂಕುಶ ಪ್ರಭುತ್ವದ ಉದಯಕ್ಕೆ, ದಾರಿ ಮಾಡಿ ಕೊಡುತ್ತದೆ.

ಮೂರನೆಯದಾಗಿ ನಾವು ಮಾಡಬೇಕಾದುದು ಎಂದರೆ, ಕೇವಲ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಿಂದ ತೃಪ್ತಿ ಹೊಂದಿ ಸಮ್ಮನಾಗ ಬಾರದು. ನಾವು ನಮಗೆ ದೊರೆತ ಈ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವನ್ನು ಸಾಮಾ ಜಿಕ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವನ್ನಾಗಿಯೂ ಮಾಡಬೇಕು. ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭು ತ್ವಕ್ಕೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವು ಬುನಾದಿಯಾಗಿರದಿದ್ದರೆ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಭುತ್ವಕ್ಕೆ ಉಳಿಗಾಲವಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಎಂದರೆ ಏನು? ಸಾಮಾಜಿಕ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಎಂದರೆ ಅದೊಂದು ಜೀವನ ಪದ್ಧತಿ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ, ಸಮಾನತೆ ಮತ್ತು ಬ್ರಾತೃತ್ವ ಆದ ಈ ತ್ರಿವಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸು ವಂತಿಲ್ಲ. ಅವು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಪೂರಕವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸುವು ದೆಂದರೆ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಉದ್ದೇಶವು ವಿಫಲವಾಗುತ್ತದೆ.

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ವನ್ನು, ಸಮಾನತೆಯಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಸಮಾನತೆಯನ್ನು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಸಮಾನತೆಯನ್ನು, ಭ್ರಾತೃತ್ವದಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಲೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯತೆ ಇಲ್ಲದ ಸಮಾನತೆಯು ವ್ಯಕ್ತಿಗತ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ನಾಶ ಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.
ಭ್ರಾತೃತ್ವವಿಲ್ಲದೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಸಮಾನತೆಗಳು ಸುಸೂತ್ರವಾಗಿ ನಡೆಯುವಂತಿಲ್ಲ. ಇವುಗಳನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತರಲು ಬಲಪ್ರಯೋಗ ಅಗತ್ಯವಾದೀತು! ಭಾರತೀಯ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಈ ಎರಡೂ ಸಂಗತಿಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಭಾವವಿದೆ ಎಂಬ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ನಾವು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳ ಬೇಕು. ಅಂತಹ ಎರಡು ಸಂಗತಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಮಾನತೆ ಎಂಬುವುದೂ ಒಂದು. ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ಥರದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹೇಳಬೇಕಾದರೆ, ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಅಸಮಾನತೆಯ ಶ್ರೇಣಿಗಳ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿದೆ. ಅಂದರೆ ಕೆಲವರು ಮೇಲು ಮತ್ತು ಕೆಲವರು ಕೀಳು ಎಂಬ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ. ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ಥರದಲ್ಲಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನ ಕಡು ಬಡತನದಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ಕೆಲವರಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆ ತುಂಬಿದೆ.

ಜನೆವರಿ 26, 1950ರಂದು ನಾವು ಇಂತಹ ಪರಸ್ಪರ ವೈರುಧ್ಯಗಳಿರುವ ಒಂದು ಹೊಸ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ರಾಜ ಕೀಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಾವು ಸಮಾನತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ನಾವು ಅಸಮಾನತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಲಿದ್ದೇವೆ. ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಒಂದು ಮತ ಮತ್ತು ಒಂದು ಮತದ ಮೌಲ್ಯ ಒಂದು ಎಂಬ ತತ್ವವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆುಂದಾಗಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೂ ಒಂದು ಮತ, ಒಂದು ಮೌಲ್ಯ ಎಂಬ ತತ್ವವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿದ್ದೇವೆ.

ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ವೈರುಧ್ಯಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡ ಜೀವನವನ್ನು ನಾವು ಎಲ್ಲಿಯ ವರೆಗೆ ಮುಂದುವರೆಸಲು ಸಾಧ್ಯ? ನಮ್ಮ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಯ ವರೆಗೂ ನಾವು ಸಮಾನತೆಯನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ? ನಾವು ಈ ನಿರಾಕರಣೆಯನ್ನು ಹೀಗೆಯೇ ಮುಂದುವರೆಸಿದ್ದಾ ದರೆ ನಾವು ನಮ್ಮ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವನ್ನು ಅಪಾಯಕ್ಕೆ ಒಡ್ಡಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ನಾವು ಈ ವೈರುಧ್ಯಗಳನ್ನು ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ನಿವಾರಿಸಬೇಕಿರುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಯಾರು ಅಸಮಾನತೆಯಿಂದ ನರಳುತ್ತಿರುವರೋ ಅವರು, ಯಾವ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವಕ್ಕಾಗಿ ಈ ಸಂವಿಧಾನ ಸಭೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿತೋ, ಆ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಕಟ್ಟಡವನ್ನೇ ಧ್ವಂಸಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ.

ನಾವು ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಒಂದು ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಎಷ್ಟು ಬೇಗ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳು ತ್ತೇವೆಯೋ ಅಷ್ಟೂ ಒಳ್ಳೆಯದು. ಆಗ ಮಾತ್ರ ನಾವು ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗುವ ಅಗತ್ಯತೆಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ ಹಾಗೂ ಅಂತಹ ಒಂದು ಉದ್ದೇಶದ ಈಡೇರಿಕೆಗಾಗಿ ನಾವು ಮಾರ್ಗೋಪಾಯಗಳನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಯೋಚಿಸುತ್ತೇವೆ. ಈ ಗುರಿಯ ಈಡೇರಿಕೆಯು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭದ್ದಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಮೇರಿಕಾ ಸಂಸ್ಥಾನಕ್ಕಿಂತ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಜಾತಿಗಳು ಇವೆ. ಜಾತಿಗಳು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಕಲ್ಪನೆಗೆ ವಿರೋಧ ವಾದವುಗಳು. ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಇವು ಪ್ರತ್ಯೇಕತೆಯನ್ನು ತರುತ್ತವೆ. ಇವು ರಾಷ್ಟ್ರ ವಿರೋಧಿಗಳೂ ಕೂಡ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಜಾತಿ ಮತ್ತು ಜಾತಿಗಳ ನಡುವೆ ಅಸೂಯೆ ಮತ್ತು ದ್ವೇಷ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಉಂಟು ಮಾಡುತ್ತವೆ.

