Connect with us

ಅಂತರಂಗ

ಆತಿಶಿ‌ ಮಾರ್ಲೆನ ಎಂಬ ಕನಸುಗಾರ್ತಿಯೊಬ್ಬಳ ಕಣ್ಣೀರು

Published

on

ನಾಡಿದ್ದು ಜೂನ್ 8ನೇ ತಾರೀಕಿಗೆ 39 ವರ್ಷ ತುಂಬಲಿರುವ ಆತಿಶಿ ಮಾರ್ಲೆನ ಅವರನ್ನು ಅವರ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಿಗಾಗಿ ನಾನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಬಲ್ಲೆ. ಜೆ ಎನ್ ಯುವಿನ ಚರ್ಚೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಗಾಗ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಆಕೆಗೆ ಭಾರತೀಯ ಇತಿಹಾಸ ಮತ್ತು ವರ್ತಮಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಆಳವಾದ ತಿಳುವಳಿಕೆಯಿದೆ.

ಅವಳ ತಂದೆಯ ಹೆಸರು ಪ್ರೊ. ವಿಜಯ್ ಸಿಂಗ್ , ತಾಯಿ ತೃಪ್ತಿ ವಹಿ. ಇಬ್ಬರೂ ದೆಹಲಿ ವಿವಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರಾಗಿದ್ದರು. ಎಡಪಂಥೀಯ ಒಲವಿರುವ ಈ ದಂಪತಿಗಳು ಮಾರ್ಕ್ಸ್ ಮತ್ತು ಲೆನಿನ್ ಅವರ ನೆನಪಿಗಾಗಿ ಅತಿಶಿ ಹೆಸರಿಗೆ ಮಾರ್ಲೆನ ಸೇರಿಸಿದರು.
ದೆಹಲಿಯ ಸ್ಪ್ರಿಂಗ್ ಡೇಲ್ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೈಸ್ಕೂಲು ಕಲಿತ ಅತಿಶಿಯು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಪ್ರತಿಭೆಯಿಂದ ದೆಹಲಿಯ ಪ್ರಖ್ಯಾತವಾದ ಸೈಂಟ್ ಸ್ಟೀಫನ್ ನಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶ ಪಡೆದು, 2001ರಲ್ಲಿ ದೆಹಲಿ ವಿವಿಗೇ ಪ್ರಥಮಳಾಗಿ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಪದವಿ ಪಡೆದಳು. ತಕ್ಷಣ ಅವಳಿಗೆ ಬ್ರಿಟನ್ನಿನ ಚೀವಿನಿಂಗ್ ( Chevening Scholarship) ಶಿಷ್ಯವೇತನ ದೊರೆತದ್ದರಿಂದ ಮುಂದಿನ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕಾಗಿ ಆಕೆ ಆಕ್ಸಫರ್ಡ್ ವಿವಿಗೆ ತೆರಳಿ, 2003ರಲ್ಲಿ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಎಂ ಎ ಪದವಿ ಪಡೆದಳು.

ಮುಂದೆ ರೋಡ್ ಸ್ಕಾಲರ್ ಶಿಪ್ ಪಡೆಯುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾದ ಆಕೆ 2005ರವರೆಗೆ ಲಂಡನ್ನಿನ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೀಮಂತವಾದ ಮೆಗ್ಡಲಿನ್ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ( Magdalen College) ತನ್ನ ಸಂಶೋಧನೆ ಮತ್ತು ಅಧ್ಯಾಪನವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿ, 2006ರಲ್ಲಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿರುಗಿ, ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ಆಂಧ್ರದ ಋಷಿವ್ಯಾಲಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಇತಿಹಾಸ ಮತ್ತು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಅಧ್ಯಾಪಕಿಯಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದಳು.
2007ರಲ್ಲಿ ಆಕೆ ಮಧ್ಯಪ್ರದೇಶದ ಹಳ್ಳಿಯೊಂದಕ್ಕೆ ತೆರಳಿ ಸಾವಯವ ಕೃಷಿ ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಅಲ್ಲಿಯ ಸಂಭಾವನಾ ಸಂಸ್ಥೆಯನ್ನು ( Sambhavana Institute of Public policy) ಆಕೆ ಬೆಳೆಸಿದ ರೀತಿ ಅನನ್ಯವಾದುದು. 2015ರಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಖಾಂಡ್ವಾ ಸತ್ಯಾಗ್ರಹದ ಪ್ರೇರಕ ಶಕ್ತಿ ಈಕೆಯೇ.

ಮಧ್ಯಪ್ರದೇಶದಿಂದ ಆಕೆಯನ್ನು ಬಿಡಿಸಿದ ಪ್ರೊ. ಯೋಗೇಂದ್ರ ಯಾದವ್ ಮತ್ತು ಪ್ರಶಾಂತ್ ಭೂಷಣ ಅವರು 2011ರಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ದೆಹಲಿಗೆ ಕರೆತಂದರು. ಆತಿಶಿ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ವಿರೋಧಿ ಆಂದೋಲನದಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡು 2013ರಲ್ಲಿ ಆಪ್ ( AAP)ನ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸುವ ಸಮಿತಿಗಳಲ್ಲಿ ಆಳವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದಳು. ಆಪ್ ನ ಪರವಾಗಿ ಆಕೆ ಟೆಲಿವಿಷನ್ ಚ್ಯಾನೆಲ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದ ರೀತಿಯಿಂದ ಆಕೆ ವಿಶ್ವದಾದ್ಯಂತ ಜನರ ಗಮನ ಸೆಳೆದಳು.

