Connect with us

ಅಂತರಂಗ

ನಿಬ್ಬೆರಗು ಮೂಡಿಸುವ ಇನಿದನಿಯ ಗಾನ ಕೋಗಿಲೆ ಜೆ.ಕೆ ಶಿವಕುಮಾರ್

Published

on

ವ್ಹಾ ,,, ಅನ್ನಲೇಬೇಕು

ವಾಹ್…! ಈ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಎಂತೆಂಥಾ ಅದ್ಭುತ ಕಲಾವಿದರು ಇದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಕಲಾವಂತಿಕೆಯನ್ನು ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಾಣುವುದು ಸಹ ಸೌಭಾಗ್ಯವೇ ಸರಿ. ಅದೊಂದು ಕಲೆಯೊಳಗಿನ ಕಲಾತ್ಮಕತೆಯ ದಿವ್ಯ ದರ್ಶನ – ದಿಗ್ಧರ್ಶನ ಎಂದರೂ ಅಚ್ಚರಿ ಏನಿಲ್ಲ.
ಇಂತಹ ಅಚ್ಚರಿಯ ಮೂಡಿಸುವ ಅಪರೂಪದ ಕಲಾವಿದರ ತಡಕಾಟದಲ್ಲಿ ತೊಡಗುವವರ ಕಣ್ಣೆದುರು ಗಾಡ್ ಗಿಫ್ಟ್ ಮೂಲಕ ನಿಬ್ಬೆರಗು ಮೂಡಿಸುತ್ತಾರೆ ದೇವನಗರಿಯ ಸಂಗೀತ ಕಲಾವಿದರಾದ ಶ್ರೀ ಜೆ.ಕೆ ಶಿವಕುಮಾರ್.

ಒಂದಷ್ಟು

ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಅಕೌಂಟೆಂಟ್ ಆಗಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿ ಪ್ರಸ್ತುತ ವಿಶ್ರಾಂತ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಜೆ.ಕೆ ಶಿವಕುಮಾರ್ ಅವರು ದಾವಣಗೆರೆಯ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ವರ್ತಕರಾದ ದಿ. ಜವಳಿ ಕೊಟ್ರಪ್ಪ ಅವರ 4ನೇ ಪುತ್ರರು. ಕೆ.ಟಿಜೆ ನಗರದ 16ನೇ ಕ್ರಾಸ್ ನಿವಾಸಿಯಾಗಿರುವ ಅವರು ಸುಮಾರು 35ಕ್ಕೂ ಅಧಿಕ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಹವ್ಯಾಸಿ ಕಲಾವಿದರಾಗಿ, ಸೃಜನಶೀಲ ಗಾಯಕರಾಗಿಯೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಹತ್ತು ಹಲವು ಬಹುಮುಖ ಪ್ರತಿಭೆಯಿಂದ ರಾಜ್ಯಾದ್ಯಂತ ಇನಿದನಿಯ ಗಾನಕೋಗಿಲೆ ಎಂದೇ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

ಗಾಡ್ ಗಿಫ್ಟ್

ಹಾಡುವುದೆಂದರೆ ಸುಲಭದ ಮಾತಲ್ಲ. ಹೆಣ್ಣಿಗಾಗಲಿ ಗಂಡಿಗಾಗಲಿ ಅವರವರ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲೇ ಆದರೂ, ಅದಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟೇ ಪೂರ್ವಭ್ಯಾಸ ಇದ್ದರೂ ಸಂಗೀತ ಕಲೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಲಿಯುವಂತದ್ದಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹೆಣ್ಣು ಮತ್ತು ಗಂಡು ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಸರಾಗವಾಗಿ ಹಾಡಬಲ್ಲ ವಿಶಿಷ್ಟ ಕಲೆ ಶಿವಕುಮಾರ್ ಅವರಿಗೆ ಸಹಜವಾಗಿ, ಪ್ರಕೃತಿ ಮತ್ತು ದೇವರ ಕೊಡುಗೆಯಾಗಿ ಲಭಿಸಿದೆ. ಅವರು ಹಾಡಲು ನಿಂತರೆ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ಮೂಕ ವಿಸ್ಮಿತರಾಗಿ ಆಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ತಂತಾನೆ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಂದ ಹೊರಹೊಮ್ಮುವ ಕರತಾಡನ ಮುಗಿಲು ಮುಟ್ಟುತ್ತದೆ.
ಶಿವಕುಮಾರ್ ಅವರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಹೇಳಲೇಬೇಕಾದ ಅದ್ಭುತ ಸಂಗತಿ ಎಂದರೆ ಅವರು ಎಂದೂ ಸಂಗೀತ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿದವರಲ್ಲ. ಶಾಸ್ತ್ರೀಯವಾಗಿ ಕಲಿತವರಲ್ಲ. ರೇಡಿಯೋ, ಟೆಪ್‍ರೆಕಾರ್ಡರ್ ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಡು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಆ ಕಲೆಗೆ ಒಗ್ಗಿಕೊಂಡು – ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡವರು.


ಸುಮಾರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಖಾಸಗಿ ಕಂಪನಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಖಾಸಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತಮಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಅವರು ನಂತರ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವದಂತಹ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಆರ್ಕೆಸ್ಟ್ರಾಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಡುವುದನ್ನು ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡರು.
ಬಹುಮುಖ ಪ್ರತಿಭೆಯ ಗಾನಕೋಗಿಲೆ :
ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಯಶವಂತಪುರದಲ್ಲಿ ಸವಾಲು ಎಂಬಂತೆ ಎದುರಾದ ಒಂದು ಪ್ರಸಂಗದಿಂದ ಅವರು ಹೆಣ್ಣು ಮತ್ತು ಗಂಡು ಧ್ವನಿಗಳೆರಡರಲ್ಲೂ ಹಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು… ಹೀಗೆ ಆರಂಭವಾದ ಅವರ ಹಾಡುಗಾರಿಕೆಯ ಅಭಿಯಾನ ಇಂದಿಗೂ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ. ಪ್ರಸ್ತುತ 57ರ ಹರೆಯದಲ್ಲೂ ಅವರ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿರುವ ಅದೇ ಮಾಧುರ್ಯ ಮತ್ತು ಉತ್ಸಾಹ ಪ್ರೇಕ್ಷಕ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಪವಾಡ ಸದೃಶ್ಯ ಎಂಬಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಒಲವೇ ಜೀವನ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ…., ಸಿರಿವಂತನಾದರೂ ಕನ್ನಡ ನಾಡಲ್ಲೇ ಮೆರೆವೆ… ಎಂಬಿತ್ಯಾದಿ ಕನ್ನಡದ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಅವರು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಹೊತ್ತು ಹೋಗಿದ್ದೇ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಗಾಯನ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ಮಿಮಿಕ್ರಿ, ಅಭಿನಯ, ಜೋಕ್ಸ್ ಕಟ್ಟಿಂಗ್ ಇತ್ಯಾದಿ ಹಲವು ಹವ್ಯಾಸವುಳ್ಳ ಶಿವಕುಮಾರ್ ಅವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಸೂಜಿಗಲ್ಲಿನಂತದ್ದು. ತಮ್ಮ ಬಳಿ ಇರುವವರನ್ನು ಆತ್ಮೀಯತೆಯಿಂದ ನಕ್ಕು ನಗಿಸುವ ಅವರು ಎಲ್ಲರ ಮನದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಹಸಿರಾಗಿ ಉಳಿದು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅಂತೆಯೇ ಅವರ ಇನಿದನಿಯ ಗಾಯನವೂ ಕೂಡ…. ಗೀತೆಗಳ ಆಯ್ಕೆಯ ಅವರ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಯೇ ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ. ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅವರು ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಳಕಳಿ, ನಾಡು-ನುಡಿ, ದೇಶ ಪ್ರೇಮ -ದೇಶಭಿಮಾನ ಮೆರೆಯುವಂತಹ ಹಾಡುಗಳಿಗೆಯೇ ಧ್ವನಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಒಂದು ವಿಷಾದ