ನಾವು ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಒಂದು ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುವುದಾದರೆ ಈ ಎಲ್ಲಾ ತೊಂದರೆಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಒಂದು ರಾಷ್ಟ್ರ ಎಂಬುದು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ಭ್ರಾತೃತ್ವವು ವಾಸ್ತವವಾಗುತ್ತದೆ. ಭ್ರಾತೃತ್ವವಿಲ್ಲದೆ ಸಮಾನತೆ ಮತ್ತು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಎಂಬುವುದು ಕೇವಲ ಬಣ್ಣ ಬಳಿದಂತೆಯೇ.

ನಮ್ಮ ಮುಂದಿರುವ ಕರ್ತವ್ಯಗಳ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ ಇವು ನನ್ನ ಚಿಂತನೆಗಳಾಗಿರುತ್ತವೆ ಅಷ್ಟೇ. ಕೆಲವರಿಗೆ, ಇವಾವು ಸಂತೋಷವನ್ನು ಉಂಟು ಮಾಡಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ಅಧಿಕಾರ ಬಹಳ ಕಾಲದಿಂದ ಕೆಲವರ ಸ್ವತ್ತಾಗಿದ್ದು ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತರು ಪ್ರಾಣಿಗಳಂತೆ ಹಾಗೂ ಪಶುಗಳಂತೆ ಜೀವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುವುದನ್ನು ಒತ್ತಿ ಹೇಳಬೇಕಿಲ್ಲ. ಅಧಿಕಾರವು ಕೆಲವೇ ಕೆಲವರ ಸ್ವತ್ತಾಗಿರುವ ಕಾರಣ ಬಹು ಸಂಖ್ಯಾತರಿಗೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶವು ಇಲ್ಲದಂತಾಗಿದೆ. ಇಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೇ ಜೀವನದ ಮಹತ್ವದ ಬಗೆಗಿನ ಅವರ ಆಸಕ್ತಿಯು ಉಡುಗಿ ಹೋಗುವಂತಾಗಿದೆ.

ತುಳಿತಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದ ಈ ಜನರು ಇವರ ಆಡಳಿತಕ್ಕೆ ಬೇಸತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವೇ ಆಳಿಕೊಳ್ಳುವ ತವಕದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ದಲಿತ ವರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ಆತ್ಮಾವಲೋಕನದ ಸಲುವಾಗಿ ಉಮ್ಮಳಿಸುತ್ತಿರುವ ಉತ್ಕಟವಾದ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಯು ವರ್ಗ ಸಂಘರ್ಷದಲ್ಲಿ ಪರಿಣಮಿಸದಂತೆ ನಾವು ಎಚ್ಚರ ವಹಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೇನಾದರೂ ಆಗಿದ್ದೆ ಆದರೆ, ರಾಷ್ಟ್ರ ಇಬ್ಬಾಗವಾದಂತೆಯೇ. ಅಂತಹದೊಂದು ದಿನ ಬಂದಿದ್ದೇ ಆದರೆ ಅದು ಘೋರ ದುರಂತ ದಿನವಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಅಬ್ರಹಾಂ ಲಿಂಕನ್ ಹೇಳಿರುವ ಹಾಗೆ ಯಾವ ಮನೆ ಇಬ್ಭಾಗವಾಗುತ್ತದೋ ಆ ಮನೆಗೆ ಉಳಿಗಾಲವಿಲ್ಲ.

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವು ವಾಸ್ತವಾಗಿ ಸಂತೋಷ ಉಂಟು ಮಾಡುವ ಸಂಗತಿ. ಆದರೆ ಈ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವು ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಹೆಚ್ಚು ಜವಾಬ್ದಾರಿಗ ಳನ್ನು ಹೊರೆಸಿದೆ ಎಂಬುವುದನ್ನು ಮರೆಯದಿರೋಣ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಮೂಲಕ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ತಪ್ಪು ಎಸಗಿದಾಗ ಬ್ರಿಟೀಷರ ಕಡೆಗೆ ಬೆರಳು ಮಾಡಿ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತಹ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಏನಾದರೂ ತಪ್ಪಾದಾಗ ನಾವು ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಯಾರನ್ನೂ ಆಪಾದಿಸಿ ಹೇಳುವಂತಿಲ್ಲ. ತಪ್ಪುಗಳು ಸಂಭವಿಸುವ ಬಹು ದೊಡ್ಡ ಅಪಾಯವಿದೆ.

ಡಾ. ಬಿ.ಆರ್.ಅಂಬೇಡ್ಕರ್

(ಸಂವಿಧಾನ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಡಾ. ಅಂಬೇಡ್ಕರರು ಮಾಡಿದ ಸಮಾರೋಪ ಭಾಷಣದ ಆಯ್ದ ಭಾಗ)