ಒಳ್ಳೆಯ ಭಾಷೆ, ಆಳವಾದ ತಿಳುವಳಿಕೆ, ನಿರುದ್ವಿಗ್ನವಾಗದ ವಿಷಯ ಮಂಡನೆ, ಇದಿರಾಳಿಯ ಮಾತಿಗೂ ಸಂಯಮದಿಂದ ಕಿವಿಗೊಡುತ್ತಿದ್ದ ರೀತಿಯಿಂದ ಆಕೆ ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ಜನಪ್ರಿಯತೆಯನ್ನು ಪಡೆದಳು.
ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ಆಪ್ ಸರಕಾರ ರಚನೆಯಾದ ಮೇಲೆ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಕೇಜ್ರಿವಾಲ್, ಆತಿಶಿ ಅವರನ್ನು ಶಿಕ್ಷಣ ಮಂತ್ರಿ ಮನೀಶ್ ಸಿಸೋಡಿಯಾ ಅವರ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಸಲಹೆಗಾರರೆಂದು ನೇಮಕ ಮಾಡಿದರು. ಜುಲಾಯಿ 2015ರಿಂದ ಎಪ್ರಿಲ್ 17, 2018ರವರೆಗೆ ಈ ಹುದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಅಭೂತಪೂರ್ವವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ, ದೆಹಲಿಯ ಸರಕಾರೀ ಶಾಲೆಗಳ ಸ್ವರೂಪವನ್ನೇ ಅತಿಶಿ ಬದಲು ಮಾಡಿದಳು.

ಆದರೆ ಆತಿಶಿಯ ನೇಮಕಾತಿಯೇ ಕಾನೂನು ಬಾಹಿರ ಎಂದು ಹೇಳಿದ ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರವು ಆಕೆಯ ನೇಮಕಾತಿಯನ್ನೇ ರದ್ದುಗೊಳಿಸಿತು.ಸುಮಾರು ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ತನ್ನ ಸೇವಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಆಕೆ ತಿಂಗಳಿಗೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ರೂಪಾಯಿ ಸಂಭಾವನೆ ಮಾತ್ರ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಡಳಿತವನ್ನು ಜನರ ಹತ್ತಿರ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವ ಆಕೆಯ ಮೊಹಲ್ಲಾ ಸಭಾ(ಅದರ ಕೆಲವು ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಭಾಗಿಯಾಗಿದ್ದೆ) ಯೋಜನೆಯನ್ನು ದೆಹಲಿಯ ರಾಜ್ಯಪಾಲರು ಕೊನೆಗೂ ಅಂಗೀಕರಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಇಂಥ ಕನಸುಕಂಗಳ, ಹೋರಾಟಗಾರ್ತಿ ಅತಿಶಿ ಇವತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕರೆದುರು ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸುವಂಥ ವಾತಾವರಣ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿದೆ. ಉತ್ತರ ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ಆಕೆ ಲೋಕ ಸಭೆಗೆ ಸ್ಪರ್ಧಿಸುವ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಆಕೆಯ ಚಾರಿತ್ರ್ಯ ಹರಣ ಮಾಡುವಂಥ ಅಶ್ಲೀಲ ಕರಪತ್ರಗಳನ್ನು ಹಂಚಲಾಗಿದೆ. ಅವಳ ಹೆಸರಿನ ಮುಂದಿರುವ ಮಾರ್ಲೀನಾ ಪದವನ್ನು ಗಮನಿಸಿ, ಆಕೆ ಬೇರಾವುದೋ ಧರ್ಮದವಳೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಜನರನ್ನು ತಪ್ಪುದಾರಿಗೆಳೆಯುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ಇಂಥ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಯಾರು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ನಾನೇನೂ ಹೇಳಬೇಕಾಗಿಲ್ಲವಲ್ಲ! ಅವಳ ಇದಿರಾಳಿ ಕ್ರಿಕೆಟಿಗ ಗೌತಮ್ ಗಂಭೀರ್ ಇಂಥ ಲುಚ್ಛ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿರಲಾರ, ಆದರೆ ಕರಪತ್ರವನ್ನು ಖಂಡಿಸುವ ಘನತೆಯನ್ನೂ ಆತ ತೋರಿಲ್ಲ.

ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಬೆಳೆದವರು ಇಬ್ಬರು- ಒಬ್ಬ ಕನ್ನಯ್ಯ ಕುಮಾರ್ ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಆತಿಶಿ. ಅವರು ಎಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯವರು, ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಳಕಳಿಯುಳ್ಳವರು ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಭಾವಂತರೆಂಬುದೆಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಬಲ್ಲೆ. ಈ ಪ್ರತಿಭೆಗಳನ್ನು ಎಳವೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಮಟ್ಟ ಹಾಕಲು ಎಷ್ಟೊಂದು ಶಕ್ತಿಗಳು, ಎಷ್ಟೊಂದು ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ನಿಜಕ್ಕೂ ದಿಗ್ಭ್ರಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ದೇಶಕ್ಕೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಏನು ಬೇಕಾಗಿದೆ ಎಂದೇ ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಪುರುಷೋತ್ತಮ ಬಿಳಿಮಲೆ

ಸುದ್ದಿದಿನ.ಕಾಂ|ವಾಟ್ಸಾಪ್|9980346243

ಅಂತರಂಗ

ಸಾಧನೆ ಬದುಕಿನ ಮಾರ್ಗ ಮಾತ್ರ ಆಗಿರಬೇಕು..!

Published

on

ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬ ಬಯಸುವವರು ಬಹಳ. ಎಲ್ಲರೂ ಗುರುತಿಸುವ ಸಾಧನೆ ನಾನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಎಷ್ಟೋ ಜನ ಹಂಬಲಿಸಿತ್ತಾರೆ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ “ಗುರಿ ಮುಟ್ಟುವ ವರೆಗೆ ನಿಲ್ಲದಿರು” ಎಂದಿದ್ದ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರನ್ನೂ ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ತಾವು ಬದುಕಿರುವುದೇ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಲು, ಏನನ್ನಾದರೂ ಸಾಧಿಸದ ಬದುಕು ವ್ಯರ್ಥ ಎಂದು ಅನೇಕರು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾರೆ…

ಹೀಗೆ ನಾನಾ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ “ಸಾಧನೆಗಳ” ಬೆನ್ನು ಹತ್ತಿ ಸಾಧನೆ ಮಾಡುವುದೇ ಬದುಕಿನ ಉದ್ದೇಶ ಎಂದು ತಿಳಿದು ಹೊರಡುವುದು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತದೆ ಗೊತ್ತೆ?
ಬೇರೆಲ್ಲಿಗೂ ಅಲ್ಲ ಯಾವ ಮಹತ್ಸಾಧನೆಗೂ ಅಲ್ಲ. ಅದು ಅವರನ್ನು ಒಯ್ದು ನಿಲ್ಲಿಸುವುದು ಪರಮ ಸ್ವಾರ್ಥದ ಬದುಕಿಗೆ. ಇಂತಹ ಬಹುತೇಕ “ಸಾಧಕರು” ಸ್ವಾರ್ಥ ಸಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.