ಕೇಳುಗರ ಹೃದಯವನ್ನು ತಲ್ಲಣಗೊಳಿಸಿ ಪುಳಕಿತರನ್ನಾಗಿಸುವಂತೆ ರೋಚಕವಾಗಿ ಹಾಡಬಲ್ಲ ಈ ಅದ್ಭುತ ಗಾಯಕ ಗಾಯನವನ್ನೇ ತಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಲ್ಲಿ ಇಂದು ಸಿನಿಮಾ ರಂಗದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಗಾಯಕರ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಿತ್ತು, ಅಂತೆಯೇ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಹಣವನ್ನೂ ಸಂಪಾದಿಸಿಬಹುದಿತ್ತು.
ಅದರಲ್ಲೂ ಶಿವಕುಮಾರ್ ಅವರು ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲಿ ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ತಂಗಿದ್ದಾಗ ಸಿನಿಮಾ ರಂಗದ ಅನೇಕ ದಿಗ್ಗಜರ ಪರಿಚಯವೂ ಆಗಿತ್ತು. ಹಲವರಿಗೆ ಇವರ ಕಲೆಯ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯತೆಯೂ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಸ್ವಾಭಿಮಾನದ ಕಾರಣ ಇವರಂತೂ ಯಾರಲ್ಲೂ ಅವಕಾಶಕ್ಕಾಗಿ ಬೇಡಿ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಸಹ ಗುರುತಿಸಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಶಾಸ್ತ್ರೀಯವಾಗಿ ಸಂಗೀತ ಕಲಿತಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಒಂದೇ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಇವರ ಸಹಜ ಪ್ರತಿಭೆ ಮತ್ತು ಸಾಮಥ್ರ್ಯ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಾರದಾಯಿತು. ಕೈಗೆ ಬಂದ ಅದೆಷ್ಟೋ ಅವಕಾಶಗಳು ಸಹ ಕೈ ತಪ್ಪಿ ಹೋಗಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಘಾಸಿ ಕೂಡ ಮಾಡಿದ್ದವು. ಆದರೂ ಹಾಡುವುದು ಮಾತ್ರ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ.

ಹ್ಯಾಟ್ಸಾಫ್

ಕಾಂಚಾಣ ಮತ್ತು ಕೀರ್ತಿಯ ಬೆನ್ನತ್ತಿ ಹೋಗದೆ, ಯಾವ ಸಂಭಾವನೆಯನ್ನೂ ಬಯಸದೆ ಕರೆದವರ ಆತ್ಮೀಯ ಆಹ್ವಾನಕ್ಕೆ ಒಲ್ಲೆನ್ನದೆ ಹೋಗಿ ಇತರರ ರಂಜಿಸುತ್ತಾ ಅದರಲ್ಲೇ ಆತ್ಮ ತೃಪ್ತಿ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಶಿವಕುಮಾರ್ ಅವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ನಿಜಕ್ಕೂ ವಿಶೇಷವೇ ಸರಿ.
ಅಮೋಘ – ಅದ್ಭುತ ಕಲೆಗಳ ಸಾಕಾರ ಮೂರ್ತಿಯಂತಿರುವ ಶಿವಕುಮಾರ್ ಅವರದು ಸರಳತೆ, ಸಜ್ಜನಿಕೆಯೇ ಮೈದೆಳೆದಂತಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ. ತಮ್ಮ ಸಹೋದರ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಕಿಡ್ನಿ ದಾನ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಅವರ ಆರೋಗ್ಯದ ಕಾಳಜಿ ಹಾಗೂ ಸಹೃದಯತೆ ಮೆರದಿರುವ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ ಕೂಡ ಆಗಿದ್ದಾರೆ ಈ ಕಲಾವಿದ.

HATS OFF SIR

ಗಂಗಾಧರ ಬಿ.ಎಲ್ ನಿಟ್ಟೂರ್
ಮೊ.ಸಂ : 8867702396

ಅಂತರಂಗ

ದಾವಣಗೆರೆ | ನ.16 ರಂದು ‘ಬದುಕಿನ ಬಯಲು’ ಕೃತಿ ಲೋಕಾರ್ಪಣೆ

Published

on

ದಾವಣಗೆರೆ ಜಿಲ್ಲಾ ವನಿತಾ ಸಾಹಿತ್ಯ ವೇದಿಕೆ , ಜನತಾವಾಣಿ ದಿನಪತ್ರಿಕೆ ಹಾಗೂ ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಇಲಾಖೆ ಇವರ ಸಂಯುಕ್ತಾಶ್ರಯದಲ್ಲಿ ದಿನಾಂಕ : 16/11/2019 ರ ಶನಿವಾರ ಬೆಳಗ್ಗೆ ದಾವಣಗೆರೆ ವಿದ್ಯಾನಗರದ ಕುವೆಂಪು ಕನ್ನಡ ಭವನದಲ್ಲಿ ಆಯೋಜಿಸಲಾಗಿರುವ 64ನೇ ಕನ್ನಡ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ, ರಜತ ಮಹೋತ್ಸವ, ಪುಸ್ತಕ ಬಿಡುಗಡೆ ಹಾಗೂ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪ್ರದಾನ ಸಮಾರಂಭದಲ್ಲಿ ದಾವಣಗೆರೆ ನಗರದ ಕವಿ ಗಂಗಾಧರ ಬಿ ಎಲ್ ನಿಟ್ಟೂರ್ ಅವರ ಬದುಕಿನ ಬಯಲು ಕೃತಿ ಲೋಕಾರ್ಪಣೆಯಾಗಲಿದೆ.