ಸುದ್ದಿದಿನ.ಕಾಂ|ವಾಟ್ಸಾಪ್|9980346243

ಬಹಿರಂಗ

ಹಿಂದೂ ಹೆಸರು ತಂದುಕೊಟ್ಟ ಸಿಂಧೂ ನದಿ

Published

on

ಸಿಂಧೂ ನದಿ

ಪೆನ್ಸಿಲ್ವೇನಿಯಾ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಪ್ರೊ. ಗ್ರೆಗೊರಿ ಪೊಸೆಲ್ ಕರಾವಳಿ ಕರ್ನಾಟಕದ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಊರುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಗೋ ಜೋಡಿಸಿ-‘ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ನಿನ್ನೂರಿಗೆ ಕಡಲ ಸಂಪರ್ಕ ಜೋರಾಗಿತ್ತು’ ಅಂತ ಹೇಳಿ ನನ್ನನ್ನು ಬೆಚ್ಚಿ ಬೀಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಬಾರಕೂರನ್ನು ಮಧ್ಯ ಏಷಿಯಾದೊಡನೆ, ಮಲ್ಪೆ-ಭಟ್ಕಳಗಳನ್ನು ಗ್ರೀಸ್ನೊಡನೆ, ನೇತ್ರಾವತಿ ನದಿಯನ್ನು ಟೈಗ್ರಿಸ್- ನೈಲ್ ನದಿಗಳೊಡನೆ ಜೋಡಿಸಿದಾಗ ಆತನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಖುಷಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಆದರೆ ಗುಡಾಣ ಹೊಟ್ಟೆಯ, ಮುಖ ತುಂಬಾ ಗಡ್ಡದ, ರಸಿಕ ಶಿಖಾಮಣಿಯಾದ ಆತನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಅಸಾಧ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಪೊಸೆಲ್ ಒಮ್ಮೆ ನೇರವಾಗಿ ನನ್ನ ಕೊಠಡಿಗೆ ಬಂದು- ‘ನೀವು ಹಿಂದೂಗಳು, ನಿಮಗೆ ಹೆಸರು ತಂದುಕೊಟ್ಟ ಸಿಂಧೂ ನದಿಯನ್ನು ಎಂದಾದರೂ ನೋಡಿದ್ದೀರಾ? ನೋಡುವ ಕನಸಾದರೂ ಕಂಡಿದ್ದೀರಾ? ಅಂತ ಮುಖಕ್ಕೆ ತಿವಿಯುವಂತೆ ಕೇಳಿದ. ಸ್ವಲ್ಪ ಅವಮಾನವಾದರೂ ಬಿಡದೆ ನಾನಂದೆ- ನಾವು ಕುಳಿತಲ್ಲೇ ಹದಿನಾಲ್ಕು ಲೋಕಗಳನ್ನು , ಐವತ್ತಾರು ದೇಶಗಳನ್ನೂ ಕಾಣಬಲ್ಲೆವು, ಅದರೊಳಗೆ ಸಿಂಧೂ ನದಿಯೂ ಇರಬೇಕಲ್ಲ? ನೀವು ಯಕ್ಷಗಾನ ನೋಡಿದ್ದೀರಾ? ಅಂತ ಕೇಳಿದ.

ಆದರೆ ಆತ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ‘ನಾವೆಲ್ಲ ಸಿಂಧೂ ನದಿ ದಡಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಣ, ಹರಪ್ಪಾ ಮೊಹೆಂಜೊದಾರೋಗಳ ನಗರ ಸಂಸ್ಕøತಿಯನ್ನು ನಾನು ನಿಮಗೆ ವಿವರಿಸಬಲ್ಲೆ’ ಅಂದ. ಹರಪ್ಪಾ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಮೇಲೆ ಅಗಾಧ ಸಂಶೋಧನೆ ನಡೆಸಿ, ಬೃಹತ್ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ಪೊಸೆಲ್ನೊಡನೆ ನಾವು ಕೆಲವರು ಸಿಂಧೂ ನದಿ ನೋಡಲು ಹೊರಟಿದ್ದೆವು. ಅದೊಂದು ಅಸಾಮಾನ್ಯ ಅನುಭವ. ದೇಶ ವಿಭಜನೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ವಿಶಾಲ ಭಾರತದ ಭಾಗವಾಗಿದ್ದ ಸಿಂಧೂ ನದಿ ಮತ್ತು ಅದರ ಜೊತೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಸುಮಾರು ಐದು ಸಾವಿರವರ್ಷಗಳ ಇತಿಹಾಸ ಪಾಕಿಸ್ಥಾನದ ಪಾಲಾಯಿತು.

ಈಗ ಸಿಂಧೂ ನದಿಯು ಗಂಗಾ ಯಮುನೆಯರ ಹಾಗೆ ಭಾರತೀಯರ ನೆನಪಿನ ಭಾಗವಾಗಿಲ್ಲ, ಶ್ರದ್ಧೆಯ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿಯೂ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೊಂದು ಮೂರ್ತಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ಪಾಕಿಸ್ಥಾನದ ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿರುವ ಕಾರಕೋರಂ ಬೆಟ್ಟಗಳವರೆಗೂ ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ಕಡಲು ಚಾಚಿಕೊಂಡಿತ್ತಂತೆ. ಕಾಲಾಂತರದಲ್ಲಿ ಕಡಲು ಹಿಂದೆ ಸರಿದಾಗ ಸಿಂಧೂ ನದಿಯೂ ಅದರ ಉಪನದಿಗಳೂ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು ಜನವಾಸಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ವಾತಾವರಣ ನಿರ್ಮಾಣವಾಯಿತಂತೆ. ಸಿಂಧೂ ನದಿಯು ಮಾನಸ ಸರೋವರದ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ, ಪಶ್ಚಿಮಾಭಿಮುಖವಾಗಿ ಹರಿದು, ಕಾರಕೋರಂ ಪರ್ವತ ಶ್ರೇಣಿಯ ಹಿಮವತ್ಪರ್ವತಗಳ ಎಡೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದು, ವಿಶಾಲವಾಗಿ ಹರಡಿಕೊಂಡು ಬಹು ಪ್ರಾಚೀನವಾದ ಸಂಸ್ಕøತಿಯೊಂದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿ, ಕರಾಚಿಯ ಬಳಿ ಕಡಲನ್ನು ಸೇರುತ್ತದೆ. ಈ ನದಿಯು ಇದೀಗ ಪುರಾತನ ಮತ್ತು ಬೃಹತ್ ರಾಷ್ಟ್ರವೊಂದರ ( ಹಿಂದೂಸ್ಥಾನ, ಇಂಡಿಯಾ) ಪರ್ಯಾಯ ಹೆಸರು. ಜಗತ್ತಿನ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಧರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾದ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಅದರ ಹೆಸರಿನ ಬಲ.