ಯಾಕೆಂದರೆ ಸಾಧನೆ ಮಾಡುವುದೇ ಬದುಕಿನ ಅಂತಿಮ ಗುರಿಯಾದಾಗ, ಆ ತಾವು ಪರಿಭಾವಿಸಿಕೊಂಡ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಯಾವ ಮಾರ್ಗವೂ ಅವರಿಗೆ ತಪ್ಪು ಎನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಪೈಪೋಟಿಯೇ ಅವರಿಗೆ ಮುಖ್ಯ ಆಗುತ್ತದೆ. ಈ ಪೈಪೋಟಿಯಲ್ಲಿ, ಸಾಧನೆಯ ರೇಸಿ‌ನಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಎದುರಾಳಿ ಎಂದುಕೊಂಡವರನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕುವುದು ಅಥವಾ ತುಳಿಯುವುದೂ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಜೊತೆಗಿರುವವರಿಗೇ ಚೂರಿ ಹಾಕಿದರೂ ಇದೆಲ್ಲಾ ಸಾಧನೆಗೆ ಅನಿವಾರ್ಯ ಎಂಬ ಸಮರ್ಥನೆ ಒಳಗಿನಿಂದಲೇ ಬರುತ್ತದೆ.

ಹೀಗಾಗಿ ಸಾಧನೆಗಾಗಿ ಬದುಕುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಸ್ವಾರ್ಥದ, ಕಿತ್ತು ತಿನ್ನುವ ಪೈಪೋಟಿಯ ಅನಾರೋಗ್ಯಕರ ಸಮಾಜವೊಂದನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ.‌ ಈಗ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣೆದುರಿಗೆ ಇರುವುದೂ ಅದೇ ಆಗಿದೆ.‌

ಇದರ ಅರ್ಥ ನಾವು ಯಾವುದೇ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಬಾರದು ಎಂದಲ್ಲ. ಆದರೆ ಯಾವುದೇ ಸಾಧನೆಗೆ ತೊಡಗುವ‌ ಮೊದಲು ನಮಗೆ ನಮಗೆ ಒಂದಲ್ಲ ಹತ್ತು ಸಲ ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ವಿಷಯ ಒಂದಿದೆ.
ಅದು ಈ ಸಾಧನೆ ಯಾಕಾಗಿ? ಏನನ್ನೋ ಸಾಧಿಸುವ ಅವಕಾಶ ನೀಡುವ ಈ ಬದುಕಿನ ಗಮ್ಯವೇನು? ಬದುಕಿನ ಅಂತಿಮ ಉದ್ದೇಶವೇನು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಸಾಧನೆಯನ್ನೇ ಬದುಕಿನ ಅಂತಿಮ ಉದ್ದೇಶ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ತಪ್ಪು ನಡೆಗಳಿಗೆ ಒಯ್ಯಬಹುದು. ಸಾಧನೆ ಬದುಕಿನ ಮಾರ್ಗ ಮಾತ್ರ ಆಗಿರಬೇಕು.

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಬದುಕಿಗೆ ಒಂದು ಬೇರೆಯದೇ ಉದ್ದೇಶವಿರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. Achievement is not an end in itself, rather a means to reach an end. ಹಾಗಾದರೆ ಬದುಕಿನ ಉದ್ದೇಶವೇನಾಗಿರಬೇಕು? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಅನೇಕ ದಾರ್ಶನಿಕರು ಅನೇಕ ಉತ್ತರ ನೀಡಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ನನಗೆ ಸರಿ ಎನಿಸಿರುವ ಬದುಕಿನ ಉದ್ದೇಶ ಸರಳವಾಗಿದೆ. ಮನುಕುಲಕ್ಕೆ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುವುದು, ಸಹ ಮನುಷ್ಯರ ಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದು; ಸ್ವಲ್ಪ ಜನರಲ್ ಆಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ನಮಗೆ ಬದುಕುವ ಅವಕಾಶ ಒದಗಿಸಿರುವ ಈ ವಿಸ್ಮಯಕಾರಿ ವಿಶ್ವದ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಸೃಷ್ಟಿಯಾದ ನಮ್ಮ ಭೂಮಿಯನ್ನು, ಇಲ್ಲಿನ ಸಕಲ ಜೀವಿ ಚರಾಚರಗಳ ಒಳಿತಿಗಾಗಿ ಶ್ರಮಿಸುವುದು. ಸಕಲ ಜೀವಿಗಳ, ನಮ್ಮ ಭೂಮಿಯ ಒಳಿತಿನಲ್ಲಿಯೇ ಮನುಜರ ಒಳಿತೂ ಅಡಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿಯುವುದು.

ವಿಶ್ವ ಕಂಡ ಮಹಾನ್ ಸಾಹಿತಿ ಲಿಯೋ ಟಾಲ್ ಸ್ಟಾಯ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ “ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಯಸ್ಕರವಾದುದು ಎಂದರೆ ಮನುಕುಲದ ಒಳಿತಿಗಾಗಿ ಶ್ರಮಿಸುವುದು” ಎಂದು. ಟಾಲ್ ಸ್ಟಾಯ್ ತಮ್ಮ ಇವಾನ್ ಇಲ್ಯಿಚ್ ನ ಸಾವು ” ಎಂಬ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಇದೇ ತತ್ವವನ್ನು ಇಲ್ಯಿಚ್ ಎಂಬ ಸರ್ಕಾರಿ ಕಚೇರಿಯೊಂದರ ಗುಮಾಸ್ತನ ಬದುಕಿನ ಮೂಲಕ ತಿಳಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದೇ ಕತೆಯನ್ನು ಲೋಕಪ್ರಸಿದ್ಧ ಸಿನಿಮಾ ನಿರ್ದೇಶಕ ಅಕಿರಾ ಕುರಾಸೋವಾ “ಇಕಿರು” ಹೆಸರಿನ ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ನನ್ನ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚಿನ ನಿರ್ದೇಶಕರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಾಗಿರುವ ಕುರೋಸಾವಾ ಅವರ “ಇಕಿರು” (ಅಂದರೆ ಬದುಕು) ಅವರ ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲೇ ನನ್ನ ಇಷ್ಟದ ಸಿನಿಮಾ ಕೂಡಾ.