ತಮ್ಮ ವಿಶಿಷ್ಠ ಬರವಣಿಗೆ ಶೈಲಿಯಿಂದ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಪ್ರತಿಭಾವಂತ ಯುವ ಸಾಹಿತಿಯಾದ ಗಂಗಾಧರ ಬಿ ಎಲ್ ನಿಟ್ಟೂರ್ ಅವರು ಸುಮಾರು 20 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಜನಮಿಡಿತ ದಿನಪತ್ರಿಕೆ, ಕನ್ನಡ ಭಾರತಿ, ಜನತಾಬಳಗ, ಬೆಳಕು ಸೆಳಕು ಸೇರಿದಂತೆ ವಿವಿಧ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಬರಹಗಾರರು, ಪತ್ರಕರ್ತರು ಹಾಗೂ ಸುದ್ದಿ ದಿನ ಆನ್ ಲೈನ್ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಅಂಕಣಕಾರರಾಗಿ ಸಾವಿರಾರು ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಳಕಳಿ ಮತ್ತು ಜನ ಜಾಗೃತಿ ಲೇಖನಗಳ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ.
ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತು, ಚುಟುಕು ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್, ತಿಂಗಳ ಅಂಗಳ ಸಾಹಿತ್ಯ ಬಳಗ ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವಾರು ಸಂಘ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಮೂಲಕ ಅನೇಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ಆಯೋಜನೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಚಾರಕರಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

ದಾವಣಗೆರೆ ಸ್ಥಳೀಯ ವಾಹಿನಿಗಳಾದ ಸೃಷ್ಟಿ, ಕೆ. ಎಫ್ ಚಾನಲ್ ಹಾಗೂ ಪ್ರಸ್ತುತ ವಿ. ಒನ್ ವಾಹಿನಿಯ ಕಾವ್ಯಧಾರೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಸಂಘಟಕರು ಮತ್ತು ಸಂದರ್ಶಕರಾಗಿ ದಾವಣಗೆರೆ ಜಿಲ್ಲೆ ಮತ್ತು ಹೊರ ಜಿಲ್ಲೆಗಳ ಸಾವಿರಾರು ಪ್ರತಿಭಾವಂತರ ಪ್ರತಿಭೆಯ ಅನಾವರಣಕ್ಕೆ ವೇದಿಕೆ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಡುವ ಜತೆ ತೆರೆ ಮರೆಯ ಸಾಧಕರು ಸಮಾಜದ ಮುಖ್ಯವಾಹಿನಿಯಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರೇರಕರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಹತ್ತು ಹಲವು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ನಿರೂಪಕರಾಗಿ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ವಿಶೇಷ ಧ್ವನಿಯಿಂದ ಜನಮಾನಸದಲ್ಲಿ ವಿಶಿಷ್ಠ ಛಾಪು ಮೂಡಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಇದೀಗ ತಮ್ಮ ಚೊಚ್ಚಲ ಕವನ ಸಂಕಲನ ಬದುಕಿನ ಬಯಲು ಕೃತಿಯನ್ನು ಕನ್ನಡ ಸಾರಸ್ವತ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ವಿಭಿನ್ನ ವಿಷಯಗಳ ಮೇಲೆ ಗಂಭೀರ ಚಿಂತನೆಯೊಂದಿಗೆ ಕಾವ್ಯ ಹೆಣದಿರುವ ನಿಟ್ಟೂರ್ ಅವರ ಈ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು 72 ಕವಿತೆಗಳಿದ್ದು, ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಕವಿತೆಗಳು ಬದುಕಿನ ಒಳ ಹೊರಹುಗಳ ಅನನ್ಯ ಅನುಭಾವವನ್ನು ಹೊರ ಸೂಸುತ್ತವೆ.

ಕೃತಿ ಲೋಕಾರ್ಪಣೆಯ ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ದಾವಣಗೆರೆಯ ಸಾಹಿತ್ಯಾಸಕ್ತರು, ಕವಿಮನಗಳು, ಸ್ನೇಹಿತರು ಹಾಗೂ ಹಿತೈಷಿಗಳು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡು ಶುಭ ಕೋರಿ ಶ್ರೀಯುತರ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೃಷಿಗೆ ಉತ್ಸಾಹ ತುಂಬುವಂತಾಗಲಿ.

ಪರಿಚಯ ಲೇಖನ : ಪಾಪು ಗುರು, ಕವಿಗಳು, ದಾವಣಗೆರೆ ,
ಮೊ. ಸಂ : 9844187574, 8073591388

ಸುದ್ದಿದಿನ.ಕಾಂ|ವಾಟ್ಸಾಪ್|9980346243

Continue Reading

ಅಂತರಂಗ

‘ಬಿಳಿಮಲೆ’ ಎಂಬ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ದಿನ..!

Published

on

  • ಹರ್ಷಕುಮಾರ್ ಕುಗ್ವೆ

ಪ್ರೊ.ಪುರುಷೋತ್ತಮ ಬಿಳಿಮಲೆ ಸರ್ ಅವರ “ವಲಸೆ ಸಂಘರ್ಷ ಮತ್ತು ಸಮನ್ವಯ” ಸಂಶೋಧನಾ ಹೊತ್ತಗೆಯ ಬಿಡುಗಡೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಅವರ ಊರಾದ ಬಳಿಮಲೆಯಲ್ಲಿ ಹಮ್ಮಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿತ್ತು. ನಾನೂ ಹೋಗಿ ಬಂದೆ. ಈ ಒಂದು ದಿನದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮತ್ತು ಜರ್ನಿ ಬಹುಕಾಲ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವ ಅನುಭವ ನೀಡಿದವು.