ಮೂಲತಹ ಸಿಂಧೂ ಅಂದರೆ ‘ನೀರಿನ ಪ್ರವಾಹ’ ಎಂದಷ್ಟೇ ಅರ್ಥ. ಆ ನದಿಯನ್ನು ಸಪ್ತ ಸಿಂಧೂ ಎಂದು ಕರೆದರೂ ಅದರ ಐದು ಉಪನದಿಗಳಾದ ಝೇಲಂ, ಚೆನಾಬ್, ರಾವಿ, ಸಟ್ಲೆಜ್ ಮತ್ತು ಬಿಯಾಸ್ಗಳು ಮಾತ್ರ ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾಗಿವೆ. ಸರಸ್ವತಿ ಮತ್ತು ಸಿಂಧೂಗಳನ್ನು ಉಳಿದೆರಡು ನದಿಗಳೆಂದು ಊಹಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇದೂ ಒಂದು ಪೌರಾಣಿಕ ಕಲ್ಪನೆಯೇ ಹೊರತು ವಾಸ್ತವವಲ್ಲ ಎಂದೂ ವಾದಿಸುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ.

ಸಿಂಧೂ ನದಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಋಗ್ವೇದ ಅತಿ ಗೌರವವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ 176 ಬಾರಿ ಸಿಂಧೂ ನದಿಯ ಉಲ್ಲೇಖ ಬಂದಿದೆಯಂತೆ. ಸಿಂಧೂ ಪದವೇ ಮುಂದೆ ಪರ್ಶಿಯನ್ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ‘ಹಿಂದೂ’ ಆಗಿ, ಗ್ರೀಕರ ಬರೆಹಗಳಲ್ಲಿ ಇಂಡೋಸ್ ಆಗಿ, ಲ್ಯಾಟನ್ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಇಂಡಸ್ ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿತು. ಸಿಂಧೂ ನದಿಯ ದಂಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಓಡಾಡಿದ ಗ್ರೀಕ್ ದೊರೆ ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರನು ಇಲ್ಲಿಯ ಜನರನ್ನು ‘ ಸಿಂಥೋಸ್’ ಎಂದು ಕರೆದ. ಇದುವೇ ಮುಂದೆ ‘ಹಿಂದೂಸ್’ ಆಗಿ ಕೊನೆಗೊಂಡಿತು. ಅರಬ್ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಹಿಂದೂಸ್ ಇರುವ ಜಾಗವನ್ನು ‘ಹಿಂದೂಸ್ತಾನ್’ ಎಂದು ಕರೆದರು.

1920ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಜಾನ್ ಮಾರ್ಶಲನು ಸಿಂಧು ಪ್ರಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಂಶೋಧನೆ ನಡೆಸುವವರೆಗೆ ಈ ನದಿ ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡಿದ್ದ ಬಹು ದೊಡ್ಡ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೊಂದರ ಬಗೆಗೆ ನಮಗೆ ತಿಳಿದೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮಾರ್ಶಲನು ಅಲ್ಲಿಯ ಸ್ಥಳೀಯರೊಡನೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವರು ‘ಮೊಯೆಂಜೋದಾರೋ’ ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಬಳಸಿ ಸ್ಥಳವೊಂದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆ ಪದಕ್ಕೆ ‘ಸತ್ತವರ ಸ್ಥಳ’ ಎಂದು ಅರ್ಥ.