ಜೀವನದ ಬಹುಪಾಲು ಮಾಮೂಲಿ ಅಧಿಕಾರಶಾಹಿಯ ವಿಳಂಬ ನೀತಿ (red tapism) ಯಲ್ಲಿ ಕಳೆಯುವ, ಬದುಕಿಗೆ ಯಾವ ಅರ್ಥವೂ ಇಲ್ಲದೇ ಬದುಕುವ ನೌಕರನೊಬ್ಬ ತನಗೆ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಇದೆ ಎಂದು ವೈದ್ಯರು ಹೇಳಿದ ನಂತರ, ಇನ್ನು ಆರು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಸಾವು ಖಚಿತ ಎಂದು ತಿಳಿದ ಮೇಲೆ ಆ ಆರು ತಿಂಗಳು ಹೇಗೆ ಬದುಕಿದ ಎಂದು ಅವನು ಸತ್ತ ನಂತರ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳು ನಡೆಸುವ ಮಾತುಕತೆಯಲ್ಲಿ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆತನ ಬದುಕು ದೊಡ್ಡ ರೂಪಾಂತರವನ್ನೇ ಹೊಂದುತ್ತದೆ. ಆ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಮಾಡುವುದೆಲ್ಲಾ ಒಳ್ಳೆಯ ಸಾಧನೆ ಆಗುತ್ತದೆ.

ಹೌದು, ಬದುಕಿಗೆ ನಾವು ಉದಾತ್ತ ಉದ್ದೇಶಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ಯಾವುದೇ ಸಾಧನೆ ಮತ್ತು ಬದುಕಿನ ಯಾನ ಅರ್ಥಪಡೆಯುತ್ತದೆ. ಬದುಕಿನ ಉದ್ದೇಶ ಸರಿಯಾಗಿ ನಿರ್ಧಾರವಾಗಿದ್ದಾಗ ನಮ್ಮ ಯಾವುದೇ ಸಾಧನೆ “ಸ್ವಾರ್ಥದ” ಹಾದಿ ಹಿಡಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರನ್ನು ತುಳಿಯುವ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಏಳಿಗೆಗೆ ಕರುಬುವ ಅಗತ್ಯ ಕಂಡು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಸುಳ್ಳು ಶತ್ರುಗಳೂ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಒಂದು ಅವಕಾಶ ಹೋದರೆ ಮರುಗುತ್ತಾ ಅದಕ್ಕೆ ಅವರು ಕಾರಣ ಇವರು ಕಾರಣ ಎಂದುಕೊಂಡು ಕತ್ತಿ ಮಸೆಯುವ ಯಾವ ಅಗತ್ಯವೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.

ಹೀಗೆ ಬದುಕಿಗೆ ಉದಾತ್ತ ಉದ್ದೇಶ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಆ ಉದ್ದೇಶಗಳಿಗಾಗಿ ಬದುಕಿದವರಲ್ಲಿ ಬಾಬಾಸಾಹೇಬ್ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್, ನಾರಾಯಣ ಗುರು, ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದ, ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್, ಚೆ ಗುವಾರಾ, ಡಾರ್ವಿನ್, ಐನ್ ಸ್ಟೀನ್, ಸ್ಟೀವನ್ ಹಾಕಿಂಗ್, ಅಬ್ರಹಾಂ ಲಿಂಕನ್, ಮಾರ್ಟಿನ್ ಲೂಥರ್ ಕಿಂಗ್, ನೆಲ್ಸನ್ ಮಂಡೇಲಾ, ಗಾಂಧೀಜಿ ಇವರೆಲ್ಲ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. ಇವರಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಸಾಧನೆಗಾಗಿ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದವರಲ್ಲ, ಬದುಕಿ‌ನ ಘನ ಉದ್ದೇಶಗಳಿಗಾಗಿ ಅವರು ನಡೆಸಿದ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ, ಶ್ರಮದಾಯಕ ಪ್ರಯತ್ನಗಳೇ ಸಾಧನೆಗಳಾದವು.

ಹೀಗಾಗಿ ಸಾಧನೆ ಕುರಿತು ಯೋಚಿಸುವ ಮುನ್ನ ಬದುಕಿನ ಉದ್ದೇಶದ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿ, ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಹಾಗೂ ಆ ನಿಮ್ಮ ಉದ್ದೇಶದಲ್ಲಿ ನೀವೆಷ್ಟು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕರು ಎಂದೂ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಿ, ನಿಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ವರ್ತನೆಗಳು ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿವೆಯೇ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತವಾಗಿದೆಯೇ ಎಂದೂ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಿ. ಬದುಕು ಸಾರ್ಥಕವಾಗುತ್ತದೆ.