ನಾವು ನಮ್ಮ ಹುಟ್ಟೂರು ಬಿಟ್ಟು ಓದು-ಉದ್ಯೋಗ ಎಂದು ಬೇರೆ ಊರುಗಳಿಗೆ ವಲಸೆ ಹೋದಾಗ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಏನು ಮಾಡ್ತಿರುತ್ತೇಬೆ ಎಂದು ನಮ್ಮ ಊರುಗಳ ಜನರಿಗೆ ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಏನೂ ತಿಳಿದಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹೊರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಸರುಗಳಿಸಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆ ಊರಿನ ಜನರಿಗೆ ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಬಗೆಯ ಅಭಿಮಾನವಿರುತ್ತದೆ. ನಮಗೂ ಅಷ್ಟೇ, ಊರಿನ ಬಗ್ಗೆ ತುಸು ಹೆಚ್ಚೇ ಅಭಿಮಾನ ಪುಳಕಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಇಂತಹುದೇ ಒಂದು ಪುಳಕದಿಂದ ಪುರುಷೋತ್ತಮ ಬಿಳಿಮಲೆ ಸರ್ ತಮ್ಮ ಸೋದರರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಈ ಸಮಾರಂಭ ಏರ್ಪಡಿಸಿದ್ದರು. ಅವರ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ದೆಹಲಿಯಲ್ಲೋ ಅಥವಾ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲೋ ಜೋರಾಗಿಯೇ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಬಿಳಿಮಲೆಯಲ್ಲೇ ಅವರ ಕುಟುಂಬ ವರ್ಗದವರೇ ಮುಂದೆ ನಿಂತು, ಉರಿನವರೆಲ್ಲಾ ತಮ್ಮದೇ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೆಂಬಂತೆ ನಡೆಸಿದ ಅದ್ಭುತ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಅದಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಮದುವೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಇರಬಹುದಾದ ಸಂಭ್ರಮ, ಸಡಗರ, ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಎಲ್ಲವೂ ಈ ಕೂಡುಕುಟುಂಬದ ಸಾಹಿತ್ಯಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿದ್ದವು. ಮನೆಯ ಎಲ್ಲಾ ಸದಸ್ಯರೂ ಒಂದಿಲ್ಲೊಂದು ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೊತ್ತು ಬಂದಿದ್ದ ಅತಿಥಿಗಳಿಗೆ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಕೊರತೆಯಾಗ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಿಳಿ ಬಿಳಿಮಲೆ ಸರ್ ಅವರ ಬಾಳಸಂಗಾತಿ ಶೋಭನ ಮೇಡಂ ಅವರು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿ-ಕಾಳಜಿಯಿಂದ ಮಾತಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಕರ್ನಾಟಕದ ದೂರ ದೂರದ ಊರುಗಳಿಂದ ಬಂದು ಈ ಕಾಡಿನ ನಡುವೆ ನಡೆದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ ಅನೇಕರಿಗೆ ವಿಶೇಷ ಆತಿಥ್ಯ ಮತ್ತು ವಿಶಿಷ್ಟ ಅನುಭವ ದೊರಕಿದವು.

ಕುಟುಂಬ, ಊರಿನ ಜನರು ಮತ್ತು ಸಾಹಿತ್ಯಾಸಕ್ತರನ್ನು ಒಂದೆಡೆ ಕಲೆಯುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಇಂತಹ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಹೆಚ್ಚಾದಷ್ಟೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಪರಿಣಾಮ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಬೀರಬಹುದು ಎನಿಸಿತು.

ಸಮಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಊಟವಿತ್ತು. ಪಂದಿಕರಿ ಸಕತ್ ಟೇಸ್ಟಿಯಾಗಿತ್ತು. ಲೋಕೇಶ್ ಊರುಬೈಲು ಮತ್ತು ಸಂಗಡಿಗರ ಹಾಡುಗಾರಿಕೆ ಮುದ ನೀಡಿತು. ತುಳು ಪಾಡ್ದನ, ಕೋಲಾಟ ಪದ, ಅರೆಬಾಷೆಯ ಸೋಬಾನೆ ಹಾಡು, ಸಿದ್ದವೇಷದ ಹಾಡುಗಳು ತರತರದಲ್ಲಿ ರಂಜಿಸಿದವು. ಅದೇ ಹುರುಪಿನಲ್ಲಿ ಅವರ ಹಾಡಿಗೆ‌ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನೂ ಹಾಕಿದೆವು.
ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ನಾವೊಂದಷ್ಟು ಜನ ಪುರುಷೋತ್ತಮ ಸರ್ ಜೊತೆಗೂಡಿ ನಡೆಸಿದ ಕತ್ತಲ ನಡಿಗೆ, ಆ ನಡಿಗೆಯ ಹರಟೆ, ನೀರವ ಮೌನ ಮತ್ತು ಹಾಡುಗಳು ನೆನಪಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವಂತವು.

ಮಾತಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ಗೆಣೆಕಾರರು

ಈ ಒಂದು ದಿನದ ವಲಸೆಯಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಗೆಳೆಯರು ಮಾತಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಖುಶಿ ನೀಡಿತು. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಶಿವಮೊಗ್ಗದ ಪುನೀತ್ ನನಗೆ ನಮ್ಮ ಭರತ್ ದಾಸರಹಳ್ಳಿಯನ್ನೇ ನೆನಪಿಸುತ್ತಿದ್ದ.. ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ರೆ ಯಾರು ಭರತ್, ಯಾರು ಪುನೀತ್ ಎಂದು ಕನ್ಪೂಸ್ ಆಗಬಹುದು! ಇಲ್ಲಿ ಪರಿಚಯವಾದ ನವ್ಯ ನಮ್ಮ ತರಲೆ ದೋಸ್ಸ್ ನವ್ಯಾ ಕಡಮೆಯ ತಂಗಿಯೇನೋ ಅನ್ನಿಸುವಂತಿದ್ದಳು‌. ಆದ್ರೆ ಈ ಜ್ಯೂನಿಯರ್ ನವ್ಯಾಗೆ ನವ್ಯ ಕಡಮೆಯಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಫೋಟೋ ಪೋಸ್ ಕೊಡಲು ಬರ್ತಾ ಇರಲಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೇ! ಈ ಜ್ಯೂನಿಯರ್ ನವ್ಯಾಳ ಅಕ್ಕನ ಹೆಸರೂ ಕಾವ್ಯ! ಇನ್ನು ಕೊಟ್ಟೂರಿನ ಚಂದದ ಗೆಳೆಯ ಕೊಟ್ರೇಶ್ ಅಂತೂ ಒಂದೇ ದಿನಕ್ಕೆ ಬಹಳ ಆತ್ಮೀಯನಾಗಿಬಿಟ್ಟ. ನಮ್ ಬಾರುಕೋಲು ರಂಗಸ್ವಾಮಿಯವರ ಜೊತೆ ತಾಸಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಾತುಕತೆಯಾಡಿದ್ವಿ. ನಡುವೆ ಸೇರಿಕೊಂಡ ಮೈಸೂರಿನ ಅಶ್ವಥ್ ಅವರು ನಮ್ಮ ಮಾತುಕತೆಗೆ ತಾಳಮದ್ದಲೆಯ ಮೆರುಗು ನೀಡಿದರು. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಮಾತುಕತೆಯ ವಿಷಯ ವಸ್ತು ಚಳುವಳಿ ಹೋರಾಟ, ಪತ್ರಿಕೆ ಕೆಲಸ ಇತ್ಯಾದಿಯಾಗಿತ್ತು. ಸ್ಥಳೀಯರಾದ ಚರುಂಬು ಮತ್ತು ಡೇವಿಡ್ ಚಾರ್ಲಿಯರೊಂದಿಗೆ ಸುಮಾರು ಹೊತ್ತು ಮಾತಾಡಿದೆ.