ಅಲ್ಲಿ ಮಾರ್ಶಲನು ತನ್ನ ಉತ್ಖನನವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದಾಗ ಕ್ರಿಸ್ತ ಶಕ ಪೂರ್ವ ಸುಮಾರು ಮೂರು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಹಿಂದಿನ, ಮತ್ತು ಸುಮಾರು ಎರಡು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಬಾಳಿದ ಜಗತ್ತಿನ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಾಚೀನ ಮತ್ತು ಸುದೀರ್ಘ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೊಂದು ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂತು.ಮೊಹೆಂಜಾದಾರೋದ ಪ್ರಖ್ಯಾತ ಉತ್ಖನನ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಾಗ ಪೊಸೆಲ್ ನನ್ನತ್ತ ನೋಡಿ ‘ನಿನ್ನ ಹಿರಿಯರು, ಅಂದರೆ ದ್ರಾವಿಡರು ಕಟ್ಟಿದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಿದು’ ಎಂದು ಹೇಳಿ ನಕ್ಕರು, ನನಗೆ ನಗಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಮಾತೃ ಮೂಲೀಯ ಆಚರಣೆಗಳು, ಹರಪ್ಪಾ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಈಗಲೂ ಕೇಳಲು ಸಿಗುವ ಬ್ರಾಹುಈ ಭಾಷೆ ಮತ್ತಿತರ ವಿಷಯಗಳು ಸಿಂಧೂ ನದಿ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ದ್ರಾವಿಡರೊಂದಿಗೆ ಜೋಡಿಸುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಹರಪ್ಪಾ ಮೊಹೆಂಜೊದಾರೋ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯು ಏಕರೂಪದಲ್ಲಿ ಎಂದೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಕಾಲಾಂತರದಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯ ಏಷಿಯಾದಿಂದ ವಲಸೆ ಬಂದು ನೆಲೆಸಿದ ಹಲವು ಸಮುದಾಯಗಳು ಇವನ್ನು ಕಟ್ಟಿವೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ದ್ರಾವಿಡರು ಮತ್ತು ಆರ್ಯರು ಬಹಳ ಮುಖ್ಯರು. ಆರ್ಯರು ಅಂದಾಗ ಅದನ್ನು ಸರಳೀಕರಿಸಿ ‘ಒಂದು ಗುಂಪು’ ಎಂದು ಭಾವಿಸಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲಿ ಮೂಲತಹ ಕಕೇಶಿಯನ್ ಬುಡಕಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿದ ಪರ್ಷಿಯನರು ( ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಪರ್ಷಿಯಾದ ಪ್ರಖ್ಯಾತ ಅರಸನಾದ ಡೇರಿಯಸ್ಸನ ಸಮಾಧಿಯಲ್ಲಿ- ಪರ್ಷಿಯನ್, ಪರ್ಷಿಯಾದ ಪುತ್ರ, ಆರ್ಯ ಮೂಲದ ಆರ್ಯ’ ಎಂದು ಕೆತ್ತಲಾಗಿದೆ), ಸಿಥಿಯನ್ನರು, ಹೂಣರು-ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ಸಮುದಾಯಗಳು ಸೇರಿವೆ. ಅಂಥ ವಿವಿಧ ಸಮುದಾಯಗಳ ನಿರಂತರ ಆಕ್ರಮಣ ಮತ್ತು ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯ ಫಲವಾಗಿ ರೂಪುಗೊಂಡ ಸಮ್ಮಿಶ್ರ ಸಂಸ್ಕ್ರತಿಯೊಂದನ್ನು ಸಿಂಧೂ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೆಂದು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಕ್ರಿಸ್ತ ಶಕ ಏಳನೇ ಶತಮಾನದ ಆನಂತರ ಈ ಭಾಗವನ್ನು ಮುಸ್ಲಿಂ ಅರಸರು ಆಳಿದರು.
ಹೀಗೆ ಸಿಂಧೂ ನದಿ ದಂಡೆಯು, ಭೌಗೋಳಿಕವಾದ, ಸಾಮಾಜಿಕವಾದ, ಮಾನವಶಾಸ್ತ್ರೀಯವಾದ ಧಾರ್ಮಿಕವಾದ ಮತ್ತು ಭಾಷಿಕವಾದ ಒಂದು ಸಮ್ಮಿಶ್ರ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಉಗಮ ಸ್ಥಳ. ಆ ನದಿ ಈಗ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕ ಇಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅದರ ದಡದಲ್ಲಿದ್ದ ಸಮ್ಮಿಶ್ರ ಜೀವನ ಕ್ರಮ ನಮ್ಮಲ್ಲಿನ್ನೂ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿದೆ.
ಸಿಂಧೂ ನದಿಯನ್ನು ತೋರಿಸಿದ ಗ್ರೆಗ್ 2011 ರಲ್ಲಿ ತೀರಿಕೊಂಡ. ಆತ ತೋರಿಸಿದ ಸಿಂಧೂ ನದಿ ದಂಡೆಯಲ್ಲಿ ಎಂದೋ ಒಮ್ಮೆ ನಾನು ಬದುಕಿದ್ದೆ ಅಂತನ್ನಿಸುವ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿ ಆತ ಹೊರಟು ಹೋಗಿದ್ದ.

ಪುರುಷೋತ್ತಮ ಬಿಳಿಮಲೆ

(ಸದ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಲಿರುವ ಹೊಸ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿನ ( ಅಹರ್ನಿಶಿ ಪ್ರಕಾಶನ, ಶಿವಮೊಗ್ಗ) ‘ನದಿಗಳ ಕಥನ’ ಲೇಖನದ ಪುಟ್ಟ ಭಾಗ)

ಸುದ್ದಿದಿನ.ಕಾಂ|ವಾಟ್ಸಾಪ್|9980346243

Continue Reading

ಬಹಿರಂಗ

ಆರ್.ಎಸ್.ಎಸ್.ನಲ್ಲಿನ ಹೊಲೆಮಾದಿಗರು : ಡಾ.ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಚಿಂತನೆಗಳ ಹಂತಕರು.. !

Published

on

ಬೋಧಿಸತ್ವ ಬಾಬಾಸಾಹೇಬ್ ಡಾ.ಬಿ.ಆರ್.ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ರವರನ್ನು ಮತ್ತು ಅವರ ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡಲೆಂದೆ 1925 ರಲ್ಲಿ ಆರ್.ಎಸ್.ಎಸ್. ಸ್ಥಾಪನೆ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ಇದರ ಅರಿವಿದ್ಧ ಡಾ.ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರು ಆ ಸಂಘಟನೆಯಿಂದ ತುಂಬಾ ಜಾಗರೂಕರಾಗಿದ್ದರು ಹಾಗೂ ಹೊಲೆ-ಮಾದಿಗರನ್ನು ಅದರಿಂದ ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡಿದ್ದರು.

ಆದರೆ ಇತ್ತಿಚಿನ ಕೆಲವು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲೀನ ‘ಹೊಲೆ-ಮಾದಿಗರು’ ತಮ್ಮ ಸ್ವಾಭಿಮಾನವನ್ನು ಮಾರಿಕೊಂಡು ಅಧಿಕಾರದ ದುರಾಸೆಗಾಗಿ ‘ಆರ್.ಎಸ್.ಎಸ್’ . ‘ವಿಶ್ವಹಿಂದೂ ಪರೀಷತ್’ ಮತ್ತು ಅದರ ಅಂಗವಾದ ‘ಬಿ.ಜೆ.ಪಿ’ .ಯನ್ನು ಸೇರುವ ಮೂಲಕ ಡಾ.ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ರವರನ್ನು ತಲೆಹಿಡಿದು ತಮ್ಮ ಸ್ವಾರ್ಥ ಸಾಧಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ತಲೆಹಿಡುಕರಾಗುತ್ತಲಿದ್ದಾರೆ.