ಹರ್ಷಕುಮಾರ್ ಕುಗ್ವೆ

ಸುದ್ದಿದಿನ.ಕಾಂ|ವಾಟ್ಸಾಪ್|9980346243

Continue Reading

ಅಂತರಂಗ

ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಮರೆಯದ ವೈದ್ಯರು

Published

on

ಚಿಕ್ಕವನಿರುವಾಗ ಅಂದ್ರೆ ನಾನು ನಾಲ್ಕೋ-ಐದೋ ತರಗತಿನೆ ಇರಬೇಕು.ಮೊದಲೇ ತುಂಟಾಟದ ಹುಡುಗ,ಕೂತಲ್ಲಿಯೇ ಕೂರದೇ ಸದಾ ಆಟ,ಅವರಿವರ ಜೊತೆ ಜಗಳ ಅವರು ಹೊಡೆದಾಗ ಮರಳಿ ಹೊಡೆಯಲಿಕ್ಕಾಗದಾಗ ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ಬೈದು,ಕಲ್ಲನ್ನು ಅವರ ಮೇಲೆ ತೂರಿ ಪರಾರಿಯಾಗಿಬಿಡುವವ,ಹೀಗೆ ಆಟ ಆಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಅದು ಮಳೆಗಾಲ ಅಂದ್ರೆ ನೆಲವೆಲ್ಲ ಕೆಸರು ಆಗಿಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು.ಕೆಸರಲ್ಲಿಯೇ ನಮ್ಮಾಟ ನೋಡಿ ಹೇಗೆಂದರೆ, ಮೊದಲೇ ಮಳೆಬಂದು ನೆಲಕ್ಕಂಟಿದ ಕಾಲು ಕಿತ್ತದಹಾಗೆ ಇರುವುದು.ಅದರಲ್ಲಿ ಸ್ಕೂಡೈವರಾಗಲಿ,ಗಟ್ಟಿರುವ ಕಟ್ಟಿಗೆಯಾಗಲಿ,ರಾಡಾಗಲಿ ತೊಗಂಡು ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿಳದೇ ನೇರವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವ ಹಾಗೆ ಶಕ್ತಿ ಮೀರಿ ಕೈಯಿಂದ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬೀಸಬೇಕಿತ್ತು,ಅದು ನೇರವಾಗಿ ನಿಲ್ಲದೆ ಬಿದ್ದರೆ ಸೋತಂತೆ.(ಇದು ಆಟ)

ಮಳೆನಿಂತ ಮೇಲೆ ಆಟ ಶುರು ನಾನು ಸ್ಕೂಡೈವರ ತೊಗಂಡು ನೆಲಕ್ಕೆ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದಿಟ್ಟು ಬೀಸುತ್ತಾ ಆಡುತ್ತಿರಬೇಕಾದರೆ,ಅಚಾನಕವಾಗಿ ಅದು ನೆಲಕ್ಕೆ ತಾಗದೆ ಮೊಣಕಾಲಿನ ಸ್ವಲ್ಪನೆ ಕೆಳಗಿನ ಭಾಗಕ್ಕೆ ಚುಚ್ಚಿಯೆ ಬಿಡ್ತು,ದೋಸ್ತ್ ರಿಗೆ ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳಬ್ಯಾಡ್ರಿಲೆ ಅದರಾಗ ನಮ್ಮಮ್ಮಾಗ ಹೇಳಬ್ಯಾಡ್ರಿ ಎಂದು ಬೇನೆವಿತ್ತು,ದಸ್ತಿ(ಕರ್ ಚಿಪ್) ಕಾಲಿಗೆ ಕಟ್ಕೊಂಡು ಮತ್ತೆ ಶುರುವಾಟ.ಎರಡು ದಿನದ ನಂತರ ಅಮ್ಮ ನೋಡಿ ಸ್ವಲ್ಪನೆ ಕುಂಟುತಿರಬೇಕಾದರೆ ಕಾಲಿಗ್ಯಾಕೋ ದಸ್ತಿ ಕಟ್ಕೊಂಡು ಕುಂಟಕತ್ತಿ ಏನಾಗಐತಿ ತೋರ್ಸು ಬಾ ಅಂದ್ರ ಏನಿಲ್ಲ ಬೇ ಎಂದು ಮನೆಬಿಟ್ಟು ಹೊರಗ ಸವಾರಿ ನಮ್ಮದು.

ಯಾರೋ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟಾರ ಅಮ್ಮಗ, ನನ್ನ ದಾರಿ ಕಾದು ನನ್ನಿಡಿದು ಅಮ್ಮ ಕಾಲು ನೋಡಿದ್ರೆ ತೂತು ಬಿದ್ದು,ಎರಡು ಸಣ್ಣ ನೀರಿನ ಗುಳ್ಳೆ ತರಹ ತೂತಲ್ಲಿ ಗುಳ್ಳೆಗಳು ಇದ್ದವು. (ಕಾಲಿನ‌ಮೇಲೆ ಗುರುತು ಈಗಲೂ ಇದೆ) ಬೈದು ನೀನು ಬಾಳ ಕುಚೇಷ್ಟೆ ಇದಿಯಾಲೇ ನೋಡು ಎಲ್ಲಾ ಮೀರಿದ ಮೇಲೆ ಅದು ನಾ ಕೇಳಿದಾಗ ಹೇಳಿದ್ರೆ ಹೆಂಗ ನಡಿ ಪುಗ್ಗಿ ಡಾಕ್ಟರ್ ಹತ್ರ ಹೋಗೋಣ ಒಂದು ಸೂಜಿಗಿ ಚಲೋ ಆತದಾ ಅಂದಳು ಅಮ್ಮ.ಸೂಜಿ‌ಬ್ಯಾಡಬೇ ಬ್ಯಾನಿ ಆಕ್ಕದ ಅಂದ್ರ ಏನಾಗಲ್ಲ,ಹಿಂಗೆ ಬಿಟ್ರ ಆಪರೇಷನ್ ಮಾಡಿ ಕಾಲು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಕಡಿತಾರ ನೋಡ್ ನಿನ್ನಿಷ್ಟ(ಮನದಲ್ಲಿಯೆ ಭಯ ಕುಂಟ ನಾಯ್ಯಾಕ ಆಗಬೇಕು ಮಾರ್ರೆಯ ಸೂಜಿ ಚುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳೊಣ ಎಂದು ನಿರ್ಧಾರ) ಎಂದಾಗ ಸರಿ ಅಂತ ದವಾಖಾನೆಗೆ ಹೋದೆವು.