ಸುಮಾರು ಒಂದು ದಶಕದ ನಂತರ ಸಿಕ್ಕಿ ಆತ್ಮೀಯವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿಸಿದ ಸುಕನ್ಯಾ ಕನಾರಳ್ಳಿ ಅವರನ್ನು ಮೊದಲಿಗೆ ನಾನು ಗುರುತೇ ಹಿಡಿಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ. “ನೀವು ವಿಜಯ ನೆಕ್ಸ್ಟ್ ನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಬಂದು ನನ್ನ ಸಂದರ್ಶನ ಮಾಡಿದ್ದಿರಿ, ಲಿವಿಂಗ್ ಟುಗೆದರ್ ಕುರಿತ ಲೇಖನಕ್ಕೆ” ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದಾಗ ಟಕ್ ಅಂತ ಫ್ಲಾಶ್ ಆಯಿತು. ಆಗ “ಓ ಸುಕನ್ಯಾ ಮೇಡಂ” ಅಂದಾಗ “ಹೌದೂ” ಎಂದರು. ಹೊರಡುವಾಗ ಅವರು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಅನುವಾದಿಸಿರುವ “ಬರ್ತೀಯ…ಎಷ್ಟು? ಭಾರತೀಯ ಸೂಳೆಲೋಕದ ಕಥೆಗಳು” ಎಂಬ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಕೊಟ್ಟರು. ಅದನ್ನು ಅನುವಾದಿಸುವಾಗಿನ ಅವರು ಪಟ್ಟ ಯಾತನೆಯನ್ನೂ ಸಹ ಹೇಳಿದರು. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತಾವು ಮಾನಸಿಕ ಖಿನ್ನತೆಗೆ ಜಾರಿ anti-depressant ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಯಿತು ಎಂದರು. ಈ ಪುಸ್ತಕದ ಬಗ್ಗೆ ಮೊದಲೇ ಬಿಳಿಮಲೆ ಸರ್ ಕೂಡಾ ತಿಳಿಸಿ ಓದಲೇಬೇಕಾದ, ತೀರಾ disturb ಮಾಡುವ ಪುಸ್ತಕ ಎಂದಿದ್ದು ನೆನಪಾಯಿತು.

ಆತ್ಮೀಯರಾದ ಸುಂದರ್ ಕೆನಾಜೆ ಸರ್ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಆಡಿದ ಚುಟುಕು ಮಾತುಕತೆ ಜಾನಪದ-ಪಾಡ್ದನ ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ಕುರಿತಾಗಿತ್ತು. ಸಕಲೇಶಪುರದಿಂದ ಬಂದಿದ್ದ ಪ್ರಸಾದ್ ರಕ್ಷಿದಿ ಸರ್ ಹೀಗೇ ಅನೇಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದರಾದರೂ ಈ ಸಲ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಅವರ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಇನ್ನು ಗಿರಿಧರ್ ಕಾರ್ಕಳ, ದಿನೇಶ್ ಕುಕ್ಕುಜಡ್ಕ, ಭರತ್ ಕುಕ್ಕುಜಡ್ಕ, ಮಹಾಂತೇಶ್ ದೊಡ್ಮನಿಯವರು, ಉಷಾ ಕಟ್ಟೇಮನೆ, ಅವರ ಮಗ ಫಲ್ಗುಣ, ಹೇಮಾ ವೆಂಕಟ್, ಸತ್ಯಾ ಮೇಡಂ, ರೇಣುಕಾ ನಿಡಗುಂದಿ, ಕಾಂಚನಾ, ಶಿವಿ ಮಲ್ಲಿಕಾರ್ಜುನ ಇವರೆಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಕೊಂಚ ಕಾಲ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುವ ಅವಕಾಶವನ್ನೂ ಬಿಳಿಮಲೆ ನೀಡಿತ್ತು.

ರಾತ್ರಿ ಬಿಳಿಮಲೆಯಲ್ಲೇ ತಂಗುವ ವಿಚಾರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರು ಬಂದು ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳುವವರು ಯಾರೇ ಇದ್ದರೂ ಬನ್ನಿ, ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಜಾಗ ಇದೆ ಎಂದು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಈ ನಡುವೆ ವೀಣಾ ಸುಳ್ಯ ಅವರು ತಮ್ಮ ಸ್ಕೂಟಿಯನ್ನು ಪಂಜದ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದಿರುವುದಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾ, “ಅಯ್ಯೋ ನನ್ ಗಾಡಿ, ಅದರಲ್ಲಿರೋ ಡಾಕ್ಯುಮೆಂಟ್ಸ್ ಯಾರಾದರೂ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋದ್ರೆ ಏನು ಗತಿ” ಅಂತ ಪರದಾಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದರು. ಈಗ ಒತ್ತಾಯ ಮಾಡಿ ಅವರನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡರೂ ಅವರಿಗೆ ರಾತ್ರಿ ಇಡೀ ನಿದ್ದೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಖಾತ್ರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ ಅವರ ಜೊತೆ ನವ್ಯಾ ಕೂಡಾ ಹೊರಟರು. ಇಬ್ಬರೇ ಆಗುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಹರೀಶ್ ಹೊರಟರು. ಕೊನೆಗೆ ಇಡೀ ಗುಂಪು ಪಂಜಕ್ಕೇ ಹೊರಟು ನಿಂತಿತ್ತು.

ರಾತ್ರಿ ಪಂಜದಲ್ಲಿ ಬಂದು ರೂಮು ಹಿಡಿದ ಮೇಲೆ ನಾವಿದ್ದ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಪುನೀತ್, ಕೊಟ್ರೇಶಿಗೆ ಬಲುಬೇಗ ನಿದ್ರಾದೇವಿ ಆಲಂಗಿಸಿಕೊಂಡಳು. ನಾನು ಮತ್ತು ಹರೀಶ್ ಬಂಡ್ಸಾಲೆ ಇಬ್ಬರು ಮಾತ್ರ ಘನಗಂಭೀರ ಮಾತುಕತೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದೆವು. ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೊಂದುವರೆ ಗಂಟೆ ಸುಮಾರಿಗೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮದ ಕುರಿತು ಶುರುವಾದ ಮಾತುಕತೆ ಜಗತ್ತೆಲ್ಲಾ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು ಬರುವಾಗ ಟೈಮ್ ಎಷ್ಟಾಗಿದೆ ಎಂದು ನೋಡಿದರೆ ಸುಮಾರು ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಮೂರೂವರೆ! ಮತ್ತೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೇಗ ಹೊರಡಬೇಕಿದ್ದ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಮಲಗಿದೆವು.

ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಕೆಲವರು ಮತ್ತೆ ಬಿಳಿಮಲೆಗೆ ಹೋದರೆ ಇನ್ನುಳಿದವರು ನಾನಾ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಗೆ ಹೋದರು. ಹೊರಡುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಎದುರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ಕುಮಾರ್ ಆರ್‌ಬಿ ಸರ್ ಮತ್ತು ಪಲ್ಲವ ವೆಂಕಟೇಶ್ ಅವರು ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತಾಡಿಸಿದರು. ನಾನು ಉಡುಪಿ ಕಡೆ ಬರುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಹಳೇ ಕಾಲದ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳು, ದೈವ (ಬೂತ) ಸ್ಥಾನಗಳು, ಜೈನ ಬಸದಿಗಳನ್ನು ಹೊಕ್ಕು ಫೋಟೋ ತೆಗೆಯುತ್ತಾ ಬಂದೆ. ಕಡಪುನಲ್ಲಿನರುವ ಕಲ್ಕುಡ ಕಲ್ಲುರ್ಟಿ ಮೂಲ ದೈವಸ್ಥಾನ, ಬುಡೇರಿಯಾದಲ್ಲಿರುವ ಉಳ್ಳಾಲ್ತಿ, ಉಳ್ಳಾಕ್ಲು ದೈವಗಳ ಕ್ಷೇತ್ರ, ವೇಣೂರಿನಲ್ಲಿರುವ ಕಲ್ಲು ಬಸದಿ, ಮುಗುಳಿ ಎಂಬಲ್ಲಿರುವ ಜೈನ ಚೈತ್ಯಾಲಯ ವಿಶೇಷವೆನಿಸಿದವು. ಕೊಯಿಲಾದಲ್ಲಿರುವ ನೂರಾರು ಎಕರೆಗಳ ಬೃಹತ್ ಜಾನುವಾರು ಸಂವರ್ಧನ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿರುವ ಮುರ್ರ ತಳಿಯ ಎಮ್ಮೆಗಳು, ಮಲೆನಾಡು ಗಿಡ್ಡ ತಳಿಯ ದನಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಖುಷಿಯಾಯಿತು. ಅವುಗಳ ಸಾಕಣೆಗಾಗಿ ಆಧುನಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ.

ಕಳೆದ ವಾರ ನಮ್ಮ ಮನುಜಮತ ಸಿನಿಯಾನದಿಂದ ಆಯೋಜಿಸಲಾಗಿದ್ದ ಚಿತ್ರದುರ್ಗದ ಸಿನಿಮಾ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಹೋಗಲಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಈ ವಾರ ಕುಪ್ಪಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಬೆಸಗರಹಳ್ಳಿ ರಾಮಣ್ಣ ಟ್ರಸ್ಟಿನ ಮೂರು ದಿನಗಳ ಕಮ್ಮಟಕ್ಕೂ ಹೋಗಲು ಆಸೆ ಇದ್ದರೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಬಿಳಿಮಲೆಯ ಒಂದು ದಿನದ ಪಯಣ ಹಲವಾರು ಅನುಭವಗಳನ್ನು ನೀಡಿತು. ಇಂತಹ ಬಹುಕಾಲ ನೆನಪಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವಂತಹ ಒಂದು ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ಒದಗಿಸಿದ ಇಡೀ ಬಿಳಿಮಲೆಯ ಎಲ್ಲಾ ಕುಟಂಬಗಳಿಗೆ ಆಭಾರಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ.

ಬಿಳಿಮಲೆಯ ಪರಿಸರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಬಂದದ್ದು ಪುರುಷೋತ್ತಮ ಬಿಳಿಮಲೆ ಸರ್ ಅವರ ವಲಸೆ-ಸಂಘರ್ಷ ಮತ್ತು ಸಮನ್ವಯ ಪುಸ್ತಕ ಓದಲು ಒಳ್ಳೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಒದಗಿಸಿದೆ ಎನ್ನಬಹುದು. ಈ ಪುಸ್ತಕವು ಸುಳ್ಯ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುವ ಅರೆಗೌಡ ಸಮುದಾಯ ಹಾಸನ ಕಡೆಯಿಂದ ಸುಮಾರು 500 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಬಂದು ಇಲ್ಲಿ ನೆಲೆ ನಿಂತ ಕುರಿತು ಹಾಗೂ ಸಮುದಾಯದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವಿವರಗಳ ಕುರಿತದ್ದು. ಇಂತಹ ಜನ ಸಮುದಾಯಗಳ ವಲಸೆ, ಸಮುದಾಯಗಳ ನಡುವಿನ ಹಲವು ಮುಖಗಳ ಸಂಘರ್ಷ ಮತ್ತು ಅವು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಗಳು ನನಗಂತೂ ಬಹಳ ಆಸಕ್ತಿಯ ವಿಷಯ. ಅದರಲ್ಲೂ ಕರಾವಳಿಯ ಸಮುದಾಯಗಳನ್ನು, ಅವುಗಳ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವಿವರಗಳನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಂಡ ಮೇಲಂತೂ ಈ ಆಸಕ್ತಿ ಹಲವು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ಈ ವಿಷಯವಾಗಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಕೊಂಡು ಓದಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡಿರುವ ಪುಸ್ತಕಗಳ ದೊಡ್ಡ ರಾಶಿಯೇ ಇದೆ. ಪುರುಷೋತ್ತಮ ಬಿಳಿಮಲೆ ಸರ್ ಅವರ ಈ ಪುಸ್ತಕ ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ಓದಿ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಅನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.

ಸುದ್ದಿದಿನ.ಕಾಂ|ವಾಟ್ಸಾಪ್|9980346243

Continue Reading

ಅಂತರಂಗ

ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯದ ಅಂತರಂಗ – ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಮತ್ತು ದಲಿತ ಕ್ಷಮೆ

Published

on

  • ವಿವೇಕಾನಂದ. ಹೆಚ್.ಕೆ

ಬೆಳಗಿನ ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಗೆ ನನ್ನ ಹೊದಿಕೆಯನ್ನು ಕಿತ್ತೆಸೆದು ಜೋರು ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ನನ್ನಪ್ಪ. ಕಾರ್ತಿಕ ಮಾಸದ ದಿನಗಳವು. ಚಳಿಗೆ ದೇಹ ನಡುಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೂ ಬೇಗ ಎದ್ದು ಕೊರೆಯುವ ತಣ್ಣೀರನ್ನೇ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ 4/30 ಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಅಪ್ಪನೊಂದಿಗೆ ಮಡಿಯುಟ್ಟು ಪೂಜೆ ಸಾಮಾನುಗಳೊಂದಿಗೆ ಊರಿನಿಂದ 5/6 ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ದೂರದಲ್ಲಿ ದಟ್ಟ ಮರಗಳ ಮಧ್ಯದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾಶಿ ವಿಶ್ವನಾಥನ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ನೆಡದೇ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆವು.