ಮೀಸಲಾತಿಯ ಲಾಭ ಪಡೆದು ರಾಜ್ಯಮಟ್ಟದ ವೈದ್ಯಾಧಿಕಾರಿಯಾಗಿ ನಿವೃತ್ತಿಯಾಗಿರುವ ‘ವಿಜಯಲಕ್ಷ್ಮಿ ದೇಶಮಾನೆ’ ಎನ್ನುವ ಕಲಬುರಗಿಯ ‘ಮಾದಿಗ’ ಸಮುದಾಯದ ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳು ಈಶಾನ್ಯ ವಲಯದ ವಿಶ್ಚಹಿಂದೂ ಪರೀಷತ್ತಿನ. ಮಹಿಳಾ ಘಟಕದ ಅಧ್ಯಕ್ಷೆಯಾಗಿ ಪ್ರಭಾರತ್ವ ವಹಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದು. ‘ಸುಭಾಷ್ ಕಾಂಬಳೆ’ ಎನ್ನುವ ‘ಹೊಲೆಯ’ ಸಮುದಾಯದ ವ್ಯಕ್ತಿ ವಿಶ್ಚಹಿಂದೂ ಪರೀಷತ್ತಿನ ಕಲಬುರಗಿ ಜಿಲ್ಲಾ ಅಧ್ಯಕ್ಷನಾಗಿರುವುದು ಖೇದದ ಸಂಗತಿಯಾಗಿದೆ.

ಅದರೆ ದುರಂತದ ಸಂಗತಿ ಎಂದರೆ ಇವರಿಬ್ಬರ ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯರು ತಮ್ಮವರನ್ನು ಮನುವಾದಿಗಳ ಕಪಿಮುಷ್ಟಿಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ತರದೆ ಡಾ.ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ರವರ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಜನರನ್ನು ಯಾಮಾರಿಸುತ್ತಾ ನಮ್ಮ ತಿರಗುತ್ತಲಿದ್ದಾರೇ . ಇವರಿಬ್ಬರಷ್ಟೆ ಅಲ್ಲ ‘ಚಿ.ನಾ.ರಾಮು’ ಎನ್ನುವ ಬಿ.ಜೆ.ಪಿ. ಬಾಗೀಲು ಕಾಯುವ ಕಾವಲುಗಾರ, ‘ಕೆ.ಶಿವರಾಮ್’ , ಎನ್ನುವ ಕಾಲು ಹಿಡಿಯುವ ಗುಲಾಮ, ಡಾ.ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ರವರ ಅನುಯಾಯಿ ಎಂದು ಬೀಗುತ್ತ ಅಧಿಕಾರದ ಆಸೆಗಾಗಿ ಅಮಂಗಳವಾದ ‘ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಪ್ರಸಾದ’,ಮನುವಾದಿಗಳ ಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ಅವರ ಚಪ್ಪಲಿ ಹತ್ತಿರ ನಿಲ್ಲುವ ‘ರಮೇಶ ಹಿಗಜಿಣಗಿ’, ಮನುವಾದಿಗಳಿಗೆ ಬೆನ್ನೆಲುಬಾದ ಗೋವಿಂದ ಕಾರಜೋಳ್, ದಲಿತಪರ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತದ ‘ಡಿ.ಎಸ್.ವೀರಯ್ಯಾ’ , ಹೊಸಕಾವಲುಗಾರ ‘ಛಲವಾದಿ ನಾರಾಯಣಸ್ವಾಮಿ’, ಡಾ.ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಭವನ ಕಟ್ಟಲು ಯೊಗ್ಯತೆ ಇರದ ‘ಎಸ್.ಅಂಗಾರು’ , ಕಟ್ಟಾ ಕಮ್ಯುನಿಷ್ಟ್ ಎಂದು ಫೋಜ್ ಕೊಡುತ್ತಾ, ರಾಮಮಂದಿರದ ಭಕ್ತನಾಗಿ, ಹಿತ್ತಲ ಬಾಗೀಲಿನ ಮೂಲಕ ರಾಜ್ಯಸಭಾ ಸದಸ್ಯನಾಗುವ ‘ಕೆ.ಬಿ.ಶ್ಯಾಣಪ್ಪ’ , ಸಮಾಜವನ್ನೇ ಅಡವಿಟ್ಟು ಅಧಿಕಾರ ಹಿಡಿಯುವ ಸ್ವಾರ್ಥ ಶಾಸಕರುಗಳಾದ ‘ಚಂದ್ರಪ್ಪ’, ‘ನಾರಾಯಣಸ್ವಾಮಿ, ಹರ್ಷವರ್ಧನ, ಲಿಂಗಣ್ಣ, ಎಸ್.ರಾಘು, ಕುಮಾರಸ್ವಾಮಿ, ಬಸವರಾಜ್, ಡಿ.ಎಸ್.ಹುಲಗೇರಿ, ಬಸವರಾಜ ಮತ್ತಿಮೂಡ , ಮುಂತಾದ ಹೊಲೆ ಮಾದಿಗರು ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಈ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತಿದ್ದಾರೆಯೇ ?.