ನನ್ನ ಕರ್ಮಕಾಂಡವೆಲ್ಲ ಎಳೆಎಳೆಯಾಗಿ ವೈದ್ಯರ ಮುಂದೆ ಬಿಡಿಸಿದಳು ನೋಡಿ ಅಮ್ಮಾ,ಆಗ ಸರಿ ಯಾಕೋ ನೋಡ್ಕಂಡು ಆಡಬೇಕಪ್ಪಾ,ಕಾಲಿಗೇನಾದರ ಆದ್ರೆ ಯಾರು ಜವಬ್ದಾರರು,ಏನೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ ಒಂದು ಸೂಜಿ ಹಾಕಿದ್ರ ಸರಿಹೋಗುತ್ತೆ ಅಂದ್ರೆ ಬ್ಯಾನಿ ಆಗತ್ತ ಸರ್ ಅಂದೆ.ಹೇ ಹೇ ಬ್ಯಾನಿ ಆಗಲ್ಲ ಚುಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡ ನೋಡಿ ಮಾತಾಡು ಅಂದ್ರು ನನ್ನ ಮೆಚ್ಚಿನ ವೈದ್ಯರು,ಬ್ಯಾನಿ ಒಂದಾಗಲಿ ನೋಡ್ರಿ ನಿಮಗ ರೊಕ್ಕ(ಹಣ) ಕೊಡದಿಲ್ಲವೆಂದೆ ಅಮ್ಮನೂ,ಡಾಕ್ಟ್ರು ನಕ್ಕರು.ನಿನ್ನ ಹೆಸರೇನಪ್ಪ ಎಂದು ಸೂಜಿ ಚುಚ್ಚುತ್ತಾ ಕೇಳಿದ್ರೂ ಮಾತಾಡದಿದ್ದಾಗ ಹೇಸರೇಳಪ್ಪ ಅಂದಾಗ ಬ್ಯಾನಿ ಆಗತಿದ್ರೂ ಶಿವರಾಜ ಎಂದೆ,ಎಷ್ಟನೇ ತರಗತಿ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ನಾಲ್ಕೋ-ಐದೋ ಅಂತ ಹೇಳ್ದೆ, ಯಾವ ಶಾಲೆ ಎಂಬುವುದಕ್ಕೂ ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆ ಅಂತ ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಇರಬೇಕಾದ್ರೆ ಮುಗಿತು ನೋಡುಪಾ ಇಷ್ಟೇ ಸೂಜಿ ಕೆಲ್ಸ ಬಿಡಬೇಡ ಉಜ್ಜು ಇಲ್ಲಾಂದ್ರ ಬಾಯತದ(ಬಾಹು) ನೋಡು ಎಂದ್ರೆ ಅಮ್ಮ ಅಚ್ಚಟ್ಟಾಕಿ ಹುಜ್ಜುತಿದ್ದಳು,ನಾನು ಸಾಕ್ ಬಿಡು ಮಾ ಎಂದು ನಾನೇ ನನ್ನ ಕೈಯಾರೆ ಉಜ್ಜುತ್ತಾ ಬ್ಯಾನಿ ಮಾಡಲ್ಲ‌ ಅಂದು ಬ್ಯಾನಿ ಮಾಡುತ್ರಿ ನಿಮಗ ರೊಕ್ಕ ಕೊಡಲ್ಲ ಏನ್ ಮಾಡತ್ತಿ‌ರಿ ನೀವು ಮಾಡ್ರೀ(ಮನಸಿನಾಗ ಈಗ ಅನ್ಸಕತ್ತಾದ ಮತ್ತೊಂದು ಸೂಜಿ ಅಂದಿದ್ರ),ನೋಡ-ನೋಡುತ್ತಾ ಅಮ್ಮ ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟೇ ಬಿಟ್ಟಳು.ಕೊನೆಗೆ ಬಿಳ್ಕೋಡುವಾಗ ಹೇಳಿದ ಔಷಧಿಗಳನ್ನ ಸರಿಯಾಗಿ ತೊಗೋ ಶಿವು ಇಲ್ಲಂದ್ರ ಮತ್ತೆ ಸೂಜಿಗೆ ಬರಬೇಕಾಗುತ್ತೆ ನೋಡು ಎಂದು ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾ ಮಮತೆಯ ಉತ್ತರ ಡಾಕ್ಟರ್ ರದು.ನಾನು ಮಾತ್ರ ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾ ಮನೆಗೆ ಬಂದೆ.ಮರೆಯಲಾರದ ಇದು ಮೊದಲನೇ ನನ್ನ ಜೀವದ ವೈದ್ಯರಿವರು.

ಇವರು ಇಂದು ಮಗನ ವಿದ್ಯಾಬ್ಯಾಸದ ಸಲುವಾಗಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ.ಇವರ ಹೆಸರು ಕುಲಕರ್ಣಿ ಡಾಕ್ಟರ್ ಅಂತ ಯಾಕೋ ಏನೋ ಇವರಿಗೆ ಪುಗ್ಗಿ(ತೆಲುಗಿನಲ್ಲಿ ಭಜಿ ಎಂದರ್ಥ) ಡಾಕ್ಟ್ರು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.ಈಗ ಸರಿಯಾಗಿ ಕಣ್ಣು ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ.ನಮಗೆ ಸಣ್ಣದೂ ಕಣ್ಣಾಗಲಿ,ಕಾಲಾಗಲಿ,ಕೈಯಿಗೆ ಏನಾದ್ರೂ ಆದ್ರೆ ಇವರ ಹತ್ರನೆ ತೋರಿಸುವುದು.ಅದು ವಿಶೇಷವೆಂದರೆ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ತೋರಿಸಿದ ಮೇಲೆಯೇ ಇವರಿಗೆ ತೋರಿಸುವುದು. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಅಮ್ಮನೂ ನಮ್ಮನೆಯವರ ಪಾಲಿಗೆ ಡಾಕ್ಟ್ರೆ,ಅವಳಿಗೆ ಮೀರಿದ ಮೇಲೆನೆ ನಿಜವಾದ ವೈದ್ಯ ಇವರ ಕಡೆ ದಾಪುಗಾಲು ನಮ್ಮದು.ಈಗಲೂ ಇವರ ನಿವೃತ್ತ ವೈದ್ಯ ತಂದೆ ಕಣ್ಣು ಸರಿಯಾಗಿ ಕಾಣದಿದ್ದರೂ ಮನೇಲಿಯೇ ವೃತ್ತಿ ಮುಂದುವರೆಸಿದ್ದಾರೆ.