ಆ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಒಬ್ಬರೇ ಅರ್ಚಕರು ಅಪ್ಪ. ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಸಹಾಯಕ ನಾನು. ನಾನಾಗ ಏಳನೇ ತರಗತಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಮಂಗಳಾರತಿಯ ದಕ್ಷಿಣೆ ಹಣ ಮತ್ತು ಊರಿನವರು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಧವಸ ಧಾನ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಮದುವೆಯ ಪೌರೋಹಿತ್ಯದ ಗೌರವ ಧನವೇ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಆದಾಯ.

ಆಗ ಈಗಿನಂತೆ ಗೃಹ ಪ್ರವೇಶ, ನಾಮಕರಣ, ಸತ್ಯನಾರಾಯಣ ಪೂಜೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಬಡತನ ಬರಗಾಲದ ದಿನಗಳವು. ನಮ್ಮದು ಬಯಲು ಸೀಮೆಯ ಹಳ್ಳಿ. ಹೊಸ ಮನೆ ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದುದು ಅಪರೂಪ. ನಾಮಕರಣ ಸಹ ಉಚಿತವಾಗಿ ಹೆಸರು ಬಲ ನೋಡಿ ಹೇಳಿದರೆ ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ತೊಟ್ಟಿಲು ಕಟ್ಟಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಪ್ಪ ಸಹ ಊರಿನ ಒಬ್ಬರೇ ಅರ್ಚಕರಾದುದರಿಂದ ಯಾರನ್ನೂ ಹಣಕ್ಕಾಗಿ ಒತ್ತಾಯ ಅಥವಾ ನಿಷ್ಠುರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಣಕ್ಕಿಂತ ಅವರಿಗೆ ಗೌರವ ಮರ್ಯಾದೆ ಪ್ರಾಣಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಎಂದೇ ಭಾವಿಸಿದ್ದರು.

5 ಗಂಟೆಗೆ ದೇವಸ್ಥಾನ ತಲುಪುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅದು ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಶಾಲವಾದ ಕಲ್ಲಿನ ಕಟ್ಟಡ. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಬಿಲ್ವಪತ್ರೆಯ ಮರಗಳಿದ್ದವು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಯೇ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಲ್ಯಾಣಿ. ಅಪ್ಪ ದೇವರ ವಿಗ್ರಹ, ಲಿಂಗ, ನಂದಿ, ಒಳ ಪ್ರಾಂಗಣ ಮತ್ತು ಸುತ್ತಲಿನ ಜಾಗವನ್ನು ಕಲ್ಯಾಣಿ ನೀರಿನಿಂದ ಶುಚಿಗೊಳಿಸಿ ಪೂಜೆಗೆ ಸಿದ್ದ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನು ಭಕ್ತಾದಿಗಳು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಮತ್ತು ಹೊರಾಂಗಣವನ್ನು ಕಸ ಗುಡಿಸಿ ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಸುಮಾರು 5/30 ಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಜನ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿ ಹೂವು ಹಣ್ಣು ಕಡ್ಡಿ ಕರ್ಪೂರ ಅರಿಶಿನ ಕುಂಕುಮ ಸಮೇತ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಸೋಮವಾರದಂದು ವಿಶೇಷ ಪೂಜೆ. ಅಂದು ಮಂಗಳ ವಾದ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಊರಿನ ಶ್ರೀಮಂತರ ಮನೆಯ ರುಚಿಕಟ್ಟಾದ ಪ್ರಸಾದ ವಿನಿಯೋಗ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು.
ಜೊತೆಗೆ ಭಕ್ತರು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ಬಾಳೆಹಣ್ಣು ಮತ್ತು ತೆಂಗಿನಕಾಯಿಯ ಸ್ವಲ್ಪ ಭಾಗವನ್ನು ನಾನು ಒಂದು ತಪ್ಪಲೆಯಲ್ಲಿ ನೀಟಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸಿ ಮನೆಯಿಂದ ತಂದ ಹಾಲು ಸಕ್ಕರೆ/ಬೆಲ್ಲ ಏಲಕ್ಕಿ ಬೆರಸಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ರಸಾಯನ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬಹಳ ಇಷ್ಟವಾಗಿತ್ತಿತ್ತು. ಪೂಜೆ ಅಭಿಷೇಕ ನೈವೇದ್ಯದ ನಂತರ ಅದನ್ನು ಜನರಿಗೆ ಸಣ್ಣಗೆ ಕತ್ತರಿಸಿದ ಬಾಳೆ ಎಲೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಾದ ಹಂಚುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನನ್ನದಾಗಿತ್ತು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ ಹೂ ಮತ್ತು ತೀರ್ಥ ಕೊಡುತ್ತಾ ಕೆಲವು ವಿಶೇಷ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಅರ್ಚನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಆಗ ಜನರ ಭಯ ಭಕ್ತಿ, ನನ್ನಂತ ಸಣ್ಣವನಿಗೂ ಅವರು ಪಾದ ಮುಟ್ಟಿ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಹೆಮ್ಮೆ ಮೂಡಿಸಿ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತಿತ್ತು. 8 ಗಂಟೆಯ ಒಳಗೆ ಪೂಜೆ ಮುಗಿಸಿ 8/30 ರ ಒಳಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಾತ್ರ ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಿ 9 ಗಂಟೆಗೆ ಮನೆಗೆ ವಾಪಸ್ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ನಾನು ಬೇಗ ತಿಂಡಿ ತಿಂದು ಮನೆಯ ಬಳಿಯೇ ಇದ್ದ 10 ಗಂಟೆಗೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ.
ಮತ್ತೆ ಸಂಜೆ 5 ಕ್ಕೆ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೊರಟು ಬೆಳಗಿನಂತೆ ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ರಾತ್ರಿ ಸುಮಾರು 9 ಗಂಟೆಗೆ ಮನೆಗೆ ವಾಪಸ್ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದೆವು.

ಆಗಿನ ನಮ್ಮ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಕುರುಬರ ಪೇಟೆ, ನಾಯಕರ ಹಟ್ಟಿ, ಹೊಲೆಯರ ಬೀದಿ, ಮಾದಿಗರ ಕೇರಿ, ಸಾಬರ ಗಲ್ಲಿ, ಗೌಡರ ಪಾಳ್ಯ, ಲಿಂಗಾಯಿತರ ಮಠಬೀದಿ, ತಿಗಳರ ಪೇಟೆ, ಗೊಲ್ಲರ ಹಟ್ಟಿ ಹೀಗೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಹೆಸರುಗಳ ಸ್ಥಳಗಳಿದ್ದವು. ನಾವು ಇದ್ದ ಜಾಗವನ್ನು ಅಗ್ರಹಾರ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು.