  1. ಭಾರತದ ಸಂವಿಧಾನ ಬದಲಾವಣೆ ಮಾಡಲೆಂದೇ ನಾವು (ಬಿ.ಜೆ.ಪಿ) ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಿರುವುದು ಎಂದ ಅವಿವೇಕಿ ಕುರಿತು.
  2. ದಲಿತರು ಬೀದಿ ನಾಯಿಗಳು ಮತ್ತು ಜಾತ್ಯಾತೀತರು ಒಂದು ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿಲ್ಲ ಎಂದು ಉದ್ಧಟತನದ ಹೇಳಿಕೆ ಕೊಟ್ಟ ಅವಿವೇಕಿ
    ಅನಂತಕುಮಾರ ಹೆಗಡೆ ವಿರುದ್ಧ.
  3. ಎಸ್.ಸಿ.ಎಸ್.ಟಿ.ದೌರ್ಜನ್ಯ ತಡೆಕಾಯ್ದೆ 1989 & 95 ಯನ್ನು ‘ಜಾಮೀನುಸಹಿತ’ ಕಾಯ್ದೆ ಮಾಡಿದಾಗ.
  4. ಸರಕಾರಿ ನೌಕರರ ಬಡ್ತಿ ಮೀಸಲಾತಿ ಕಾಯ್ದೆಯ ಗೊಂದಲಾದಾಗ ಮತ್ತು ಜಾರಿ ಮಾಡದೆ ವಿಳಂಬ ಮಾಡುತ್ತಲಿರುವಾಗ.
  5. ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ದಲಿತರ ಮೇಲಾಗುತ್ತಿರುವ ದೌರ್ಜನ್ಯ, ಮಹೀಳೆಯರ ಮೇಲಿನ ಬಲತ್ಕಾರಗಳು ನಡೆದಾಗ.
  6. ಡಾ.ಬಿ.ಆರ್.ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರ ಪ್ರತಿಮೆಯ ಮೇಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಆಕ್ರಮಣಗಳ ನಡೆದಾಗ.
  7. ನಕಲಿ ಎಸ್.ಸಿ.ಎಸ್.ಟಿ ಜನರು ನಮ್ಮವರ ಬದಲಾಗಿ ಸರಕಾರಿ ನೌಕರಿ ಪಡೆದುಕೊಂಡಾಗ.
  8. ಡಾ.ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ತಿರಚುತ್ತಲಿರುವ ರಾಷ್ಟ್ರೋತ್ಥಾನ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾನದ ಬಗ್ಗೆ
  9. ಎಸ್.ಸಿ.ಎಸ್.ಟಿ ಅನುದಾನ ಬಳಕೆ ಮಾಡದೆ ಅನುದಾವನ್ನು ಲ್ಯಾಪ್ಸ್ ಮಾಡಿದಾಗ.
  10. ಗತೆಗೆಟ್ಟ ‘ಹಾಸ್ಟಲ್ಗಳ ಬಗ್ಗೆ’ ಮತಿಗೆಟ್ಟ ಸಮಾಜ ಕಲ್ಯಾಣಾಧಿಕಾರಿಗಳ ಮತ್ತು ಕಳಪೆ ಮಟ್ಟದ ಆಹಾರದ ಬಗ್ಗೆ.
  11. ಇಪ್ಪತ್ತುಸಾವೀರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಬಾಕಿ ಉಳಿದಿರುವ ಬ್ಯಾಕ್ಲಾಗ್ ಹುದ್ದೆಗಳ ಭರ್ತಿ ಬಗ್ಗೆ.
  12. ‘ಜಂತರ್ ಮಂತರ್ದಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಸಂವಿಧಾನದ ಪ್ರತಿಯನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣವಾದಿಗಳು ಸುಟ್ಟಾಗ ಅವರ ಮೇಲೆ ಕ್ರಮ ಜರುಗಿಸಲು ಒತಾಯ
    ಮಾಡುವಾಗ.
  13. ದಾನಮ್ಮಳನ್ನು ಬಲತ್ಕಾರ ಮಾಡಿ ಕೊಂದುಹಾಕಿರುವ ಆರ್.ಎಸ್.ಎಸ್. ಕಾರ್ಯಕರ್ತರ ಬಗ್ಗೆ.
  14. ಮೌಢ್ಯವನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸಲು, ದಲಿತರನ್ನು ಜಾಗೃತ ಮಾಡಲು ತಮ್ಮ ಬರವಣಿಗೆ ಮೂಲಕ ಕಾಯಕದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ ‘ಗೌರಿಲಂಕೇಶ’,
    ‘ಎಮ್.ಎಮ್.ಕಲಬುರಗಿ’ಯವರನ್ನು ಸಂಘ ಪರಿವಾರದವರು ಕೊಲೆ ಮಾಡಿದಾಗ.
  15. ಎಪ್ರೀಲ್ 2. 2018ರಂದು ಮದ್ಯಪ್ರದೇಶ ಮತ್ತು ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಮೆರವಣಿಗೆ ಮಾಡುತ್ತಲಿದ್ದ ದಲಿತ ಯುವಕರನ್ನು ಗುಂಡಿಟ್ಟು ಕೊಂದ ಆರ್.ಎಸ್.ಎಸ್. ಕಾರ್ಯಕರ್ತರ ಬಗ್ಗೆ.
  16. ಡಾ.ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ವಾದಿ ‘ಚಂದ್ರಶೇಖರ ರಾವಣ’ನನ್ನು ಫರಜಿ ಕೇಸ್ನಲ್ಲಿ ಫಿಟ್ ಮಾಡಿ ಒಂದು ವರ್ಷದಿಂದಲೂ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ಕೊಳಡಸುತ್ತಿರುವ ಆದಿತ್ಯನಾಥನ ಬಗ್ಗೆ.

ಹೀಗೆ ಬಾಬಾಸಾಹೇಬರ ಪ್ರತಿಮೆಯ ಮೇಲೆ, ಸಂವಿಧಾನದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತು ದಲಿತರ ಮೇಲೆ ದಿನನಿತ್ಯ ರಾಷ್ಟ್ರವಾದಿಗಳಿಂದ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ದೌರ್ಜನ್ಯ ಗಳ ಕುರಿತು ಒಂದೂ ಮಾತನ್ನಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ದಲಿತರ ಧ್ವನಿಯಾಗಬೇಕಾದ ಇವರು ಆಯಾ ಪಕ್ಷಗಳ ಧ್ವನಿಯಾಗಿ ಸ್ವಾರ್ಥ ರಾಜಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ತಮ್ಮ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಬಾಬಾಸಾಹೇಬರಿಗೆ ವಂಚನೆ ಮಾಡುತ್ತಲಿದ್ದಾರೆ. ಅಧಿಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಆರ್.ಎಸ್.ಎಸ್. ಸೇರುವ ಹೊಲೆ ಮಾದಿಗರ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಲಿದೆ. ಇವರು ಖಾಕಿಚಡ್ಡಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಲಾಠಿ ಹಿಡಿದು ಬ್ರಾಹ್ಮಣವಾದವನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಲಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗೂ ಇವರೆ ಮುಂದು ನಿಂತು ಡಾ.ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಚಿಂತನೆಗಳ ಕೊಲೆ ಮಾಡುತ್ತಲಿದ್ದಾರೆ.