ಪಿಯುಸಿಯಲ್ಲೊಮ್ಮೆ,ಹಾಸ್ಟೇಲ್ ನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ Hydrocele ಆಗಿತ್ತು,ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೂ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.ಮಾನ್ವಿಯ ಪ್ರಸ್ತುತ ಕಸಾಪ ಜಿಲ್ಲಾಧ್ಯಕ್ಷರೂ ಹೌದು,ಹಿರಿಯ ವೈದ್ಯರೂ ಹೌದು.ಅವರಿಗೆ ತೋರಿಸಿದರೆ ನೋಡಿ ಅವರು,ಅದನ್ನು ತೂಕಮಾಡಿ ಹುಷಾರು ಇರಬೇಕೋ ಏನಾದ್ರ ಆದ್ರ ಹೆಂಗ ಅಂದು ಔಷಧಿ ಕೊಡುವೆ ತೊಗಂಡು ಎರಡು ದಿನವಾದ ಮೇಲೆ ಬಾ ಎಂದರು.

ಎರಡು ದಿನ ಮುಗಿಸಿ ಹೋದ್ರೆ ಬಾಪಾ ಶಿವರಾಜ ಹೆಂಗೈತಿ ಅರಾಮಿದಿ ಎಂದು ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾ (ಹರೇ ಮಾರಾಯ ನನ್ನೆಸರು ನೆನಪು ಇಟ್ಟಾರಲ್ಲೋ ಅಂದು ಮನದಲ್ಲಿಯೇ ನಗು) ತೋರಿಸಿದೆ.ಮತ್ತೌಷಧಿ ಕೊಟ್ಟು ರಾಯಚೂರಿಗೆ ಹೋಗು ಆಫರೇಷನ್ ಮಾಡ್ತಾರೆ ಎಂದರು.ಇವರು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚಳಿಯದೆ ಉಳಿಯುವ ಎರಡನೇ ವೈದ್ಯರು.

ರಾಯಚೂರಿನ ರೀಮ್ಸ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಮನ ಸಹಾಯ,ಸಹಕಾರದೊಂದಿಗೆ ಮನೆಯವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗದೇ ಪರಿಚಯಸ್ಥ ನರ್ಸ್ ರಿಂದ ದಾಖಲಾಗಿ,ಆಫರೇಷನ್ ಇದ್ದ ಹಿಂದಿನ ದಿನ ಮನೆಗೆ ತಿಳಿಸಿದೆ.

ಅವರು ಇನ್ನೂ ವೈದ್ಯರಾಗುವವರು(MBBS) ತರಬೇತಿಯಲ್ಲಿದ್ದವರು ನೋಡಿ,ಆಫರೇಷನ್ ದಿನಾಂಕ ಕೊಟ್ಟು,ಸೈಡ್ ಗೆ(ತೊಡೆಯ ಎರಡೂ ಬದಿ ಸಂದಿಗೆ) ಸ್ಕೀನ್ ಪ್ರಾಬ್ಲಂ ಆಗಿತ್ತು ವಿಪರೀತ ತುರಿಕೆಯೂ ಇತ್ತು.ತುರಿಸಿ-ತುರಿಸಿ ಜಾಸ್ತಿನೆ ಆಗಿತ್ತು.ಅದಕ್ಕೂ ಔಷಧಿ ಕೊಟ್ಟರು ಅದು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ಆಪರೇಷನ್ ದಿನವೂ ಬಂತು ದೊಡ್ಡ ಡಾಕ್ಟರ್ ಬಂದು ನೋಡಿ,ಏನದು ಸ್ಕೀನ್ ಗೆ ಎಂದು ಕೇಳಿ ಔಷಧಿ ಹೇಳಿದರೂ ಅದಕ್ಕೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ.ಕೊನೆಗೂ ಆಫರೇಷನ್ ಹಾಲ್ ಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದರು.ಮೊದಲೇ ತರಬೇತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಮೊಬ್ಬುಸೂದಿ ಹಾಕಲು ಬೆನ್ನಿಗೆ ಚುಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದರು ಮೂರನೇ ಸಲ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬೆದರುತ್ತಾ ಚುಚ್ಚಿಯೆ ಬಿಟ್ಟರು.ಸಣ್ಣ ಮಗು ಅತ್ತ ಹಾಗೆನೆ ಅತ್ತೆ,ದೊಡ್ಡ ಡಾಕ್ಟರ್ ಇಲ್ಲ‌-ಇಲ್‌ ಏನ್ ಆಗಲ್ಲವೆಂದರು.ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಬಂದು ಕಾಲು ಎತ್ತು ಅಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಎತ್ತಿದೆ,ಮತ್ತೆ ಎತ್ತು ಎಂದ ಕಾಲು ಅಲುಗಾಡಿಸಲೂ ಸಹವಾಗಲಿಲ್ಲ.(ಮೊಬ್ಬುಸೂಜಿ ಹಾಕಿದ್ರಲ್ಲ ಅದ್ಕೇ).