ಆಗ ನನ್ನನ್ನು ಊರಿನ ಜನ
ಚಿಕ್ಕ ಸ್ವಾಮಿ, ಮರಿಸ್ವಾಮಿ, ಪುಟ್ಟ ಬುದ್ದಿ, ಅಯ್ನೋರು, ಮರಿ ಪೂಜಾರಿ, ಸಣ್ಣ ಭಟ್ಟ, ಕಿರಿ ಜೋಯಿಸ ಮುಂತಾದ ಹೆಸರುಗಳಿಂದ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು ಮತ್ತು ನನ್ನ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಮೀರಿ ದೊಡ್ಡವನು ಎಂಬಷ್ಟು ಗೌರವ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಶಾಲೆಯ ಓದಿನಲ್ಲೂ ನಾನು ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಮುಂದೆ. ಆಗ ನನಗೆ ನಾನು ಇತರರಿಗಿಂತ ಉತ್ತಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದೇನೆ, ಇಡೀ ಊರಿನ ಗೌರವವನ್ನು ಹೊಂದಿದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಕಾಲಚಕ್ರ ಉರುಳಿದಂತೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕಾಗಿ ನಗರ ಸೇರಿದೆ. ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಸೈನ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಅಂಕ ಪಡೆದು ಕ್ಯಾಂಪಸ್ ಸೆಲೆಕ್ಷನ್ ನಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕಾದ ಟೆಕ್ಸಾಸ್‌ನ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಸಾಫ್ಟವೇರ್ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದೆ.
ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಮತ್ತು ದಕ್ಷ ಸೇವೆಯ ನಂತರ ಈಗ ಅಲ್ಲಿನ ಮಾರ್ಕೆಟಿಂಗ್ ವಿಭಾಗದ ಮುಖ್ಯಸ್ಥನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ಈಗಲೂ ಭಾರತದ ಪೌರತ್ವವನ್ನೇ ಹೊಂದಿದ್ದೇನೆ.

ಅಪ್ಪ ಇತ್ತೀಚೆಗಷ್ಟೇ ತೀರಿಕೊಂಡರು. ಅಮ್ಮ ಬಹಳ ಹಿಂದೆಯೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಅಗಲಿದ್ದರು. ನಾವು ಇದ್ದ ಮನೆ ಮತ್ತು ಆ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಅರ್ಚಕ ವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಮತ್ತು ಅವರ ಮಕ್ಕಳು ಮುಂದುವರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಗೆಳೆಯರೆ,
ಸುಮಾರು ‌50 ವರ್ಷಗಳ ನನ್ನ ಸುದೀರ್ಘ ಬದುಕಿನ ಅನುಭವದಲ್ಲಿ ನನ್ನೆರಡು ಮಾತುಗಳು.
” ಹೌದು, ನಾನೊಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ. ಭಾರತೀಯ ಸಮಾಜದ ವರ್ಣಾಶ್ರಮ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೇಲಿನ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರುವವನು. ಹಾಗೆಯೇ ಅದೇ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಮುಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳದ ಒಂದು ಅಸ್ಪೃಶ್ಯ ವರ್ಗವೊಂದು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದೆ.

ಆಫೀಸಿನ ಕೆಲಸದ ಮೇಲೆ ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್ ಪ್ರವಾಸದಲ್ಲಿರುವ ನಾನು ಮೊಟ್ಟಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಅಲ್ಲಿನ Statue of liberty ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಭಾವ ತೀವ್ರತೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿ, ಕಳೆದ ತಿಂಗಳಷ್ಟೇ ನಾನು ಓದಿದ್ದ
” Un touchables of India ” A tragedy behind Indian social structure even today ,
ಎಂಬ ಅನಾಮಧೇಯ ಲೇಖಕನ ಪುಸ್ತಕ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನೂರಿನ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆ ಹಾಗೂ ಈಗಲೂ ಆಗಾಗ ಭಾರತದಿಂದ ವರದಿಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯರ ಮೇಲಿನ ದೌರ್ಜನ್ಯ, ಭಾರತದ ಈಗಿನ ಸಾಮಾಜಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ನೆನಪಾಗಿ ನನ್ನ ಸುತ್ತಲಿನ ಜನರ ಇರುವಿಕೆಯನ್ನು ಮರೆತು ಜೋರಾಗಿ ದುಃಖದಿಂದ ಉಮ್ಮಳಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನಾನೊಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿ. ನನ್ನೊಬ್ಬನಿಂದ ಈ ಬೃಹತ್ ಜಾತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಏನೂ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿಯಿಂದ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

” ಅಸ್ಪೃಶ್ಯರೇ/ದಲಿತ ವರ್ಗದವರೇ, ಕಾರಣ, ಸಂದರ್ಭ, ಉದ್ದೇಶ, ಅರ್ಥ ಏನೇ ಇರಲಿ, ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆ ಎಂಬ ಒಂದು ಜನಾಂಗವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ, ಆ ಮೃಗೀಯ ಭಾವನೆಯೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ಸಮುದಾಯವನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಈಗಲೂ ಪಾಲಿಸುತ್ತಿರುವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಜಾತಿಯಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಾದ ನಾನು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಪರಿಪರಿಯಾಗಿ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳುತ್ತೇನೆ. ಇಂತಹ ಒಂದು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಭಾಗವಾಗಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸುತ್ತೇನೆ ಮತ್ತು ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಪಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.
ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಪ್ರಮಾಣ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ” ಇನ್ನೆಂದಿಗೂ ನಾನು ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ನನ್ನ ಜಾತಿಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಇಡೀ ಕುಟುಂಬದ ಸಮೇತ ಭಾರತದ ಸುಪ್ರೀಂಕೋರ್ಟ್ ನಲ್ಲಿ ಕಾನೂನಿನ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಜಾತಿ ಭಾರತೀಯ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನ ಮುಂದಿನ ವಂಶ ಭಾರತೀಯ ಜನಾಂಗವಾಗಿಯೇ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡಬೇಕು ಎಂದು ಆಶಿಸುತ್ತೇನೆ. ಜಾತಿಯ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಗಿಂತ ಮನುಷ್ಯ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತೇನೆ. ಇಡೀ ಭಾರತೀಯ ಸಮುದಾಯ ಇದನ್ನೇ ಅನುಸರಿಸಲಿ ಎಂಬ ಬಯಕೆಯೊಂದಿಗೆ …….. ” ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕ್ಷಮಾಪಣೆ ಕೇಳುತ್ತಾ….

ಸುದ್ದಿದಿನ.ಕಾಂ|ವಾಟ್ಸಾಪ್|9980346243

Continue Reading
Advertisement

Trending