ಎಚ್ಚರಾಗಿ ಭೀಮನ ಹುಲಿಗಳೆ ಹೊಲೆ ಮಾದಿಗರೆಂದು ವಿಭಜಿಸಿ ಆಳುತ್ತಿರುವ ಈ ಅವಕಾಶವಾದಿ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಕಪಿಮುಷ್ಠಿಯಿಂದ ಹೊರ ಬಂದು ಹೊಲೆ ಮಾದಿಗರು ಒಂದಾಗುವ ಮೂಲಕ ‘ಭೀಮರಾಜ್ಯ’ವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸೋಣ.

ಸುದ್ದಿದಿನ.ಕಾಂ|ವಾಟ್ಸಾಪ್|9980346243

Continue Reading

ಬಹಿರಂಗ

ಬುದ್ಧ ದಲಿತನಲ್ಲ.‌.!

Published

on

ಈಗಷ್ಟೇ ಸ್ನೇಹಿತರೊಬ್ಬರು “ಸರ್, ಬಾಬಾಸಾಹೇಬ್ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ರವರು ಬರೆದಿರುವ ‘ಬುದ್ಧ ಅಂಡ್ ಹಿಸ್ ಧಮ್ಮ’ ಕನ್ನಡ ಅನುವಾದ ಓದುವಾಗ ಒಂದಷ್ಟು ಕನ್ ಫ್ಯೂಸ್ ಆಗುತ್ತದೆ. ಕೆಲವು ಮೂಢನಂಬಿಕೆಯ ಅಂಶಗಳಿವೆ, ಕತೆಗಳಿವೆ” ಅಂದರು. ನಿಜ, ಸ್ನೇಹಿತರ ಆ ಮಾತು ಸತ್ಯ. ಆದರೆ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ರವರು ಆ ಕೃತಿ ಬರೆದಿರುವುದು ತ್ರಿಪಿಟಕಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿ. ತ್ರಿಪಿಟಕಗಳು ಬರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದು 2500 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಅಥವಾ ಆಜೂಬಾಜಿನಲ್ಲಿ. ಅಂದಹಾಗೆ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಒಂದು ವಿಚಾರ ಬುದ್ಧನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜಾತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು. ವರ್ಣವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಅವು ಜಾತಿಗಳಾಗಿ convert ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ಹಾಗೆಯೇ ಬುದ್ಧನಗಿಂತ ಮೊದಲು ವೈದಿಕ ಧರ್ಮ ಇತ್ತು, ವೇದಗಳು ಇದ್ದವು. ಹೀಗಿದ್ದರೂ ಬುದ್ಧನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಶೇಕಡಾ 90 ರಷ್ಟು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಬೌದ್ಧ ಧರ್ಮ ಸೇರಿದರು. ಬೌದ್ಧ ಅನುಯಾಯಿಗಳಾದರು. ಬರೀ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಷ್ಟೆ ಅಲ್ಲ ವೈಶ್ಯ, ಕ್ಷತ್ರಿಯ ಎಲ್ಲರೂ ಬೌದ್ಧ ಅನುಯಾಯಿಗಳಾದರು. ಶೂದ್ರ ಸಮುದಾಯ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಈಗಿನ so called ದಲಿತರು ಇರಲೇ ಇಲ್ಲ!

ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆ ಹುಟ್ಟು ಪಡೆದದ್ದು ಕ್ರಿ.ಶ.400ರ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಗುಪ್ತರ ಆಳ್ವಿಕೆಯಲ್ಲಿ. ಅಂದರೆ ಬುದ್ಧ ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ಕ್ರಿ.ಪೂ.600 ಮತ್ತು ಗುಪ್ತರ ಕಾಲ ಕ್ರಿ.ಶ.400 ಈ ಒಂದು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ನಡುವೆ ಬೌದ್ಧ ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ವೈದಿಕ ಧರ್ಮಗಳ ನಡುವೆ ಸಂಘರ್ಷ ನಡೆದಿದೆ. ಇದು ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾಗಿಲ್ಲ. ಈ 1000 ವರ್ಷಗಳ ನಡುವೆ ನಡೆದಿರುವ ಸಂಘರ್ಷದಲ್ಲಿ
ಬೌದ್ಧ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡೇ ಉಳಿದವರು ಅಸ್ಪೃಶ್ಯರಾದರು ಎಂದು ಅಂಬೇಡ್ಕರರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಆದ್ದರಿಂದ ಬುದ್ಧನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ದಲಿತರು ಇರಲಿಲ್ಲ, ಅಸ್ಪೃಶ್ಯ ತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ಬುದ್ಧ ಪರಿನಿರ್ವಾಣ ಅಥವಾ ನಿಧನ ಹೊಂದಿದ 1000 ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಈಗಿನ ಕಾಲದ ದಲಿತರು ಬುದ್ಧನ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಈಗಿನ ಕಾಲದ ತಾರತಮ್ಯ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಬುದ್ಧನ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ಇತ್ತು ಎಂದು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಓದುವುದು ತಪ್ಪು. ಬದಲಿಗೆ 2000 ಅಥವಾ 2500 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ಜನರ ನಂಬಿಕೆ ಹೇಗಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬುದ್ಧನ ಕುರಿತು ಓದಬೇಕು, ಅಂಬೇಡ್ಕರರ ಬುದ್ಧ ಅಂಡ್ ಹಿಸ್ ಧಮ್ಮ ಓದಬೇಕು. ಆಗ ಬುದ್ಧ ಅರ್ಥ ಆಗುತ್ತಾನೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಬುದ್ಧನನ್ನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಆ ಮೂಲಕ ಅಂಬೇಡ್ಕರನ್ನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ದಾರ್ಷ್ಟ್ಯ ಅಂತಹವರು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದ ಹಾಗಾಗುತ್ತದೆ.

ರಘೋತ್ತಮ ಹೊಬ

ಸುದ್ದಿದಿನ.ಕಾಂ|ವಾಟ್ಸಾಪ್|9980346243

Continue Reading
Advertisement

Trending