ಆಫರೇಷನ್ ಶುರುವಾಯಿತು ಗಂಡು ಡಾಕ್ಟ್ರು ಮಾಡ್ತಾರೆಂದರೆ,ಹೆಣ್ಣು ಡಾಕ್ಟರ್ ಮಾಡಿ‌ಮುಗಿಸಿ ಹೊಲಿಗೆ ಹಾಕುತ್ತಾ ತರಬೇತುದಾರರಿಗೆ ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ಅದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ.ನನ್ನ ಬೆಡ್ಡಿಗೆ ಹಾಕಿ ಇಂಟ್ರೋಲ್ ಗೆ ಪೈಪ್ ಹಾಕಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ್ರು.ಸೂಸು ಬರದೇ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ,ಚೀಲಗಟ್ಟಲೇ ತುಂಬುತ್ತಿತ್ತು.ಅದನ್ನು ಅಣ್ಣಾ ಎತ್ತಿ ಹಾಕುತ್ತಾ ನನ ಕರ್ಮ ನಿನದು ಎತ್ತಾಕಬೇಕಲ್ಲೋ ಅಂತ ಮೂಗು ಮುಚ್ಚಿ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಇಷ್ಟು ವಯ್ಯಿಬೇಡವೆಂದು ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದ,ನನಗೆ ಗೊತ್ತೆ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದು ನನ್ನ ಜೀವ ಉಳಿಸಿದ ಮೂರನೇ ವೈದ್ಯರು.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲವಾದ ಮೇಲೂ ಸ್ಕೀನ್ ಪ್ರಾಬ್ಲಃ ವರ್ಷವಾದರೂ ಹೋಗಿರಲಿಲ್ಲ.ಅದು ಯಾರೋ Supot lotion ಹಚ್ಚಿದ್ರೆ ಹೋಗುತ್ತೆ ಅಂದಾಗ ಅಮ್ಮ ತಂದು ದಿನಾಲೂ ಎರಡು ತಿಂಗಳಕಾಲ ನಿನ್ನಿಂದ ಬೇರೆ ಯಾರ್ಗೋ ಬಂದಾದ ಮತ್ತ ಎಂದು ಬೆಂಬಿಡದೇ ಹಚ್ಚಿ ಆ ಸಮಸ್ಯೆನ ದೂರ ಮಾಡಿದಳು.ಹಾಗಾಗಿ ತಾಯಿಯೇ ಮೊದಲಪಾಠ ಶಾಲೆವೆನ್ನುವ ಹಾಗೆ ಮೊದಲನೇ ವೈದ್ಯಳೂ ಹೌದು ನಮಗೆ.ಅಣ್ಣಾ ಅಂದಿದಿನಲ್ಲ ಅವನಿಗೂ ಈಗ ಸ್ಕೀನ್ ಪ್ರಾಬ್ಲಃ ಬಂದಿದೆ.ಸಪೋಟ್ ಲೋಷನ್ ಹಚ್ಚುತ್ತಾ ಅದನ್ನು ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.ಅವನು ಅಂದು ನಾ ಮಾಡಿದ ಆ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಇಂದು ನಿನ್ನ ಉಪಕಾರವಿದು. ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಬಂದಿದ್ದು ಎಂದು ಭಯ್ಯುತ್ತಾ ನನ್ನ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಬೇಡವೆನ್ನುತ್ತಾ ಧನ್ಯವಾದಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.

ಎಲ್ಲರಿಗೂ ವೈದ್ಯರ ದಿನದ ಶುಭಾಶಯಗಳು (ಜುಲೈ 1)

ಶಿವರಾಜ್ ಮೋತಿ

ಸುದ್ದಿದಿನ.ಕಾಂ|ವಾಟ್ಸಾಪ್|9980346243

Continue Reading

ಅಂತರಂಗ

‘ಭಾರತ’ ಎಂಬ ಹೆಸರು ಬಂದದ್ದು..!

Published

on

ನಮ್ಮ ಸಂವಿಧಾನದ ಬಹುಮುಖ್ಯ ಲಕ್ಷಣವೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ದೇಶಕ್ಕೆ ಪ್ರಪ್ರಥಮ ಬಾರಿಗೆ ‘ಭಾರತ’ ಎಂಬ ಒಂದು ಶಾಶ್ವತ ಹೆಸರು ನೀಡಿದ್ದು. ಅಂದರೆ ಅದುವರೆವಿಗೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದ ಇತರೆ ಹೆಸರುಗಳಾದ ಜಂಬೂದ್ವೀಪ, ಆರ್ಯವರ್ತ, ಹಿಂದೂಸ್ತಾನ… ಹೀಗೆ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಕೈಬಿಡಲಾಯಿತು. ಇಂಡಿಯಾವನ್ನು ಭಾರತ ಎನ್ನಲಾಯಿತು.

‘ಭಾರತ’ ಎಂಬ ಈ ಪದ ಎಲ್ಲಾ ಧರ್ಮಗಳು, ನಂಬಿಕೆಗಳು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವ ಈ ದೇಶದ ಜಾತ್ಯಾತೀತ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲದೇ ‘ಭಾರತ’ ಎಂಬ ಈ ಪದದ ಅರ್ಥ ಸತ್ಯದ ರಕ್ಷಕ ಅಥವಾ ಸಮರ್ಥಕ ಎಂಬುದಾಗಿದೆ. ಇದೇ ಈ ದೇಶದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯಾಗಿದೆ. ಅಂದರೆ ನಮ್ಮ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆ ‘ಭಾರತೀಯ’ ಎಂಬುದಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಆ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆ ಬಹುಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಸತ್ಯವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತದೆ, ಸಮರ್ಥಿಸುತ್ತದೆ.

ಅಂದರೆ ‘ಭಾರತ’ ಎಂಬ ಈ ಪದ ಈ ದೇಶದ ಎಲ್ಲಾ ಜನರಿಗೂ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಸಹಬಾಳ್ವೆಯ ಬದುಕಿನ ಭರವಸೆ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬುದ್ಧ ಬೋಧಿಸಿದ ಕರುಣೆ, ಮೈತ್ರಿ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ, ಸಮಾನತೆ ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯ ಈ ಜಗತ್ತಿನೆಲ್ಲಡೆ ಹರಡಿರುವುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ‘ಭಾರತ’ ಎಂಬ ಈ ಪದ ಬುದ್ಧ ಬೋಧಿಸಿದ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಮೈತ್ರಿಯನ್ನು ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಮನವಿ ಮಾಡುತ್ತ ತನ್ನ ಈ ಅನನ್ಯ ಗುಣದಿಂದಾಗಿ ಇಡೀ ವಿಶ್ವಕ್ಕೆ ಗುರುವಿನ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ.

ರಘೋತ್ತಮ ಹೊ.ಬ

(ಆಧಾರ: My Experiences and Memories of Dr.Babasaheb Ambedkar by Shankarananda Shastri , Pp.42)

ಸುದ್ದಿದಿನ.ಕಾಂ|ವಾಟ್ಸಾಪ್|9980346243

Continue Reading
Advertisement

Trending